ตอนที่ 276
ตอนที่ 277 ทางตัน
October 21, 2026
ตอนที่ 277 ทางตัน
เหลียงไถ้ฝู้เรียกตัวหมอผู้นี้เอาไว้ “เจ้าบอกว่าไม่พบหมอเสี้ยมาหลานวันแล้ว หมายความว่าอย่างไร? ไม่ใช่ว่านางไปเก็บตัวยาหรอกหรือ
“หมอหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง “เก็บตัวยา? ที่แห่งนี้ต้องการวัตถุดิบยาอันใดกันเล่า ตระกูลหูเคยบอกไว้ว่าวัตถุดิบยาทั้งหมดในเขตแพร่ระบาดพวกเขาจะจัดหาให้ หมอเสี้ยไม่จำเป็นต้องไปเก็บตัวยาเลยแม้แต่น้อย ก่อนนางจะไปกล่าวว่าโรคนี้ไม่มีทางรักษาหาย จากนั้นก็จากไป”
เหลียงไถ้ฝู้ตกใจ “อะไร? นางบอกว่าไม่สามารถรักษาให้หายได้ก็จากไปงั้นหรือ? นางเป็นผู้ที่กองทัพรับสั่งลงมา เจ้าบอกว่านางหนีไปหมายความว่าอย่างไร หลบหนีไปแล้ว? ”
เหลียงไถ้ฝู้ตีโพยตีพาย “เป็นไปไม่ได้ หมอเสี้ยหากไม่สามารถรักษาได้ นางจะคิดหาทางอยู่เสมอ”
อ๋องหลี่ชินถามหมอท่านนั้น “นางพูดกับเจ้าด้วยปากของตัวเองว่ารักษาไม่หาย แล้วหนีไปหรือ? ”
หมอโน้มตัวลง “ใต้เท้า เป็นเช่นนั้น”
อ๋องหลี่ชินขมวดคิ้ว “ปกตินางไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่? ”
เซียวเซียวกล่าวขึ้นมาเบาๆ “ใต้เท้า ถ้าหากนางจะหนีไป นางคงไม่เขลาประกาศให้ผู้ใดทราบกระมัง? หากหลบหนีรับสั่งจากกองทัพเท่ากับต้องโทษประหาร”
อ๋องหลี่ชินกล่าว “ข้ารู้ดีว่านางไม่ได้โง่เขลา นางนับว่ายังเฉลียวฉลาดนัก หากแต่ว่าไม่อยู่ที่เขตแพร่ระบาดมาก็หลายวันแล้ว เป็นการไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่”
ทุกคนล้วนรู้ดีอ๋องหลี่ชินไม่เล่นพรรคเล่นพวก เขายอมตาย ทั้งยังเกลียดผู้ที่ไร้ความรับผิดชอบ
เหลียงไถ้ฝู้ได้ยิข้อความนี้ จึงพูดกับเหลียงไถ้ฝู้ว่า “เจ้ากล่าวว่านางไปเก็บตัวยา ถ้าเช่นนั้นก็ต้องรู้ว่านางไปเก็บตัวยาอยู่ที่ไหนใช่หรือไม่? เจ้าจงไปตามนางกลับมา”
เหลียงไถ้ฝู้พูดด้วยท่าทีอ้ำๆ อึ้งๆ “นี่…ตอนนี้ก็ไม่ทราบดีว่านางไปเก็บตัวยาอยู่ที่ใดแล้ว”
“ไม่รู้ได้อย่างไร? นางเป็นหลักสำคัญของเขตแพร่ระบาด นางไปที่ใดไม่บอกกล่าวพวกเจ้าเอาไว้เลยหรือ” เหลียงไถ้ฝู้กล่าวเสียงเข้ม
เจ้าเมืองโหรวเหยาพูดขึ้น “ไถ้ฝู้รุกรนเพราะเหตุใด? ท่านเองก็บอกว่าหลีโม่เป็นหลักสำคัญของเมืองแพร่ระบาดนี้ นางต้องการไปที่ใด ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนางเป็นหลัก พวกข้าไปถามไถ่อันใดไม่ได้หรอก”
