บทที่408 ผมเดาการคาดการณ์ของคุณได้ถูกเผง

พิธีรับบริจาคจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า ผู้รับผิดชอบยิ้มอย่างมีความสุข ในที่สุดก็สามารถช่วงชิงผลประโยชน์มาให้หน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการของพวกเขาได้แล้ว เขาจะไม่มีความสุขได้อย่างไร?

ต้องบอกว่าความสามารถในการบริหารของว่านไห่เทานั้นดีมากจริงๆ วันนั้นเขาบอกว่าจะบริจาคเสื้อผ้าฝ้ายและผ้าห่ม และเขาได้ส่งของบริจาคเหล่านี้มาถึงตั้งแต่เมื่อวานนี้ ผู้รับผิดชอบได้พิมพ์ป้ายขนาดใหญ่แขวนไว้ที่นั่น พอว่านไห่เทาเห็นชื่อของตัวเอง เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

อย่างไรก็ตามเหนือหัวของว่านไห่เทาก็มีป้ายอยู่เช่นกัน ป้ายนี้ไม่ใช่อื่นใด มันคือป้ายที่เนี่ยเฟิงบริจาคเงินสิบล้าน

ตอนแรกว่านไห่เทายังอารมณ์ดีอยู่ แต่พอเห็นป้ายที่อยู่เหนือศีรษะของตัวเอง สีหน้าของเขาก็ขรึมลงทันที ผู้รับผิดชอบคนนี้จัดการไม่เป็นจริงๆ ปล่อยให้เนี่ยเฟิงเหยียบย่ำอยู่เหนือศีรษะเขาได้อย่างไร!

แต่มันก็ไม่สำคัญ อย่างไรเสียถ้วยรางวัลที่ใหญ่ที่สุดก็ต้องเป็นของว่านไห่เทา!

หลังจากพิธีรับบริจาคเริ่มขึ้นแล้ว ผู้คนจำนวนมากได้บริจาคเงิน จำนวนเงินบริจาคมากน้อยแตกต่างกันไป แต่โดยทั่วไปแล้วไม่เกินหนึ่งล้าน

หลังจากที่คนเหล่านี้บริจาคจนเกือบหมดแล้ว ว่านไห่เทาก็จัดแจงเสื้อผ้าของเขา แล้วเดินขึ้นไปอย่างช้าๆ “วันนั้นผมบอกไปแล้วว่า จำนวนที่ผมบริจาคต้องมากกว่านี้มาก ดังนั้นครั้งนี้ ผมขอบริจาคจำนวนสิบล้านหนึ่งหมื่น!”

เนี่ยเฟิงรู้สึกขบขัน เพื่อที่จะบริจาคเงินมากกว่าให้มากกว่าเขา เขาได้เพิ่มเงินบริจาคไปจำนวนหนึ่งหมื่น เจ้าคนขี้เหนียวนี่ให้เพิ่มอีกแค่หมื่นเดียวเท่านั้น มากกว่านี้เขาจะไม่มีทางจ่าย

แม้ว่าผู้บริจาคจะไม่รู้ว่าทำไมว่านไห่เทาถึงให้เป็นเศษเล็กน้อย แต่อย่างไรมันก็ช่วยเหลือคนพิการได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว!

ว่านไห่เทาชำเลืองมองเนี่ยเฟิงอย่างท้าทาย แล้วค่อยๆ เดินลงจากเวที

ในเวลานี้เนี่ยเฟิงได้ยกมือขึ้น “คุณว่านนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ บอกว่าจะบริจาคก็ทำได้ตามนั้น นอกจากการบริจาคแล้ว คุณว่านยังวางแผนที่จะรวบรวมหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการทั้งหมดในมณฑลซานเจียงด้วย ต่อไปพวกเรามาฟังแผนการของคุณว่านดีไหม?”

ตอนแรกว่านไห่เทายังรู้สึกมีความสุขดีอยู่ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะพูดถึงเรื่องนี้ในช่วงจังหวะที่สำคัญนี้ การรวบรวมหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการทั้งหมดในมณฑลซานเจียงไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่เพียงแต่ต้องใช้เวลาและความพยายามเท่านั้น แต่ยังต้องสิ้นเปลืองเงินทองอีกด้วย

นี่ไม่ใช่ค่าใช้จ่ายเล็กน้อยเลย…

ว่านไห่เทาเป็นคนขี้เหนียวไม่ยอมเสียเงินแม้แต่สตางค์เดียวอยู่แล้ว การทำให้เขาควักออกไปสิบล้านก็แทบตายแล้ว เมื่อคืนว่านไห่เทานอนไม่หลับเลยทั้งคืน เอาแต่คิดถึงเรื่องเงินสิบล้านที่สูญเสียไปเปล่าๆ

แต่อย่างไรเขาก็ติดกับดักของเนี่ยเฟิงแล้ว ว่านไห่เทาคงไม่ยกก้อนหินขึ้นมาทุบเท้าตัวเองต่อหน้าสื่อมวลชนจริงไหม?

“อันที่จริงผมก็มีแผนเช่นนั้น หากเราสามารถรวบรวมหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการทั้งหมดในมณฑลซานเจียงได้ พวกเราก็สามารถวางแผนให้เป็นหนึ่งเดียวกันได้ แต่ลำพังกำลังของผมคนเดียวนั้นอ่อนแอ ยังต้องการความช่วยเหลือจากมวลชนทุกคนในสังคม!”

ว่านไห่เทารู้สึกได้รางๆ ว่าเนี่ยเฟิงจะพูดอะไรแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงเตรียมคำอธิบายไว้ล่วงหน้าแล้ว

เนี่ยเฟิงต้องการโยนเผือกร้อนให้กับตนเอง เขารู้ว่า แม้การเป็นประธานหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการจะไม่เป็นภัยต่อว่านไห่เทา แต่บัญชีทั้งหมดจำเป็นต้องยุติธรรมและเปิดเผย พอถึงตอนนั้นเขาก็จะไม่สามารถเก็บเกี่ยวผลกำไรได้เลยงั้นหรือ?

ทันทีที่ว่านไห่เทาคิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกว่าทำไม่ได้ ดังนั้นว่านไห่เทาจึงวางแผนที่จะโยนเผือกร้อนให้คนอื่น

“คุณว่านพูดได้ถูกต้องแล้ว หน่วยงานการกุศลต้องการความช่วยเหลือจากทุกคน!”

ผู้รับผิดชอบพยักหน้าเห็นด้วยอย่างมาก

ปัจจุบันไม่มีใครอยากดำรงตำแหน่งประธานหน่วยงานการกุศล เพราะประธานหน่วยงานการกุศลนั้นอยู่ไปก็เปลืองแรงเปล่า ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเขาคงรีบขึ้นครองตำแหน่งแน่ๆ แต่ในเวลานี้สถานการณ์นั้นอ่อนไหวมาก และทุกสังคมต่างก็กำลังให้ความสนใจ เรื่องนี้หากทำไม่ดีก็จะตกเป็นเป้าหมายในการวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คน