บทที่ 2

บทที่1

วี๊ด วิ้ว เสียงผิวปากของใครบางคนดังเข้ามาใกล้ๆทำให้ลูกพีชที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ในลานใต้ถุนของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์หันไปมองที่เสียงนั้น

"ไงเตี้ย ทำรายงานเสร็จรึยัง" คาวีเป็นเจ้าของเสียงผิวปากนั้นเขาเอ่ยทักทายลูกพีชอย่างสนิทสนมพลางเดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆของเธอ คาวีและลูกพีชทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่

เข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งจนตอนนี้ทั้งคู่อยู่ปีสองแล้วก็ยังคบกันเป็นเพื่อนอยู่พวกเขาทั้งสองสนิทกันเพราะว่าได้รับเลือกเป็นเดือนและดาวของสถาปัตยกรรมเลยทำให้ทั้งคู่สนิทกันมากเพราะต้องทำกิจกรรมร่วมกันอยู่บ่อยครั้ง

"แกไปไหนมา" ลูกพีชเอ่ยถามพลางหันหน้ามาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคาวีอย่างจับผิด เพราะรู้ดีว่าเพื่อนรักที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเสือผู้หญิงอย่างคาวีคงจะต้องไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนไหนสักคนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นแน่

"ไปตีกะหรี่มา..ทำไม?หึงกูเหรอ" คาวีถามกลับอย่างติดตลกพลางยักยิ้มมุมปากอย่างยียวน คาวีเองแอบชอบลูกพีชมาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งแล้ว แต่เขาไม่มีความกล้ามากพอที่จะสารภาพกับเธอตรงๆด้วยกลัวว่าหากสารภาพไปแล้วเขาจะต้องเสียเพื่อนสนิทคนนี้ไป

"ฮะ ฉันน่ะเหรอจะหึงแก แกจะไปไหนก็ไป ฉันรำคาญ"

"ก็นึกว่าอยากลองเป็นเมียกู เห็นชอบถามกูนักว่ากูหายไปไหน ถ้าจะสนใจเรื่องของกูขนาดนี้มาเป็นเมียกูเลยไหม" คาวีตอกกลับอย่างติดตลกแต่แฝงไปด้วยความจริง มือหนาเลื่อนมาลูบวนยอดอกของคนที่เรียกว่าเพื่อนสนิทเบาๆเขามักจะชอบหยอกล้อเธอแบบนี้อยู่เป็นประจำ จนตอนนี้เธอเองก็ชินกับความมือไวของเขาไปแล้ว

"นี่! เอามือสกปรกๆของแกออกจากหัวนมฉันเดี๋ยวนี้" คาวีไม่ได้สนใจน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเธอเลยสักนิดที่มากไปกว่านั้นเขายังก้มหน้าลงมาใช้ฟันคมกัดเข้าที่ยอดอกของเธอผ่านเสื้อนักศึกษารัดรูปต่อหน้าเหล่าบรรดานักศึกษานับสิบคนที่นั่งกันอยู่

"ไอ้บ้าวีอยากตายรึไงฮะ! ถ้าอยากมากก็ไปซื้อกินอย่ามายุ่งกับฉัน" ลูกพีชแหวเสียงเขียวพลางใช้มือบางดันใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ออกห่างจากหน้าอกใหญ่ของเธอ

"โทษทีเพื่อน คนอย่างกูไม่เคยซื้อผู้หญิงกินว่ะ" คาวีตอบกลับพลางเลื่อนมือหนาลงมาลูบไล้วนที่บริเวณขาอ่อนของเธอ