ตอนที่ 275
ตอนที่ 276 เซียวเซียวไปเขตแพร่ระบาด
October 21, 2026
ตอนที่ 276 เซียวเซียวไปเขตแพร่ระบาด
ดวงตาของกุ้ยไท่เฟยโกรธจนพร่ามัว นางใช้มือจับเก้าอี้ค้ำทรงตัวยืนขึ้น กัดฟันกล่าว” ดี ข้าไม่สนว่าเจ้ามีใจให้หลีโม่ หากยังนพเรื่องนี้มาทำให้มันยุ่งยากต่อข้า หลีโม่มิอาจได้กลับมาอย่างเด็ดขาด”
อาฝูก้าวเข้ามา” กุ้ยไท่เฟย บัดนี้ควรจัดการเช่นไร? ”
กุ้ยไท่เฟยฉายแววตาเยือกเย็น” สั่งให้คนไปที่เกาะคนบ้า ข้ามิอาจรอได้ถึงหกวัน ข้าต้องหารให้เสี้ยหลีโม่ตายไปเสีย”
กุ้ยไท่เฟยสูดลมหายใจ ค่อยๆ นั่งลง
สถานะของเสี้ยหลีโม่ควบคุมนางอยู่ตลอด จนถึงบัดนี้นางออกจากเมืองไปแล้ว ยังนำเซียวโธ่ไปยังเกาะคนบ้าอีก นางสั่งให้คนติดตามไปไม่ขาด
นางไม่เชื่อว่าเสี้ยหลีโม่จะสามารถหาสรรพคุณยาที่รักษาโรคผีดิบได้ หากแม้นางจะต้องตาย ก็ต้องตายด้วยน้ำมือของตนจึงจะรู้ผิดชอบชั่วดี
อาฝูกล่าวด้วยความกังวลใจ” หากแต่ว่า เมื่อฆ่าเสี้ยหลีโม่แล้ว ใต้เท้าจะลงมือกับอ๋องหนานหวยหรือไม่? ”
กุ้ยไท่เฟยยกยิ้ม “แน่นอน แต่หากข้าก็ทำให้เขารู้ได้เช่นกัน เขามีชะตาชีวิตเช่นเดียวกับน้องชายเขา ถ้าน้องชายเขาตาย เขาก็มิรอดชีวิตเช่นกัน”
อาฝูแววตาแพรวพราว” เว้นแต่ พิษถงหมิงถูกนำมาใช้การ”
กุ้ยไท่เฟยไม่ได้เอ่ยสิ่งใดนั่งลงอยู่นานครู่หนึ่งก่อนเอ่ยวาจาออกมา “ไปทำตามคำสั่งการของข้าเสีย หากหลีโม่ต้องการกลับมาก็ย่อมได้ แต่ต้องกลับมาเพียงศีรษะเท่านั้น”
อาฝูน้อมตัวแล้วลาออกไป
ซือถูเย้นออกจากตำหนักสั่งการองครักษ์ “จับตาดูคนของกุ้ยไท่เฟยเอาไว้”
” ขอรับ! ” องครักษ์รับคำสั่งก่อนไป
ซือถูเย้นไม่ได้ใช้รถม้า นำคนจำหนึ่งหนึ่งควบม้าออกจากเมืองไป คนสงสัยว่าหลีโม่ไปที่เกาะคนบ้า เพราะเคยเกินเหตุเช่นนี้ขึ้นมาก่อน
แต่ก่อนไปยังเกาะคนบ้า เขาต้องการไปพบผู้หนึ่งก่อน เฉินไท่จูน
ทางด้านซือถูจิ้งไปสั่งการคนให้เรียบร้อยที่เขตแพร่ระบาด ถ้าหากมีผู้ใดถามถึงหลีโม่ให้บอกไปว่านางไปหาวัตถุดิบยารักษาโรค นอกจากนั้นแม้เพียงคำเดียวก็มิสามารถกล่าวออกไปได้”
แม่ทัพหลี่และเจ้าเมืองโหรวเหยาเชื่อใจเขาอย่างจริงใจ แต่ยังคาดแคลงใจกับสถานที่ที่นางเดินทางไป
เจ้าเมืองโหรวเหยาถามซือถูจิ้ง” แท้จริงแล้วหลีโม่ไปที่ใด? ”
ซือถูจิ้งกล่าวเพียงแผ่วเบา “ประมาณการได้ว่าถูกจับตัวไป มีผู้ไม่ประสงค์ให้โรคถูกรักษา”
โหรวเหยาตกใจอย่างมาก “มีผู้ใดคิดจะทำเช่นนี้ด้วยหรือ? ”
“ใจคนยากแท้หยั่งถึง” ซือถูจิ้งไม่กล่าวสิ่งใดมาก นางก็ไม่นับว่าใส่ใจต่อโหรวเหยาด้วยใจจริงนัก
โหรวเหยารู้สึกไม่คาดคิด หัวเราะเย้ยหยัน “ถ้าหากผู้นั้นไม่อยากให้โรคถูกรักษาให้หาย จงมาดูที่เขตแพร่ระบาดว่าบัดนี้ชาวบ้านกำลังทุกข์ยากเสีย จะไม่ผ่านเข้าไปศีลธรรมในใจเขาได้เชียวหรือ? ”
” โหรวเหยา เจ้าอ่อนเขลานัก ชาวบ้านล้มตายไปกี่คน สำหรับคนผู้นั้นแล้วเป็นเพียงแค่มดที่ตายไปไม่กี่ตัวเท่านั้น “ซือถูจิ้งถอนหายใจแผ่วเบา
โหรวเหยาอยู่ที่ประตู มองดูผู้ติดเชื้อที่ถูกมัดเอาไว้บนเตียง มีเพียงความรู้สึกโกรธจนมิอาจมีสิ่งใดมาเทียบได้
ตั้งแต่นางได้เรียนตำราแพทย์ เห็นชีวิตความเป็นความตายมาเป็นอันดับแรก มีสิ่งใดจะสำคัญไปกว่าการได้มีชีวิตอยู่ มนุษย์คิดหาทางเอาชีวิตรอด นางเคยพบผู้ป่วยโรคร้ายแรงหมดทางรักษา กล้ำกลืนความเจ็บปวดอย่างสุดทน เพราะภายในใจหวังว่าจะต่อลมหายใจได้อีกสักเพียงนาที
นางคิดว่ามนุษย์ควรห่วงใยช่วยเหลือซึ่งกัน ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในสถานการณ์แพร่ระบาดของโรคอันแสนยากลำบากตรงหน้ายังมีผู้ใจไม้ไส้ระกำแฝงอยู่
ซือถูจิ้งเพิ่งออกคำสั่งให้แม่ทัพหลี่กลับมารายงานความคืบหน้า “เหลียงไถ้ฝู้นำคนมาเข้าพบแล้ว”
“มากันกี่คน? ”
” ประมาณห้าหกคนแม่ทัพเซียวก็มาด้วย อ๋องหลี่ชินเช่นเดียวกัน”
สีหน้าซือถูจิ้งเปลี่ยนเล็กน้อย เขามาแล้วหรือ?
ซือถูจิ้งหันกลับเข้าไปสั่งการโหรวเหยาและแม่ทัพหลี่ “เจ้าจัดการไปก่อน อย่าบอกว่าข้าอยู่ที่นี่”