บทที่407 วัดกำลัง

ชิวมู่เฉิงขมวดคิ้วรับโทรศัพท์มือถือจากเนี่ยเฟิงมาดู แม้ว่าอีกฝ่ายได้ตอบกลับโดยตรงแล้ว แต่ชิวมู่เฉิงมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ชิวมู่เฉิงยังไม่สามารถบอกได้ว่าผิดปกติตรงไหน

ในเวลานี้ ผู้รับผิดชอบมูลนิธิการกุศลเพื่อคนพิการได้โทรเข้ามาว่า “คุณชิว แบบนี้นะคะ พรุ่งนี้เราจะจัดกิจกรรมบริจาคเพื่อการกุศล ขอเชิญคุณและแฟนหนุ่มเข้าร่วมงานด้วย!”

เดิมทีชิวมู่เฉิงกำลังจะปฏิเสธ เพราะพวกเขาได้บริจาคเงินไปแล้ว

“ตกลง เราจะไปด้วยกัน เพื่อให้สังคมตรวจสอบและรับรู้ว่าเงินได้ไปถึงมือของหน่วยงานการกุศลจริงๆ!”

ก่อนที่ชิวมู่เฉิงจะได้พูดอะไร เนี่ยเฟิงที่อยู่ข้างๆ ก็ชิงพูดก่อนแล้ว

“ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เราจะรอการมาของพวกคุณ!”

“อันที่จริง เราได้บริจาคเงินไปแล้ว จะไม่ไปก็ได้”

ชิวมู่เฉิงรู้สึกเป็นกังวล “พรุ่งนี้ต้องมีสื่อมวลชนแน่นอน ถ้าถ่ายติดนายแล้วจะทำยังไง พอถึงตอนนั้นก็จะมีคนเห็นหน้าตาของนายมากขึ้น?”

“ดังนั้นพรุ่งนี้พี่ใหญ่จะไปกับผมไม่ได้ ผมต้องไปเองตามลำพัง”

เนี่ยเฟิงกะพริบตาปริบๆ “หลายคนรู้แล้วว่าผมคือคุณชายใหญ่ตระกูลเนี่ย จะว่าไปแล้ว คนเหล่านั้นต้องการพุ่งเป้ามาที่ผม ผมจะลากพวกพี่เข้ามาพัวพันไม่ได้”

เมื่อชิวมู่เฉิงได้ยินดังนั้นก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น “แบบนี้มันอันตรายเกินไป พี่ต้องไปกับนาย”

“มีสื่อมวลชนและผู้คนมากมายขนาดนั้น มันจะอันตรายได้อย่างไร ผมรับมือคนเดียวไหว จะว่าไปแล้ว พี่ก็ไม่ชอบคุณว่านไม่ใช่เหรอ? ถ้าพี่ไปต้องไม่มีความสุขแน่”

“แต่ว่า...”

เนี่ยเฟิงแสยะยิ้ม “เอาล่ะ ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ผมยอมรู้วิธีที่จะรับมือ ให้ผมไปเถอะ เพราะหน่วยงานการกุศลนี้ก่อตั้งโดยพ่อของผม ผมอยากให้พวกเขาดำเนินงานต่อไป”

ชิวมู่เฉิงถอนหายใจเบาๆ “ถ้าอย่างนั้นนายก็ต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าสัญญาณโทรศัพท์ให้ดี พี่ต้องการติดต่อนายได้ทุกเมื่อ”

“ถ้าต้องการเห็นผมดูในโทรทัศน์ก็ได้ โทรทัศน์จะถ่ายทอดสดพวกเราแน่นอน! จะว่าไปแล้ว คนเยอะขนาดนั้น ไม่ต้องห่วงจริงๆ ว่าจะเกิดเรื่อง!”

ชิวมู่เฉิงเห็นเนี่ยเฟิงยืนกรานก็จำต้องพยักหน้า เธอทนเห็นเนี่ยเฟิงเศร้าเสียใจไม่ได้

“พี่ใหญ่ พี่ก็อย่าเอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวด ขมวดคิ้วแบบนี้มากไปอาจจะมีรอยย่นได้!”

ในตอนแรกชิวมู่เฉิงรู้สึกเป็นกังวลมาก แต่พอได้ยินสิ่งที่เนี่ยเฟิงพูดให้เธอขบขัน สีหน้าของเธอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ถึงแม้พรุ่งนี้พี่จะไม่ได้ไปกับนาย แต่พี่จะอยู่แถวๆ หน่วยงานการกุศล ถ้านายต้องการอะไรก็โทรหาพี่ได้เลย อย่าทำให้พี่ต้องเป็นห่วง”

“อืม! รับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ!”

วันรุ่งขึ้น เนี่ยเฟิงเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง ดูไร้เดียงสาและไม่มีพิษมีภัยเหมือนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง ทั้งสดใสและหล่อเหลา

เขามาถึงหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ มีรถจอดอยู่ด้านนอกหลายคัน ดูเหมือนว่าพิธีบริจาคในวันนี้จะเป็นงานใหญ่

เนี่ยเฟิงรู้มานานแล้วว่าว่านไห่เทาจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป ว่านไห่เทาควักจ่ายเงินจำนวนสิบล้านอย่างไม่มีเหตุผล สำหรับเขาแล้วมันเจ็บปวดกว่าถูกเชือดเสียอีก

ตอนที่เนี่ยเฟิงมาถึง ข้างในก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คนแล้ว แล้วยังมีสื่อมวลชนมากมายกำลังถ่ายรูป ว่านไห่เทามองเห็นเนี่ยเฟิงอย่างรวดเร็ว พอเห็นเขาก็ดึงเนี่ยเฟิงเข้ามากอดไหล่อย่างสนิทสนม

“สวัสดีครับสื่อมวลชนทุกท่าน ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเนี่ยเฟิง ลูกชายของเนี่ยเจิ้ง ผู้ก่อตั้งมูลนิธิการกุศลเพื่อคนพิการ!”