บทที่ 420 งัดข้อ

“ใช่! ลูกพี่ ก็คือไอ้คนนี้! คุณจะต้องสั่งสอนๆเขาให้ดีๆ!”

ในเวลานี้ตู้เจิ้งเอินกำลังยืนอยู่ข้างกายของพี่ลายสักเขียวคนนี้ เมื่อกี้เขาล้มคว่ำหน้าอยู่กับพื้น ขายหน้าไปหมด เขาก็สนใจมากขนาดนั้นไม่ได้แล้ว ปัจจุบันนี้แค่อยากจะทำให้เนี่ยเฟิงตาย!

“ตู้เจิ้งเอิน! คุณคิดจะทำอะไรเหรอ? ที่นี่เป็นบริเวณโรงเรียนนะ”

ฝูยานหรงเห็นคนมากมายขนาดนั้น ก็ได้รับความตกใจไม่เบาเช่นกัน แต่ว่าเธอก็เคยเห็นสถานการณ์ใหญ่มาก่อนแล้วเช่นกัน ดังนั้นไม่นานก็นิ่งลงมาแล้ว

เหลยจ้านก็รู้สึกว่าตนเองถูกคนกลุ่มนี้ขู่ขวัญจนกลายเป็นลักษณะแบบนี้ขายหน้ามาก ต้องรู้ว่าในตอนนี้บ้านของพวกเขาเป็นสมาคมต่อสู้ที่ใหญ่ที่สุดแห่งเมืองหนานหูนะ!

“พวกคุณรู้ว่าผมเป็นใครไหม? ก็มาแส่หาเรื่องอยู่ที่นี่ล่ะ? ผมคือเหลยจ้าน พ่อผมเหลยเทียน! อาผมเหลยเป้า! ประธานสมาคมการต่อสู้แห่งเมืองหนานหูเป็นอาจารย์ผมเนี่ยเฟิง!” เหลยจ้านพูดอยู่ยืดอกขึ้นมา

“เจ้าตัวเล็กช่างโอหังมากนะ?” ลูกพี่คนนำหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “ถุ่ย” หนึ่งทีคายไม้จิ้มฟันออกจากปาก

พูดตามหลัการ ก็ไม่ใช่แค่ไม้จิ้มฟันไม้หนึ่งเหรอ? โดยทั่วไปมักจะไม่มีอานุภาพอะไร แต่ว่าในตอนนี้ไม้จิ้มฟันไม้นี้ถึงขนาดพุ่งไปยังตาของเหลยจ้านแล้ว

เหลยจ้านหลบไม่พ้นแน่เลย!

เร็วอย่างเหลือเชื่อ เนี่ยเฟิงยื่นมือออกมาฉับพลันในทันที นิ้วทั้งสองคีบไม้จิ้มฟันไม้นั้นไว้ “วิธีการเหี้ยมโหดขนาดนั้นเหรอ?”

ลูกพี่คนนำยักคิ้วหนึ่งที “แฮ่โย! น่าสนใจ! ไอ้หนุ่มคุณมีความน่าสนใจนิดหน่อยนะ!” เห็นเพียงลูกพี่คนนั้นเดินเข้ามา ในตอนนี้เหลยจ้านมีความสั่นเทิ้มเล็กน้อยหลีกออกจากที่ให้ เดินไปยังข้างกายเนี่ยเฟิงกับฝูยานหรง

การสักลายของลูกพี่คนนำคนนั้นสักถึงคอโดยตรง บนหน้าผากยังมีตาของฟ้าดวงหนึ่ง ดูแล้วร้ายกาจมาก

เขานั่งลงเช่นดั่งภูเขาเล็กๆลูกหนึ่ง เสื้อกล้ามที่สวมใส่อยู่บนกายฟิตมาก เขาแจ่มแจ้งห้าวหาญมีพลังมากเลย

“คุณช่างน่าสนใจมากนะ”

ลูกพี่คนนำใช้สายตาที่อันตรายจ้องมองเนี่ยเฟิง เขานึกไม่ถึงว่าความเร็วในปฏิกิริยาของเนี่ยเฟิงจะเร็วขนาดนั้น

