บทที่ 4

บทที่ 3

"พีช ฉันว่าเรากลับกันเถอะเป็นแบบนี้ฉันไม่สนุกแล้ว" ลูกพีชที่ได้ยินที่ติตี้เอ่ยจึงหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินนำเพื่อนสาวทั้งสองคนออกไปนอกผับหรูก่อน

"ให้ฉันไปส่งแกไหม" ติตี้เอ่ยอาสาจะไปส่งลูกพีชด้วยเห็นว่าเมื่อกี้ลูกพีชเพิ่งเจอเรื่องไม่ดีมา

"ไม่ล่ะ ฉันกลับเองได้" ลูกพีชตอบก่อนจะเดินตรงไปเปิดประตูรถสปอร์ตสีขาวคันหรูของตัวเอง

"ฉันว่าให้พวกฉันไปส่งแกเถอะ เดี๋ยวเพื่อนรักเพื่อนสนิทของแกจะมาแหกอกพวกฉันอีก" ติตี้ยังคงขออาสาที่จะไปส่งลูกพีชให้ได้ด้วยกลัวว่าคาวีจะโทรมาต่อว่าเธอและเมอาเหมือนหลายๆครั้งที่ลูกพีชออกมาเที่ยวกับพวกเธอแล้วปล่อยให้ลูกพีชขับรถกลับคอนโดเอง

"พวกแกไม่ต้องไปสนใจมันหรอก ฉันกลับล่ะขับรถกลับบ้านกันดีๆล่ะ บาย" ลูกพีชโบกมือลาเพื่อนรักทั้งสองคนพลางก้าวขาเรียวสวยเข้าไปนั่งด้านในรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองก่อนจะขับรถสปอร์ตออกไปจากโรงจอดรถของผับหรูในทันที

@คอนโดหรูของลูกพีช

"แกยังไม่กลับอีกเหรอ" ลูกพีชที่เพิ่งเปิดประตูห้องนอนเข้ามาก็พบกับร่างสูงใหญ่ของคาวีที่ยังคงนั่งดูทีวี รอเธออยู่ที่บนโซฟาห้องนั่งเล่นเหมือนเดิม

"..." คาวีจ้องมองร่างบางอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มเมื่อสายตาสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติบางอย่างจากเสื้อผ้าของเธอ

"ทำรายงานเสร็จแล้วเหรอ" ลูกพีชเอ่ยถามพลางเดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับคาวีในขณะที่คาวีเองก็กำลังจ้องมองใบหน้าหวานของเธออย่างจับผิด

"ทำไมมึงเพิ่งจะกลับถึงห้องเอาป่านนี้ นี่มันจะตีสองแล้วเป็นผู้หญิงเที่ยวกลางคืนกลับบ้านดึกคนเดียวแบบนี้มันไม่ดี มันอันตรายต่อมึง" คาวีบ่นให้กับเพื่อนรักก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้าไปหาเธอเขาโน้มใบหน้าลงมาสูดดมกลิ่นหอมตรงซอกคอระหงของเธอก่อนจะขบกรามแน่นอย่างไม่สบอารมณ์กับกลิ่นน้ำหอมของผู้ชายบนตัวของเธอ

"ทำไมมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายบนตัวของมึง มึงไปเอากับใครมา" คาวีเอ่ยถามเสียงเข้มพลางใช้มือหนาบีบปลายคางมนอย่างแรงเพื่อเค้นเอาคำตอบจากเธอ

"ปล่อยนะวี ฉันจะไปนอนกับใครมันก็เรื่องของ ฉันกับแกเราเป็นแค่เพื่อนกันแกอย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันให้มันมากนัก เอามือของแกออกจากคางฉันเดี๋ยวนี้เลย ฉันเจ็บ" ลูกพีชเบ้หน้าเล็กน้อยก่อนจะแหวใส่คาวีเสียงเขียวเธอมองค้อนคาวีด้วยความไม่ชอบใจที่เขามักจะชอบใช้ความรุนแรงกับเธอแบบนี้ตลอดทุกครั้งที่เขาได้กลิ่นผู้ชายจากตัวของเธอ

"กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นมันไว้ใจไม่ได้" คาวีเอ่ยพลางปล่อยมือออกจากปลายคางมนก่อนจะใช้มือหนาเสยผมดำขลับของตัวเองขึ้นลวกๆด้วยความหงุดหงิด

"รวมถึงแกด้วยรึเปล่าที่ใว้ใจไม่ได้" ลูกพีชตอกกลับด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งเธอเพิ่งถูกชายแปลกหน้าลวนลามมามาดๆแต่ต้องมาปะทะคารมกับคาวีอีกจึงยิ่งทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม

"เหอะ มึงยังไม่รู้ตัวอีกเหรอต้องให้กูบอกใช่ไหมมึงถึงจะเข้าใจอะไรได้ง่ายขึ้น"