บทที่421 ผู้คนถอยหนี

เถ้าแก่เนี้ยและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงกับเรื่องที่เกิดขึ้นฉับพลันโดยไม่ทันตั้งตัว พวกเขาคาดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะเคลื่อนไหวต่อต้านอย่างฉับพลัน

เดิมทีพี่หมีได้สาบานไว้อย่างน่าเชื่อถือ เขาได้สะสมกำลังเอาไว้มาโดยตลอด เมื่อเถ้าแก่เนี้ยตะโกนตัวเลขแรกขึ้นมา เขาก็ส่งกำลังทั้งหมดไปยังมือข้างนั้นของเนี่ยเฟิงโดยอัตโนมัติ ดูเหมือนว่าจะตั้งใจหักมือของเนี่ยเฟิง

แต่ในขณะที่เขาเพิ่งใช้แรงไปเพียงเล็กน้อย ก็ถูกเนี่ยเฟิงควบคุมความสามารถในการเป็นผู้นำเอาไว้ สีหน้าของเนี่ยเฟิงไร้ความรู้สึกใดๆ แต่ดวงตาทั้งสองกลับเต็มไปด้วยพลังสังหาร

มือของพี่หมีถูกหักดังกร๊อบ และโต๊ะไม้หนาที่อยู่ข้างใต้พวกเขานั้นได้แตกละเอียดลงแล้วตั้งแต่แรก

“อ๊าก!”

พี่หมีที่ยังยโสโอหังสุดๆ เมื่อครู่ อดร้องคร่ำครวญออกมาไม่ได้ เขาเอามือกุมท่อนแขนที่บิดเบี้ยวผิดรูปของตัวเอง เขาอยู่ในวงการมานานมากแล้ว ที่ผ่านมามักจะเป็นเขาที่เป็นฝ่ายเอาชนะคนอื่นอยู่เสมอ ไฉนเลยจะมีคนเอาชนะเขาแบบนี้มาก่อน?

เนี่ยเฟิงสะบัดออกเหมือนสะบัดสิ่งของสกปรก เขาหรี่ตาพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณมีพละกำลังมหาศาล แต่มันสมองและหัวใจของคุณเล็กเท่าเข็ม”

คำพูดของเนี่ยเฟิงเป็นการเยาะเย้ยพี่หมี พี่หมีเจ็บปวดจนเหงื่อท่วมหัว กลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างหลังส่งเสียงฮือฮารายล้อมพวกเขา แล้วควักเอาอาวุธออกมา

เพราะเขาเห็นว่าเนี่ยเฟิงเอาชนะลูกพี่ของพวกเขาได้ พวกเขาจึงต้องระบายความโกรธออกมา!

ตู้เจิ้งเอินเคยคิดว่าพี่ชายร่วมสาบานคนนี้ ถึงอย่างไรก็สามารถซัดเนี่ยเฟิงจนหมอบกับพื้นได้ แต่ใครจะรู้ว่าไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำให้เนี่ยเฟิงขายหน้า ตรงกันข้ามกลับถูกเนี่ยเฟิงแย่งซีนไปอีก!

เมื่อเถ้าแก่เนี้ยเห็นกลุ่มคนที่พุ่งเข้ามาหาเธอ ก็ตกใจทรุดลงกับพื้นทันที พลันเอาหัวโขกคำนับ “ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ เราเป็นแค่ธุรกิจเล็กๆ!”

ถ้าคนกลุ่มนี้ต่อสู้กันขึ้นมาจริงๆ ร้านของพวกเขาคงพังยับเยิน ยิ่งกว่านั้นหากพลาดพลั้งถูกบรรดาผู้คนไปด้วย ก็ยากที่จะปกป้องชีวิตของพวกเขา

“เมื่อกี้เดิมพันไว้ไม่ใช่เหรอ? แต่เมื่อกี้ผมไม่ได้เรียกร้องอะไร เพราะพวกคุณคิดว่าผมไม่สามารถเอาชนะได้”

เนี่ยเฟิงลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วมองลงมาที่พี่หมีที่นั่งเอามือกุมท่อนแขนของตัวเองอยู่บนพื้น

“ในเมื่อพวกคุณไม่มีความรู้สึกเสียใจเลย ผมก็จะสอนบทเรียนให้พวกคุณอย่างเต็มที่”

“ไอ้เด็กเวร แกอย่าอวดดีนัก คนที่พี่สงพามาล้วนเป็นเสือร้ายชั้นยอด! แกคิดว่าแกเป็นใคร?”

ตู้เจิ้งเอินหัวเราะเยาะ แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ เนี่ยเฟิงก็ปล่อยหมัดออกมาอย่างห้าวหาญ หมัดของเนี่ยเฟิงกระแทกเข้าใบหน้าของตู้เจิ้งเอิน ตู้เจิ้งเอินวิงเวียนศีรษะอยู่ครู่หนึ่ง ฟันหน้าสองซี่หลุดออกมา!

ก่อนที่ตู้เจิ้งเอินจะทันได้ตอบสนอง เนี่ยเฟิงได้คว้าปกเสื้อของเขาไว้แล้วชกเข้าไปอีกสองครั้ง เขาเอาหน้าประจันหน้าแล้วพูดว่า “คุณคิดว่าเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาพูดที่นี่ อย่าคิดว่าในสนามผมอ่อนข้อให้ แล้วคุณจะเข้ามาเหยียบจมูกผมได้ ควรรู้จักประมาณตัวเองหน่อย”

เนี่ยเฟิงชกไปไม่กี่ครั้ง ก็ทำให้ตู้เจิ้งเอินก็หมดสติแล้ว เนี่ยเฟิงปล่อยมือ ทิ้งตู้เจิ้งเอินเอาไว้ริมถนน จากนั้นเขาก็เหลือบมองพวกลูกสมุนที่อยู่รอบตัว “พวกคุณคิดว่า ในบรรดาพวกคุณ ใครกันที่แข็งแกร่งกว่าลูกพี่ของพวกคุณบ้าง?”

เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องคิด ก็ต้องเป็นลูกพี่ของพวกเขาที่แข็งแกร่งกว่า ถึงอย่างไรการได้เป็นลูกพี่ก็ต้องมีฝีมือในระดับหนึ่ง ถ้าลูกสมุนอย่างพวกเขาสามารถเอาชนะพี่หมีได้จริงๆ แล้วพวกเขาจะเต็มใจเป็นลูกน้องของพี่หมีได้อย่างไร?

พวกเขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในเวลานี้เนี่ยเฟิงได้เดินเข้าไปหาพี่หมีแล้ว แม้ว่าพี่หมีจะสูญเสียมือไปแล้วหนึ่งข้าง แต่เขายังมีขา ยังมีหัวไหล่อีกข้างหนึ่งที่สามารถใช้ดูการโจมตีอันรุนแรงของเนี่ยเฟิง พี่หมีย่อมรู้ดีว่าเขาจำเป็นต้องโต้กลับ มิฉะนั้นมีแต่จะปล่อยให้คนอื่นฆ่าได้ตามใจ

พี่หมีลุกขึ้นยืน ใช้มืออีกข้างที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บซัดใส่เนี่ยเฟิง