ตอนที่ 292 อ๋องซื่อเจิ้งต้องอภิเษกสมรส

ตอนที่ 292 อ๋องซื่อเจิ้งต้องอภิเษกสมรส

เจ้าเมืองโหรวเหยาตามขึ้นไปถามซือถูจิ้ง “ตามหาหลีโม่เจอแล้วหรือ? ”

ซือถูจิ้งส่ายหน้า “ยังไม่เจอ ข้าเพียงแต่พูดกับนางไปอย่างนั้น ให้นางตายไปด้วยความไม่สบายใจแค่นั้น”

ในสายตาโหรวเหยามืดสลัว “ข้านึกว่าเจอแล้วเสียอีก”

ซือถูจิ้งมองไปยังสภาพอันน่าสังเวชของหมู่บ้านสือโถว “นางจะต้องกลับมา”

เฉิงเสี้ยงเสี้ยหมดอำนาจ เกี่ยวข้องพัวพันกับคดีทุจริตมากมาย

จวนเฉิงเสี้ยงที่สูงส่งร่ำรวย ล้วนหนีไม่พ้นการทุจริตเหล่านี้

การขุดลึกของสิงปู้ ทำให้ขุดเอาหนูกลุ่มใหญ่ที่สมรู้ร่วมคิดออกมาได้ อีกทั้งเจ้าหน้าที่กลุ่มนี้ ตอนที่เฉิงเสี้ยงเสี้ยสวามิภักดิ์ต่อเหลียงไถ้ฝู้ ก็ล้วนอยู่ข้างกายแนะนำทีละอย่าง พูดได้ว่าเฉิงเสี้ยงเสี้ยหมดอำนาจ คนกลุ่มนี้ก็ต้องไปติดตามเหลียงไถ้ฝู้แทน

เหลียงไถ้ฝู้พอใจเฉิงเสี้ยงเสี้ย ไม่มีอะไรมากเป็นเพราะเส้นสายของเขาที่อยู่ในราชสำนัก ในเมื่อวันนี้ได้รับมาแล้ว แน่นอนว่าสามารถละทิ้งเฉิงเสี้ยงเสี้ยได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเก็บรักษาไว้อีก

เขาพอใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าโรคผีดิบจะทำให้การบริหารบ้างเมืองวุ่นวายจนสุดท้ายซือถูเย่ต้องมาจัดการแก้ไข

เหลียงไถ้ฝู้ไม่คาดคิดว่าซือถูเย่จะสามารถปราบปรามคนกลุ่มนี้ได้ พวกเขาล้วนดำรงตำแหน่งที่สำคัญ ต้องการที่จะตรวจสอบจริงๆ ก็ต้องจัดการและเปลี่ยนแปลงขุนนางในราชสำนักยกใหญ่

คนพวกนั้นล้วนเคยติดตามฮ่องเต้องค์ก่อนอีกทั้งติดตามคนของฮ่องเต้ ถ้าอ๋องซื่อเจิ้งกระทำการรุนแรงลงไป คงจะก่อให้เกิดความโกรธแค้นของมวลชนได้

แต่ว่าที่ทำให้เหลียงไถ้ฝู้ประหลาดใจมากก็คือ ซือถูเย่แม้นยังไม่ได้ลงโทษประหารเฉิงเสี้ยงเสี้ยก็ลงมือกับขุนนางกลุ่มนี้ก่อนแล้ว

ยังไม่ได้ให้สิงปู้ตัดสินคดี แต่ก็ได้เอาหลักฐานการกระทำผิดกองหนึ่ง โยนออกมาในตอนว่าราชกิจ

หลังจากนั้นก็ออกราชโองการ ให้ประหารโดยไม่ลดหย่อนโทษ

เล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองที่ตรงไปตรงมานี้ ทำให้เหลียงไถ้ฝู้มองเห็นความโหดร้ายของอ๋องซื่อเจิ้งแห่งแคว้นเหลียงผู้นั้น

อีกทั้งเขาจัดการได้ดีมากอีกด้วย ไม่มีโคลนที่ติดน้ำ ไม่มีโอกาสให้ใครก็ตามแก้ต่าง แค่มีราชโองการออกไป ก็ตัดหัวไปสิบกว่าหัวแล้ว ล้วนเป็นขุนนางในราชสำนักขั้นสี่ขึ้นไปทั้งสิ้น

การกระทำที่โหดร้ายนี้ ก็ไม่เหมือนกับที่เขาคาดคะเนไว้ก่อนหน้า ก่อให้เกิดความโกรธแค้นของมวลชน แทนที่จะทำให้คนพวกนั้นตกใจ

ก่อนหน้านี้ขุนนางที่รักษาความเป็นกลางไว้ หรือแม้กระทั่งคนที่จองหองกับอ๋องซื่อเจิ้ง ก็กลับเลื่อมใสตามๆ กันมา ส่วนมากประสงค์จะนับถือเขาเป็นสำคัญ

อีกทั้งความคาดหวังของราษฎรต่อซือถูเย่ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ราษฎรมีความเคารพเลื่อมใสเขาเป็นอย่างมาก

เหลียงไถ้ฝู้เริ่มตื่นตระหนก

หลังจากคนที่เป็นโรคผีดิบได้กินยาไปแล้ว ก็ล้วนหายเป็นปกติ เสี้ยหลีโม่ยังคงไม่ทราบเบาะแส

ทุกอย่างค่อยๆ กลับมาตามลำดับ การตามหาเพื่อช่วยชีวิตทางน้ำก็ล้มเลิกไปแล้ว มีเพียงซือถูเย่ที่ยังคงส่งคนออกไปตามหา

ท้องพระโรงเช้านี้ หลังจากซือถูเย่ว่าราชกิจเสร็จ ก็ปฏิบัติตามปกติทุกอย่างเตรียมตัวจะประกาศให้จบการว่าราชกิจ

แต่ทว่า นอกตำหนักมีเสียงตะโกนเข้ามา “ฮองไทเฮาเสด็จ! ”

ซือถูเย่เงยหน้าขึ้น ก็เห็นฮองไทเฮาที่มีซุนกงกงเดินอยู่ข้างๆ เข้ามา

ขุนนางทั้งหลายคุกเข่าทำความเคารพ “ถวายบังคมฮองไทเฮา! ”

ฮองไทเฮาอมยิ้มเดินเข้ามา ในมือของซุนกงกงถือราชโองการฉบับหนึ่ง ลักษณะท่าทางเคารพและรอบคอบอย่างยิ่ง

หลังจากฮองไทเฮาเข้าไปนั่ง ก็มองดูซือถูเย่แวบหนึ่งก่อน แล้วค่อยมองไปยังขุนนางทั้งหลายแล้วพูด “ขุนนางทั้งหลายลุกขึ้นเถิด! ”

ขุนนางทั้งหลายขอบพระทัยแล้วลุกขึ้น ล้วนมึนงงไปตามๆ กัน ฮองไทเฮามาทำอะไรกัน?

ซือถูเย่ก็มองฮองไทเฮา “หมู่ฮ่องมาถึงท้องพระโรง มีเรื่องอะไรหรือ? ”