บทที่426 เตรียมตัวมาดี

ฝูยานหรงถึงตระหนักได้ว่าเธอกำลังนอนอยู่บนที่นอนบนพื้นของเนี่ยเฟิงจริงๆ

ฝูยานหรงจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลย

เธอลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ “มันเป็นความผิดของฉันเอง! ฉัน! ฉันจะไปล้างหน้าแปรงฟัน!”

ฝูยานหรงพยายามลุกขึ้น แล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างไม่คิดชีวิต

เนี่ยเฟิงรู้สึกขบขัน แต่ก็ถึงเวลาต้องลุกจากเตียงแล้ว เดี๋ยวยังต้องไปเรียนที่โรงเรียนอีก

หลังจากเนี่ยเฟิงเก็บเตียงเรียบร้อย สวมใส่เสื้อผ้าที่ตากแห้งเมื่อคืนนี้แล้ว ตากมาทั้งคืน เสื้อผ้าชุดนี้จึงแห้งตั้งนานแล้ว

ฝูยานหรงใช้เวลานานในการจัดการตัวเอง พอออกมาก็ได้กลิ่นไข่ดาว เธอรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

“ในเมื่อตื่นแล้วก็มากินอาหารเช้ากันเถอะ”

ในเวลานี้เนี่ยเฟิงกำลังกินบะหมี่ในชาม ยังมีไข่ดาวอีก

“คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?”

“ดูคุณพูดเข้าสิ ผมไม่เพียงแต่ทำอาหารได้ แต่ยังมีประกาศนียบัตรพ่อครัวหลากหลายประเภทอีกด้วยนะ”

ในฐานะที่เนี่ยเฟิงเป็นนักฆ่า ดังนั้นเขาจึงต้องเชี่ยวชาญในทุกสิ่ง

“ก็แค่บะหมี่ชามเดียวเองไม่ใช่เหรอ? จะอร่อยสักแค่ไหน ดูสิว่าคุณจะโม้หรือเปล่า”

ฝูยานหรงบุ้ยปาก แต่พอเธอได้กินบะหมี่ ก็รู้สึกว่าน้ำซุปอร่อยมาก เธอรู้ดีว่ามีส่วนผสมอะไรบ้างในตู้เย็น เขาทำมันออกมาได้อย่างไร?

หรือว่าที่เนี่ยเฟิงพูดมาจะเป็นความจริง?

พวกเขาทั้งสองกินอาหารเช้าเสร็จแล้วค่อยมาที่โรงเรียน ฝูยานหรงวางแผนไว้ว่าพอเลิกเรียนแล้ว เธอจะไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เนี่ยเฟิง

ความจริงวิชานี้เนี่ยเฟิงทนเรียนต่อไปไม่ไหวแล้ว เพราะสำหรับเนี่ยเฟิงแล้ว วิชาเหล่านี้ไม่ได้เอื้อประโยชน์อะไรให้กับเขาเลย

หลังเลิกเรียน เสี่ยวจิ้งเข้ามาคุยกับฝูยานหรง เธอมองที่ฝูยานหรงด้วยสายตายั่วเย้าอยู่ตลอดเวลา “เฮ้อ เนี่ยเฟิงเป็นคนดีมากเลยนะ เธอไปที่ไหนเขาก็ไปที่นั่น”

ฝูยานหรงพูดไม่ออก เหตุผลที่เนี่ยเฟิงตามเธอไปก็เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของเธอเท่านั้นเอง

“เออใช่หรงหรง พวกเราไปกันเถอะ…”

เสี่ยวจิ้งยื่นนิ้วก้อยออกมาเกี่ยว นี่เป็นสัญญาณลับระหว่างสาวๆ พวกเธอนัดแนะไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน

ฝูยานหรงลุกขึ้น เนี่ยเฟิงก็ตามไปด้วย

เสี่ยวจิ้งแปลกใจเล็กน้อย “ล้อเล่นหรือเปล่า? ไปเข้าห้องน้ำก็จะตามไปด้วยเหรอ?”

แม้ว่านี่ยเฟิงจะหล่อเหลามาก และให้ความรู้สึกปลอดภัย แต่แบบนี้มันห่วงแฟนมากเกินไปหรือเปล่า? แฟนจะไปไหนเขาก็ต้องตามไปด้วย มันดูไม่ค่อยปกติจริงๆ

สีหน้าของเสี่ยวจิ้งค่อนข้างแย่ ฝูยานหรงไม่รู้จะอธิบายให้เนี่ยเฟิงฟังอย่างไร

“คุณเฝ้าอยู่ในห้องเรียนก่อน พวกเราแค่ไปเข้าห้องน้ำเท่านั้น”

ฝูยานหรงจ้องเขม็งใส่เนี่ยเฟิงด้วยความโมโห

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้ว “ไม่ได้ ผมต้องตามไปด้วย”

“คุณ คุณนี่มันเกินไป…”

เสี่ยวจิ้งไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี แฟนหนุ่มของเธอตึงเกินไปหรือเปล่า?

“ไปเข้าห้องน้ำ! คุณไม่ต้องตามมา เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว!”

ไม่ว่าจะพูดอย่างไรฝูยานหรงก็ไม่ยอมถอย เนี่ยเฟิงหรี่ตาลง พอพวกเธอออกไป เขาก็ตามไปทันที

“หรงหรง เมื่อคืนวานฉันคิดว่าเนี่ยเฟิงเป็นคนดี แต่ตอนนี้รู้สึกเขาทำตัวเป็นเจ้าของเกินไปหรือเปล่า? เธอระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ”

คนประเภทนี้อาจจะสุดโต่งมากไปหน่อย ถ้าหากเกิดทำอะไรขึ้นมา แล้วจะทำอย่างไร

ฝูยานหรงโบกมือ “ไม่มีอะไร อีกอย่างเขาไม่ใช่แฟนของฉัน”

“หา? ไม่ใช่แฟนของเธอ? แล้วเมื่อคืนเขามาอยู่กับเธอทำไม? ฉันเห็นเขาห่วงใยเธอแบบนั้น ไม่เหมือนว่าจะไม่ชอบเธอเลย!”

เสี่ยวจิ้งขึ้นเสียงสูงในทันที