บทที่ 419 โฉมหน้าที่แท้จริงได้เผยออกมาหมด

พวกเขาเนี่ยเฟิงลงไปแข่งต่อในสนาม

หลังจากเริ่มการแข่งขัน เนี่ยเฟิงก็สังเกตถึงความผิดปกติ เพราะว่าพวกเขาไม่ได้แข่งขันอยู่ แต่เป็นการอำพรางที่จะทำร้ายคน

ตู้เจิ้งเอินกับพวกสมาชิกในทีมเหล่านั้นของเขาล้วนแอบประลองฝีมือกันอยู่ อยู่ในชั่วพริบตาเดียวที่กรรมการตัดสินมองไม่เห็นนั้นเกิดการสัมผัสทางร่างกาย ปล่อยหมัดถึงเนื้อ

พอเห็นแล้วก็รู้ว่าย่อมฝึกฝนมามากมายหลายครั้งแล้ว พวกเขาล้วนใจตรงกัน

เนี่ยเฟิงทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีก เขาไม่ได้แส่หาเรื่องง่ายขนาดนั้น

ลงสนามยังไม่ถึงสิบนาที ก็มีสมาชิกในทีมสองคนล้มจนจมูกช้ำหน้าบวม

พวกเขาเจ็บปวดจนแยกเขี้ยวยิงฟัน ได้เพียงแต่ถูกสับเปลี่ยนลงไป

แต่ว่าเนี่ยเฟิงยังตั้งตระหง่านอยู่ในสนาม ถึงแม้ว่าพวกเขาอยากจะลงมือกับเนี่ยเฟิงกลับทำไม่ได้อีก เพราะว่าการเคลื่อนไหวของเนี่ยเฟิงเร็วเกินไปแล้วจริงๆ

คนที่ตู้เจิ้งเอินอยากจะจัดการมากที่สุดก็คือเนี่ยเฟิง การแข่งขันเตรียมตัวที่จะจบลง การแข่งขันนี้ไม่มีข้อสงสัยเลยสักนิด ย่อมล้มไปข้างเดียวอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าพวกเขาทุกนาทีล้วนสามารถแย่งลูกบาสชู้ตบาสได้สำเร็จก็ไล่ตามไม่ทันเช่นกัน

ทั้งๆที่รู้ว่าทีมของพวกเขาเนี่ยเฟิงจะชนะ ตู้เจิ้งเอินย่อมจับฉวยโอกาสนี้จัดการเนี่ยเฟิงล้างแค้นสักหน่อยจึงจะได้แน่นอน

เนี่ยเฟิงก็รู้ถึงความคิดของตู้เจิ้งเอิน เขาก็ไม่แคร์เช่นกัน อีกทั้งยังปล่อยช่องโหว่เล็กน้อยออกมายั่วยวนพวกเขา

เป็นอย่างที่คิดไว้ตู้เจิ้งเอินคิดว่าเนี่ยเฟิงถูกบีบจนร้อนใจแล้วจริงๆ อยู่ตอนที่เขาตื่นเต้นดีอกดีใจกำลังจะแอบจู่โจมเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงหันข้างฉับพลันในทันที! คนปกติเป็นไปได้ยังไงจะอยู่ตอนที่เลย์อัพเบรกไว้ได้ล่ะ?

การกระทำนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะทำสำเร็จได้เลย!

เพียงเห็นเนี่ยเฟิงหมุนตัวหนึ่งร้อยแปดสิบองศา รีเวิร์สดังค์!

ตู้เจิ้งเอินก็ยั้งมือไม่อยู่แล้วเช่นกัน หนึ่งหมัดชกไปยังเพื่อนร่วมทีมของตนเอง ทั้งสองคนหกล้มอยู่กับพื้นทั้งคู่!

“ไอ้ควย! ไอ้คนเจ้าเล่ห์นี่! เจ้าเล่ห์เกินไปแล้วมั้ง? ถึงขนาดอาศัยตอนที่พี่เฟิงเลย์อัพชกคน!”

เหลยจ้านโมโหจนลุกขึ้นมาโดยตรง “ตู้เจิ้งเอิน! พวกคุณหน้าเนื้อใจเสือจริงๆล่ะ!”

