ตอนที่ 290 สายเชือกเตาปา

ตอนที่ 290 สายเชือกเตาปา

ซือถูเย้นขึ้นเหยียบเกาะคนบ้า เซียวโธ่กับหมอหลวงกำลังทำยา พอเห็นซือถูเย้นเข้ามา ก็เงยหน้ามองพูดว่า “หานางพบมั้ย?”

ซือถูเย้นส่ายหัว แล้วนั่งลง มองไปที่ยาที่กำลังถูกปั้น

สายตาของเซียวโธ่ก็ค่อยๆเศร้าลงไป “หาไม่เจอหรอ?”

ซือถูเย้นไม่พูดอะไร สีหน้าก็นิ่งๆ

เซียวโธ่เสียใจมาก “ข้าขอโทษ ที่ไม่อาจปกป้องนางไว้ได้”

ซือถูเย้นยิ้มมุกปาก คนที่ผิดต่อนาง ก็คือซือถูเย้น

เขาคาดเดาเรื่องต่างๆ แต่เขาเชื่อมั่นเฉินไท่จูนมากเกินไป นางบอกว่าจะส่ง12แม่ทัพตระกูลลเฉินไปช่วย เขาก็เลยวางใจว่าหลีโม่จะปลอดภัย

แต่ว่า เข้ากลับไม่รู้ว่า หลังจาก12แม่ทัพตระกูลลเฉินออกเมืองไปได้ไม่นาน ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา

เขารู้ว่าท่าไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่สามรถจะทิ้งเมืองหลวงไปได้

เซียวโธ่มองไปที่เขา “ ก่อนที่นางจะถูกคลื่นน้ำซัดไป พูดมาว่า ให้ข้าบอกกับท่านอ๋องว่า”

ซือถูเย้นเงยหน้า “นางบอกว่าอะไร?”

เซียวโธ่พูดเบาๆ “นางให้ข้าบอกกับท่านอ๋องว่า นางชอบเจ้า”

ความเจ็บปวดพุ่งขึ้นดวงตาของเขา เขายิ้ม ยิ้มแบบไร้เดียงสา คอก็แห้ง “ข้าคิดว่า ชาตินี้นางจะไม่พูดเสียแล้ว ”

“นางถูกธนูยิง นางรู้ว่าตัวเองคงไม่รอด ” เซียวโธ่ไม่เคยพูดเรื่องนี้ เพราะว่า ทุกคนล้วนมีความหวังว่านางจะรอด เลยไม่พูด

ซือถูเย้นหายใจไม่ทั่วท้อง “อะไรนะ? ”

“จริงๆ ตอนที่พวกเราหนีตาย มือสังหารยิงธนูมา แขนขวานางโดนยิง ข้าต้องพานางว่ายน้ำ นางไม่อยากเป็นภาระ ก็เลยดันข้าออกมาตอนมีน้ำวน ก่อนที่นางจะถูกน้ำวนลงไป นางบอกข้าว่า ให้ข้าหนีไปพร้อมกับสูตรยา แล้วให้ข้าบอกกับเจ้าว่า นางชอบเจ้า ” ตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมอยู่ดีๆถึงมีน้ำวน

ความหวังในใจของซือถูเย้นถูกทำลายลง ในทะเลมันอันตรายมาก เขารู้ดี ขนาดไม่ได้รับบาดเจ็บยังรอดยาก แต่นี่นางได้รับบาดเจ็บด้วย

นางไม่น่าจะรอด

ความรู้สึกนี้ ทำให้ซือถูเย้นเจ็บปวดใจอย่างมาก

เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินจากไป

เซียวโธ่ก็ลุกขึ้น “ท่านอ๋องไม่ต้องหาแล้ว มีคนช่วยหานางมากมาย ถ้านางยังอยู่ ก็คงจะหาเจอแล้ว กลับไปเถอะ เมืองหลวงต้องการท่าน”

ซือถูเย้นไม่หันกลับมา แสงอาทิตย์ตกดินปกคลุมกายเขา แสงสีทองปกคลุมกายของผู้ที่โศกเศร้า

ตัดมาที่อำเภอแปนเหลียง

ที่นี่ห่างจากอำเภอจี้ชุนประมาณ30กว่าลี้ ที่นี่มีชาวประมงจำนวนมาก ล้วนออกทะเลทำมาหากิน

ทะเลของอำเภอแปนเหลียง มีอยู่เกาะหนึ่ง บนเกาะอันตรายมาก มีงูพิษอยู่ คนทั่วไปไม่ค่อยขึ้นเกาะนี้

บนเกาะนั้น มีหญิงสาวก่อกองไฟ กำลังย่างปลาที่หามาได้จากทะเล

แขนนางมีผ้าพันอยู่ เหมือนว่าจะมีแผลที่แขน

3วันก่อนหน้า ตอนที่นางฟื้นขึ้น ก็พบว่าอยู่บนเกาะนี้แล้ว นางลืมตาขึ้น ก็แทบตกใจตาย

นางนอนอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยงูพิษเกล็ดสีทองแวววับ

แต่งูพวกนั้นไม่กัดนาง แต่เลื้อยอยู่รอบๆตัวนาง นางกลั้นหายใจลุกขึ้นนั่ง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งหันหลังให้นาง

หลังจากนั้น3วัน การย่างปลาก็กลายเป็นงานของนาง

นางเคยลองอยากจะไม่ย่างปลา ผู้หญิงคนนั้นก็พูดว่า “ข้าช่วยเจ้า เจ้าก็คือคนใช้ของข้า ถ้าเจ้าไม่ทำ ข้าจะให้งูกินเจ้า”

นางไม่คิดว่างูพิษพวกนั้นจะกลืนกินคนได้ แต่ตอนที่นางเห็นผู้หญิงคนนั้นผิวปากเรียกงูเหลือตัวเท่าเอวนางเลื้อยมา นางก็เลยเชื่อ