บทที่422 ขออยู่ด้วย

“แต่เมื่อกี้คุณปลิ้นปล้อนไปหน่อยนะ เถ้าแก่เนี้ยยังตะโกนตัวเลขไม่เสร็จ คุณก็ลงมือแล้ว มันผิดจรรยาบรรณไปหน่อย”

แม้ว่าฝูยานหรงจะรู้ว่าชัยชนะของเนี่ยเฟิงนั้นเป็นเรื่องที่ดีสำหรับพวกเขา แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่

“เฮ้อ หรงหรง คุณไม่เข้าใจ ฝั่งตรงข้ามมีคนเยอะมาก เราต้องสั่งสอนบทเรียนให้พวกเขาก่อน ถ้าเมื่อกี้พี่เฟิงไม่ชิงลงมือก่อน พี่หมีก็จะฉวยโอกาสก่อน! พอถึงตอนนั้นพวกเราจะหนีก็หนีไม่ทันแล้ว! ใช่ไหมพี่เฟิง?”

ถึงได้บอกว่าเหลยจ้านผู้นี้นั้นสองมาตรฐาน ในเวลานี้ก็ยังไม่ลืมที่จะช่วยแก้ตัวให้เนี่ยเฟิง

ฝูยานหรงอดกลอกตาใส่ไม่ได้ “คุณนี่ขี้โม้จริงๆ ตอนนี้เนี่ยเฟิงเป็นไอดอลของคุณ เขาพูดอะไรก็คิดว่าถูกไปหมด”

“เปล่านะ เมื่อคนที่ชื่อพี่ลงมือก่อนต่างหาก ผมก็เลยลงมือ”

“เอ๊ะ? จริงหรือไม่จริงเนี่ย?” ทั้งฝูยานหรงและเหลยจ้านต่างรู้สึกว่ามันช่างคาดไม่ถึง พวกเขาขนาบซ้ายขวาเนี่ยเฟิง ทั้งสองแทบจะมองไปทางเดียวกับเนี่ยเฟิง

“อืม เมื่อกี้เถ้าแก่เนี้ยเพิ่งบอกมา คนที่ชื่อพี่หมีได้ออกแรงไปแล้ว ผมรู้สึกไม่พอใจเขา ก็เลยแสดงอานุภาพให้เขาเห็น ใครจะรู้ว่าเขาไม่เอาไหน ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรง แค่ลมพัดก็ล้มแล้ว”

อันที่จริง เป็นเพราะความแข็งแกร่งของเนี่ยเฟิง มิฉะนั้นจะไม่สามารถล้มคู่ต่อสู้ได้ในทันที

ฝูยานหรงหน้าแดง “ฉันนึกว่าคุณลงมือก่อนเสียอีก...”

“อ้าว หรงหรง ในเมื่อคุณเข้าใจผิดเนี่ยเฟิง ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอโทษไหม?”

เหลยจ้านขยิบตาให้ฝูยานหรง แม้ว่าในใจฝูยานหรงจะไม่สบายใจ แต่ก็ยังพูดอย่างเคอะเขินว่า “ขอโทษ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่เป็นไร ในสายตาของคนอื่นผมเป็นคนผิดจรรยาบรรณก่อน ผมชิงลงมือออกแรงก่อน มันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะคนที่มีร่างกายอย่างผม การจะเอาชนะคนที่แข็งแกร่งกว่าผมเกือบสองเท่า เกรงว่าต้องใช้วิธีการที่สกปรกแบบนี้เท่านั้น”

เนี่ยเฟิงยักไหล่ ไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่คำพูดนี้ของเขากลับทำให้ฝูยานหรงตกอยู่ในภวังค์

ฝูยานหรงเอาแต่คิดว่า ตนเองตำหนิเนี่ยเฟิงเกินไปหรือเปล่า

ตัวเธอเองก็รู้ดี เขาเองก็เป็นเหยื่อเช่นกัน เขาเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด แต่ฝูยานหรงแค่อยากจะระบาย

เนี่ยเฟิงไม่ได้คิดอะไรละเอียดอ่อนขนาดนั้น ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้ฝูยานหรงกำลังคิดอะไรอยู่

“พี่เฟิง คุณมาที่นี่อย่างกะทันหันคงไม่มีที่อยู่ใช่ไหม ทำไมไม่อยู่ในสมาคมการต่อสู้ล่ะ พ่อผมยังเก็บห้องของคุณไว้ให้นะ มันถูกทำความสะอาดทุกวัน รอให้คุณมาที่บ้านผม”

เหลยจ้านและบิดาของตน รวมถึงบรรดาอาจารย์ของเขาล้วนคลั่งไคล้ในศิลปะการต่อสู้ พวกเขาย่อมคาดหวังว่าเนี่ยเฟิงจะมา

“ผมไม่มีที่ไปจริงๆ แต่ผมคิดว่าผมจะอยู่กับหรงหรงคืนนี้”

เนี่ยเฟิงพูดพลางชี้ไปที่ฝูยานหรง

เมื่อครู่ฝูยานหรงยังสงสัยว่าตนเองกำลังสวมแว่นหลากสีมองเขาอยู่หรือเปล่า พอได้ยินว่าเนี่ยเฟิงจะอยู่กับตน ฝูยานหรงก็โมโหขึ้นในทันใด “ใครจะไปอยากอยู่กับคุณล่ะ คุณมันหน้าไม่อาย!”

“อ้อ! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นผมจะไม่บังคับพี่เฟิงแล้ว! ฝูยานหรง! คุณก็เหมือนกัน อย่าทำตัวเป็นเด็ก รู้ไหมว่ามีผู้หญิงกี่คนที่อยากอยู่กับพี่เฟิงแต่ก็ทำไม่ได้! นี่คือของขวัญของคุณ!”

เหลยจ้านพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์