บทที่424 ลองทดสอบดู

“ฉันอยู่ที่บ้านตัวเองจะมีอะไรเกิดขึ้นได้ล่ะ คุณหวาดระแวงเกินไปแล้ว รีบเข้าไปอาบน้ำเถอะ”

ฝูยานหรงกระแอมไอแล้วหันหลังเดินจากไป เขาวางเสื้อผ้าไว้ข้างอ่างล้างหน้า ดังนั้นจึงบังเอิญไปสัมผัสอะไรบางอย่าง

แต่ฝูยานหรงไม่คิดว่าเนี่ยเฟิงจะวิ่งออกมาจากห้องน้ำแบบนี้

แม้ว่าเนี่ยเฟิงจะไม่รู้ว่าฝูยานหรงคิดอะไรอยู่ แต่ขอแค่แน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไร เนี่ยเฟิงก็สบายใจแล้ว

เนี่ยเฟิงอาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของปู่ของฝูยานหรง

เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขายาวสีดำเมื่อเนี่ยเฟิงสวมใส่ก็ดูเล็กไปหน่อย เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมไม่ได้เลย เนี่ยเฟิงรู้สึกจนปัญญา

“ทำไมคุณไม่ติดกระดุมล่ะ? เปิดโล่งๆ แบบนี้ มันดูยังไงๆ ไม่รู้?”

ฝูยานหรงออกมาเห็นเนี่ยเฟิงในสภาพนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากบ่น ไม่รู้ว่าจะเอาตาไปวางไว้ตรงไหนดี

เนี่ยเฟิงผายมือ “นี่ไม่ใช่ปัญหาของผม ประเด็นคือเสื้อผ้าตัวนี้มันเล็กเกินไป ผมติดกระดุมไม่ได้เลย”

“ตอนนี้ยังไม่ดึกมาก เดี๋ยวฉันไปซื้อเสื้อผ้าแถวนี้ให้คุณสองชุดแล้วกัน คุณใส่ไซส์อะไร?”

ฝูยานหรงอดถอนหายใจไม่ได้ ขณะที่กำลังจะออกไป ก็ถูกเนี่ยเฟิงดึงกลับมา “ดึกดื่นป่านนี้คุณออกไปข้างนอกมันไม่ปลอดภัย เสื้อผ้าชุดนี้ใส่พอถูไถไปก่อน พรุ่งนี้เสื้อผ้าของผมก็แห้งแล้ว พรุ่งนี้ตอนกลางวันคุณค่อยไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้ากับผมสักสองชุด ช่วงนี้ผมอาจจะต้องอยู่ที่บ้านคุณไปก่อน”

“ฉันบอกแล้วว่าฉันปกป้องตัวเองได้ พูดก็พูดเถอะ ฉันก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ ฉันปกป้องคุณปู่ด้วยตัวเองได้!”

ฝูยานหรงโบกมือ เธอพยายามจะสะบัดเนี่ยเฟิงออก แต่มือของเนี่ยเฟิงแข็งแรงมากจนเธอไม่สามารถเป็นคู่ต่อกรกับเขาได้ ถูกควบคุมจนอยู่หมัด

“คุณปล่อยฉันนะ คุณจับข้อมือฉันไว้ทำไม?”

ฝูยานหรงโกรธมาก เธอจ้องเขม็งใส่เนี่ยเฟิงอย่างโกรธเกรี้ยว

“ถ้าผมปล่อยคุณ คุณอาจจะวิ่งหนีไปไม่ฟังผมอีก ในเมื่อคุณปู่ของคุณขอให้ผมปกป้องคุณ แน่นอนว่าผมต้องติดตามคุณ ไม่ให้คุณหายไปจากสายตาของผม”

“ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ตอนคุณนอนจะคอยมองมาที่ฉันด้วยไหม?”

ฝูยานหรงยิ่งโมโหมากขึ้น เขากล้าดียังไงเอาชื่อคุณปู่มาอ้างเพื่อกดดันเธอ!

หลังจากเนี่ยเฟิงขบคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็พยักหน้า “แน่นอน แม้ว่าคุณจะอยู่ในบ้านก็อาจจะไม่ปลอดภัย ถ้าอีกฝ่ายใช้นักฆ่า ก็มีโอกาสที่จะฉวยโอกาสเข้ามาตอนกลางดึกตอนที่คุณไม่ทันระวังตัว”

“คุณ! ต่อให้คุณต้องการ ฉันก็ไม่ยอมให้คุณเข้ามาในห้องของฉัน! พูดก็พูดเถอะ คุณอย่ามาใช้ไม้นี้กับฉัน พูดซะดูน่ากลัว ความจริงมันมีคนแบบนี้จริงๆ เหรอ? ล้อเล่นอะไรกัน!”

แน่นอนว่าฝูยานหรงไม่เชื่อในสิ่งที่เนี่ยเฟิงพูด เนี่ยเฟิงก็เข้าใจดี มันเป็นไปไม่ได้ที่คนทั่วไปจะเชื่อว่านักฆ่านั้นน่ากลัวเพียงใด ดังนั้นเขาจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปล่อยข้อมือของฝูยานหรง

“แต่คุณยังไม่ได้ตระหนักถึงความรุนแรงของเรื่องนี้ ในเมื่อคุณไม่เชื่อผม ผมจะให้คุณลองดู คุณก็รู้จักตัวตนของผมดี ผมคือราชามังกรแห่งสำนักมังกร ก่อนที่ฉันจะได้เป็นราชามังกรแห่งสำนักมังกร ผมเคยเป็นนักฆ่าเลือดเย็น นักฆ่าสามารถสังหารเป้าหมายได้ทุกสถานที่โดยไม่ต้องคำนึงถึงสภาพแวดล้อม คุณสามารถมองหาพื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในบ้านหลังนี้ได้ และคอยระมัดระวังตัว มาดูกันว่าผมจะฆ่าคุณได้ไหม”

แน่นอนว่าการฆ่าที่เนี่ยเฟิงพูดถึง ไม่ใช่ฆ่าคนจริงๆ แต่หมายถึงจับตัวเธอไว้

ฝูยานหรงหรี่ตาลง “โอเค! ได้! ถ้าอย่างนั้นคุณก็ลองดูสิ!”

ฝูยานหรงพูดจบก็ชี้ไปที่ประตูใหญ่แล้วพูดว่า “นี่มันก็ไม่ต่างกับเล่นซ่อนหาเท่าไรใช่ไหม? งั้นคุณก็รอตรงนั้น นับถึงสิบแล้วก็เข้ามาหาฉันได้!”