ตอนที่ 275 ภัยคุกคาม

ตอนที่ 275 ภัยคุกคาม

หลังจากซือถูเย้นกลับวังแล้ว เห็นว่าซูชิงกำลังวกวนอยู่ในห้องร้อนรนเหมือนมดบนหม้อร้อนก็ไม่ปาน

เมื่อเห็นเขาเข้ามารีบรนกระโจนเข้าหากล่าวด้วยเสียงต่ำ “ไม่ใช่เพียงไม่พบหลีโม่ แต่ไม่พบเซียวโธ่เช่นกัน คนรับใช้ของเซียวโธ่กล่าวว่าเขาหายตัวไป หลีโม่เคยไปหาเขามาก่อน”

ซือถูเย้นซักถาม “เจ้าจะบอกว่าพวกเขาหายตัวไปพร้อมกันหรือ? ”

“ข้าก็ทำนายว่าเช่นนั้น” ซูชิงกล่าวด้วยความกังวล “ข้าสั่งให้คนไปตามหาไปทั่วเมืองล้วนไม่พบว่าพวกเขาพักอยู่ รอบนอกตัวเมืองเช่นเดียวกัน ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ไปเขตแพร่ระบาดมาแล้ว องค์หญิงพิจารณาว่าเหลียงไถ้ฝู้ควรจะตามคนไปตรวจสอบที่เขตแพร่ระบาด ดังนั้นนางจึงไปรับหน้าที่นั่นไว้ก่อน”

ซือถูเย้นอดไม่ได้ที่จะกังวลใจขึ้นมา “พวกเขาไปที่ใดแล้ว? เคยถามจวนเล็กทางนั้นหรือยัง? พวกเขาว่าอย่างไรบ้าง? ”

“เคยถามจื่นเฉิงและเตาเหล่าต้า บอกว่าหลีโม่เคยกลับมาครั้งหนึ่ง มอบเพียงเข็มให้หวางหยูเท่านั้นก่อนจะจากไป ตอนนั้นทุกคนล้วนคิดว่านางกลับไปในเขตแพร่ระบาดแล้ว ไม่ได้ถามอันใด จนถึงบัดนี้ผ่านมาสองวันเต็มแล้ว เกรงว่ามีคนพานางหนีไป อย่างไรก็ตามนางรับสั่งการทหารเอาไว้ ก่อนจากไปนัดหมายเอาไว้ครึ่งเดือน ยังเหลือช่วงเวลาหกวัน”

ซือถูเย้นรู้ว่าหลีโม่จะไม่จากไปอย่างไร้เหตุผล และนางจะไม่หลบหนีไป

” เขาเคยทดสอบนาง กองทหารไม่เข้าไปควบคุมนาง แม้ว่าในขณะนั้นจะต้องสอบสวนตัดสินโทษ นางก็ไม่จำเป็นต้องกลัว”

เขามีเหตุจำเป็น?

แต่เหตุใดไม่มาบอกกล่าวเขาเลยล่ะ?

ซือถูเย้นไม่ได้คิดพิจารณาใดต่อ เขาเป็นออกคำสั่งให้เตรียมม้าต่อ ให้ซูชิงออกไปหาหลีโม่ด้วยกันกับองครักษ์

แต่ก่อนจะออกไปอาฝูก็มาเสียก่อน “ใต้เท้า กุ้ยไท่เฟยเชิญให้ท่านไปเข้าเฝ้า”

ตั้งแต่ซือจู๋กูกูตายไป ทั้งสองก็ไม่ได้พบเจอกันอีก ซือถูเย้นไม่ได้ไปเยี่ยมถามสารทุกข์สุกดิบใด และนางก็ไม่ได้ให้ผู้ใดมาตามซือถูเย้น มารดาและลูกแม้ทั้งสองอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน กลับไม่ได้อยู่พบหน้ากัน

ในช่วงวิกฤตนี้ นางจำเป็นต้องพบเขา ซือถูเย้นอดไม่ได้ที่จะให้ความสนใจ

“ว่าอย่างไรบ้าง? ” เขาถามอย่างเย็นชา

“มิได้กล่าวสิ่งใด กุ้ยไท่เฟยเพียงรับสั่งว่าให้ข้าน้อยมาตามใต้เท้า ไม่ได้กล่าวอันใดอีก” อาฝูกล่าว

ซูชิงกล่าวขึ้นมา “ใต้เท้า ไปสักหน่อยเถิด ไม่แน่ว่ากุ้ยไท่เฟยจะทราบว่าเสี้ยหลีโม่ไปที่ใด”

นัยน์ตา,นัยนาซือถูเย้นเยือกเย็นขึ้นทันใด นึกถึงเมื่อก่อนที่นางเคยลงมือกับหลีโม่ ครึ่งนี้จะไม่มีการละเว้น และจะยื่นมือออกไปหานาง

ซือถูเย้นมาถึงชิงหนิงเก๋อ โคมไฟไป๋เติงหลงที่ใช้จัดพิธีศพซือจู๋กูกูยังไม่ถูกเก็บลงมา ในลานเป็นสีขาวโพลน นกกระดาษขนาดใหญ่ถูกแขวนไว้บนที่สูงลับ และแขวนห้อยไม้บนยอดไม้ บนตัวนกกระดาษเขียนอักษรไว้ว่า” นกกระเรียนล่องลอยไปทางทิศประจิม”

ความรู้สึกเจ็บปวดที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาในใจ นัยน์ตา,นัยนาของเขาแทบจะเอ่อล้มไปด้วยความเกลียดชัง

หยุดพักอยู่เพียงครู่ เขาก็สาวเท้าเดินเข้ามา แววตากลับมาเหมือนเช่นเคย

กุ้ยไท่เฟยอยู่ในห้องบรรทม อาฝูนำเขาไปด้านนอก เปิดม่านและคำนับ “กุ้ยไท่เฟย ใต้เท้ามาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ด้านในส่งเสียงตอบกลับมาอย่างเหนื่อยอ่อน “เข้ามาสิ”

อาฝูถอยออกมา โน้มตัวกล่าว “เชิญใต้เท้า”

ซือถูเย้น เปิดม่านมุข ค่อยๆ ก้าวเข้าไป

นางกำลังเอนกายครึ่งหนึ่งอยู่บนเตียง สีหน้าไร้สีสัน ปอยผมที่ตกลงมาปกคลุมด้วยสีขาวราวเกล็ดน้ำค้าง

เมื่อพบว่าเขาเข้ามา นางจึงให้หญิงรับใช้ช่วยประคองขึ้นนั่ง จากนั้นสะบัดมือให้หญิงรับใช้ออกไป