“ว้าว มากเกินไปแล้วล่ะ? มิน่าล่ะเมื่อกี้ทีมสีแดงมีคนได้รับบาดเจ็บมากมายขนาดนั้น ย่อมเป็นพวกเขาเล่นเล่ห์เหลี่ยมแน่นอน!”

ทุกคนก็ออกมาดูการกระทำของพวกเขาตู้เจิ้งเอินเช่นกัน ต่างคนต่างอดไม่ไหวที่จะปราบปราม

ในเวลานี้ตู้เจิ้งเอินล้มจนสมองเลอะเลือน เขาโซซัดโซเซคลานขึ้นมาจากพื้น คนในสนามล้วนตำหนิเขากับทีมของเขาอยู่

พวกเขาแอบวางหมากแบบนี้ทำมามากมายหลายครั้งขนาดนั้นล้วนไม่มีคนพบเห็น แต่นึกไม่ถึงวันนี้ถึงขนาดเปิดโปงแล้ว!

เนี่ยเฟิงอยู่มุมสูงจ้องมองตู้เจิ้งเอิน สีหน้าบนใบหน้ามีความรังเกียจแบบหนึ่งเหลือเกิน มองเห็นตู้เจิ้งเอินคล้ายดั่งมองเห็นอุจจาระกองหนึ่ง

“นี่ก็คือน้ำใจนักกีฬาของพวกคุณเหรอ? ในการแข่งขันกีฬาระดับเขตเมืองก็แค่แข่งขันกับคนกันเอง ถึงตอนแข่งโอลิมปิกเกมส์พวกคุณยังต้องแข่งกับคู่แข่งต่างประเทศ คุณคิดว่ากรรมการตัดสินนานาชาติจะตบตาได้ง่ายขนาดนั้นเหรอ? ตนเองขายหน้าก็แล้วไป ยังอยากให้พวกเราเมืองหนานหูขายหน้า ยังจะขายหน้าคนของมณฑลซานเจียง กระทั่งขายหน้าคนในประเทศพวกเรา”

“คุณพูดเหลวไหลอะไรล่ะ?!”

“ผมพูดเหลวไหลหรือไม่ คุณไม่ชัดเจนเลยเชียวเหรอ? น่าขำจริงๆ”

เนี่ยเฟิง ฮึ เย็นชาเสียงหนึ่ง ในเวลานี้เสียงนกหวีดก็ดังขึ้นมาเช่นกัน การแข่งขันจบลงแล้ว ทีมของพวกเขาตู้เจิ้งเอินแพ้ยับสิ้นสุดลง

คนทั้งหลายต่างคนต่างล้วนวิพากษ์วิจารณ์อยู่ พวกเขาล้วนเห็นตู้เจิ้งเอินกำกำปั้นอย่างแน่นจะชกเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงหลบพ้นหมัดของเขาจึงโชคดีที่หลบหนีจากภัยได้

อีกทั้งหน้าตาเขาโหดเหี้ยม ชกไปยังสมาชิกในทีมที่อยู่ข้างกายโดยตรง ทุกคนล้วนเห็นอย่างชัดเจน แก้ตัวอย่างน้ำขุ่นๆไม่ได้นะ

เดิมทีพวกเขาถูกบังคับโดยอำนาจบารมีที่ใช้พร่ำเพรื่อโดยมิชอบของตู้เจิ้งเอิน มักจะกล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด

ในปัจจุบันนี้มีคนออกหน้าที่แข็งแกร่งขนาดนี้คนหนึ่ง พวกเขาย่อมจะไม่ซ่อนเร้นเก็บไว้อยู่แล้ว

“ต่ำช้าเกินไปแล้ว!”

“ก็ใช่สิ แต่ก่อนก็รู้สึกว่าพวกเขาหยาบคายไร้เหตุผลไม่ใช่คนดีอะไร!”

“ใช่สิ ทำไมมีแต่พวกเขาที่สามารถใช้สนามบาสได้ล่ะ? อีกทั้งในการแข่งขันกีฬาระดับเขตเมืองตอนที่พวกเขาช่วงชิงถ้วยแชมป์ก็เคยเกิดเรื่องคล้ายกันแบบนี้ด้วย ในเวลานั้นพวกเขาก็ใช้วิธีการเช่นนี้เช่นกันเชียวเหรอ?”