เนี่ยเฟิงทิ้งไม้จิ้มฟันนั้นไว้ข้างๆอย่างสบาย

“อย่าพูดจาไร้สาระเลย ไม่ใช่มาแส่หาเรื่องเหรอ? รีบรบรีบจบ อาหารของพวกเรายังไม่ทำออกมาล่ะ”

ประเด็นหลักคือเมื่อกี้เหลยจ้านชื่นชมอาหารที่เถ้าแก่ทำว่าอร่อยมากมาโดยตลอด เนี่ยเฟิงก็มีการเฝ้ารอคอยเล็กน้อยแล้ว ใครจะรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง คนกลุ่มนี้มาก่อเรื่องถึงแผงขายอาหารข้างทาง ทำให้เถ้าแก่ล้วนรู้สึกถึงความหวาดกลัว งั้นเป็นไปได้ยังไงที่เขายังจะกล้าทำอาหารต่อล่ะ?

“น่าสนใจ! น่าสนใจจริงๆ!”

สายตาของลูกพี่คนนำกลายเป็นบ้าบิ่นขึ้นมาแล้ว

“ลูกพี่ อย่าพูดเรื่อยเปื่อยกับเขาอีกเลย รีบจัดการเขา!”

ในตอนนี้ตู้เจิ้งเอินนึกถึงที่ตนเองขายหน้าอยู่ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นมากมายขนาดนั้น เขาก็รู้สึกกระหืดกระหอบ!

“ใช่ บัญชีนี้ยังต้องคิดนะ มา! คิดบัญชี!”

ลูกพี่คนนำพูดอยู่ ชี้ไปที่โต๊ะชี้แล้วชี้อีก “ผมเห็นความเร็วในปฏิกิริยาของคุณก็ไม่เลวมากนะ ผมชื่นชมคุณมาก ดังนั้นผมให้โอกาสคุณ งัดข้อกับผม เป็นยังไงล่ะ?”

เนี่ยเฟิงจ้องมองแขนของลูกพี่คนนำ เกือบจะเท่าตัวเขา มือข้างนั้นใหญ่มาก ใหญ่ล่ำมากกว่าขาของเนี่ยเฟิง

แต่ว่า......

“ได้สิ พูดเถอะ เงื่อนไขอะไรเหรอ?”

เนี่ยเฟิงไม่หวาดกลัวสักนิด

“พี่เฟิง......”

เหลยจ้านกลืนน้ำลายหนึ่งทีอย่างลำบาก เขาย่อมรู้ว่าความเร็วของเนี่ยเฟิงเร็วมากอยู่แล้ว อีกทั้งแรงระเบิดแข็งแกร่งมาก แต่ว่างัดข้อนี่ไม่ใช่แรงระเบิดแข็งแกร่งก็จะได้แล้ว

ฝ่ายตรงข้ามรูปร่างสูงใหญ่ เนี่ยเฟิงอาจจะยังไม่ทันรวมพลังล่ะ ก็ถูกเตะลงจากหลังม้าแล้ว

“เจ้าตัวเล็ก คุณหุบปากเลยดีกว่า จู้ๆจี้ๆอีก ผมก็จะจัดการคุณเลย!”

ลูกพี่คนนำเหลือบมองเหลยจ้านหนึ่งที ที่ไหนเหลยจ้านจะกล้าพูดอีกล่ะ? เขาได้เพียงแต่รู้สึกเสียหน้าหุบปากไปเลย แต่ว่าตากลับกังวลเหลือเกินจ้องมองเนี่ยเฟิง

แม้แต่ฝูยานหรงก็รู้สึกว่านี่อันตรายแน่ๆ ในใจเธอแอบคิดอยู่ว่าตู้เจิ้งเอินไอ้คนนี้ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ ถึงขนาดเรียกบุคคลในสังคมมาเสริมกำลัง! มากเกินไปแล้ว!

“ผมชอบพูดคุยกับคุณ เพราะว่าไอ้หนุ่มคุณตรงไปตรงมา! เป็นสิ่งที่ผมชอบ! แต่ว่าชอบส่วนชอบ คุณรังแกคนของผม ผมจะไม่ปล่อยคุณไปอย่างเด็ดขาด ในเมื่อคุณเป็นคนทำร้ายน้องชายบุญธรรมของผม งั้นผมก็ให้น้องชายบุญธรรมของผมบอกว่าจะลงโทษคุณยังไง”