“เจ้าเมืองโหรวเหยา เดิมทีท่านก็ไม่ควรมาอยู่ในที่แห่งนี้ เขตแพร่ระบาดมีหมออยู่แล้ว เจ้าไม่ได้ถูกเรียกให้เข้ามา ควรต้องห่างออกไปเสียเดี๋ยวนี้” เหลียงไถ้ฝู้เชิดหน้ามองไปยังประตู
เจ้าเมืองโหรวเหยาเริ่มไม่สบอารมณ์ “ประกาศราชสำนัก มองหาหมอ หมอท่านอื่นล้วนเข้ามาได้ มีเหตุอันใดข้าจึงไม่สามารถเข้ามาได้? ผู้อื่นเห็นแก่ว่าได้เงินทอง ข้าอยากจะเห็นแก่ได้บ้างไม่ได้หรือ”
เหลียงไถ้ฝู้ปั้นสีหน้าตอบกลับ “รายนามราชสำนักถอนกำลังออกไปแล้ว และเจ้าก็เข้ามาในเขตแพร่ระบาดมานานมากแล้ว ทั้งยังไม่สามารถรักษาผู้ป่วยได้ ชัดเจนว่าเจ้ามิใช่ผู้ที่ฮ่องเต้ต้องการ หากจัดการให้โดยไวที่สุดเจ้าจำเป็นต้องออกไปภายในคืนนี้”
“เจ้าเมืองโหรวเหยาโกรธจนใบหน้าไร้อารมณ์ใด “ข้าไม่ไป! ผู้เปล่าเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่ข้าดูแลรักษามาตลอด หากพวกเขาไม่หายเป็นปกติข้าจะไม่ไปไหน”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าเมืองมีหนทางทำให้พวกเขาหายเป็นปกติงั้นหรือ? ” เหลียงไถ้ฝู้ถามด้วยความอุกอาจแกมตำหนิ
เจ้าเมืองโหรวเหยาเปลี่ยนสีหน้า “ข้าไม่สน ผู้ใดจะมาข้าก็ไม่ไป แม้นข้าไม่มีหนทางรักษาให้พวกเขาหายเป็นปกติ แต่ข้าก็สามารถช่วยพวกเขาลดอาการเจ็บปวดลงได้ ท่านไม่ใช่ผู้ดูแลควบคุมของที่นี่ ท่านไม่มีสิทธิ์มาไล่ข้า”
เหลียงไถ้ฝู้ตอบกลับอย่างไร้อารมณ์ “ดี เจ้าไปตามเสี้ยหลีโม่กลับมา ข้าจะคุยกับนาง”
แม่ทัพโหรวเหยาและแม่ทัพหลี่สบตากัน ในตามีแต่ความโกรธ ทั้งยังกังวลใจ ดูท่าแล้วเหลีงไท้ฝู้มาเพื่อก่อกวนโดยแท้
สุดท้ายแล้วหลีโม่ไปที่ใด? ผ่านไปสองวันแล้วก็ยังไม่กลับมา หากเหลียงไถ้ฝู้กลับไปรายงาน แน่นอนว่าจะต้องกล่าวหาว่านางละเลยหน้าที่ หรือไม่ก็ใส่ร้ายป้ายสีนางว่าหลบหนีไป
เหลียงไถ้ฝู้มองไปที่อ๋องหลี่ชิน “ใต้เท้า ท่านเห็นสถานการณ์กับตา เสี้ยหลีโม่ไม่อยู่ มีเพียงหมอไม่กี่คนที่หมุนเวียนสลับสับเปลี่ยนอยู่ที่นี่ คนที่กรมฮุ่ยหมินเข้ามาไม่ได้เช่นกัน เช่นนี้เป็นการวางลำดับสำคัญผิดแท้ๆ โปรดรับสั่งให้เจ้าเมืองถอยกลับไป ให้คนของเมืองฮุ่ยหมินเข้ามาชั่วคราว
อ๋องหลี่ชินกำลังจะกล่าว พอดีกับประตูหลังสวนถูกเปิด องค์หญิงใหญ่ซือถูจิ้งเดินทอดน่องออกมาช้าๆ สีหน้าเต็มไปด้วยถ้อยคำเย้ยหยัน “ไถ้ฝู้เพิ่งจะมาที่แห่งนี้หรือ? ข้าไม่ทราบคิดไปว่าไถ้ฝู้จะมาที่แห่งนี้ทุกวันเสียอีก ข้ารู้ว่าเจ้าเมืองมาที่นี่ได้หลายวันแล้ว แลัทราบดีว่าหมอของสำหนักฮุ้ยหมินไม่สามารถเข้ามารักษาผู้ป่วยในวิหารได้”