บทที่ 4

พิษรักมาเฟีย : ตอนที่ 3

ยี่สิบนาทีผ่านไป.

อาหารที่แขกคนสำคัญสั่งได้เสร็จพร้อมเสิร์ฟ ซึ่งฉันก็เข็นรถที่ใส่อาหารไว้อย่างหวั่นใจ ภาวนาว่าไม่ให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก โชคดีที่ก่อนหน้านี้พี่ดาวเจ้าของร้านเป็นคนเสิร์ฟน้ำให้แขกด้วยตัวเองทำให้ฉันไม่ต้องเข้าไปเจอกับทั้งคู่ แต่รอบนี้ไม่มีโชคที่ไหนช่วยอีกแล้ว ขาทั้งสองข้างก้าวเข้าไปในห้องอาหารอย่างระมัดระวัง

บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย สายตาของทั้งคู่เพ่งเล็งมาที่ฉันรวมเป็นตาเดียวกัน

"ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะ" รอยยิ้มบางๆฉายขึ้นบนใบหน้าหวานพยายามแสดงความเป็นมิตรให้กับแขกเหมือนทุกครั้งที่ฉันทำ ฉันค่อยๆหยิบอาหารออกจากรถเข็นและจัดวางไว้ตรงหน้าของทั้งสองคนด้วยท่าทางอ่อนน้อมและระมัดระวังมากที่สุด ทุกการกระทำของฉันถูกสายตาคมกริบจ้องมองอยู่ตลอดเวลา ถึงจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองแต่ก็รับรู้ได้ว่ามีคนกำลังจ้องอยู่ ส่วนหญิงสาวชุดแดงเพลิงก็มองมาที่ฉันด้วยสายตารังเกียจอย่างเปิดเผยตั้งแต่ฉันเดินเข้ามา

"อ๊ะ" ลินร้องเสียงหลงเมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ๆกับหญิงสาวชุดแดง แต่แล้วเท้าของผู้หญิงคนนั้นที่สวมใส่รองเท้าส้นเข็มก็เหยียบและบดขยี้ปลายเท้าของเธออย่างแรง

"เป็นอะไรจ๊ะ" โซเฟียถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แต่สีหน้าเธอกำลังเยาะเย้ยอย่างเปิดเผย

"เปล่าค่ะ" และนี่คือคำตอบของหน้าที่ลูกจ้างอย่างฉัน ต้องจำยอมลูกค้าที่ดุจดั่งพระเจ้า แต่ถ้าฉันไม่ได้อยู่ในหน้าที่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน ฉันไม่ใช่คนที่จะเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียว

"ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมกดกริ่งบนโต๊ะเรียกพนักงานได้นะคะ" ฉันพูดหลังจากวางอาหารจานสุดท้ายลง และโค้งคำนับอย่างเช่นทุกครั้งที่ทำตามแบบฉบับของร้านอาหารแห่งนี้

"เธอควรแจ้งวัตถุดิบของอาหารในตอนที่เสิร์ฟฉัน" น้ำเสียงเข้มพูดขึ้นในตอนที่หญิงสาวกำลังจะหมุนตัวเดินออกไป

"ชาร์ลคะเสียบรรยากาศเปล่าๆ มันจะพานทำให้อาหารเสียรสชาตินะคะ"

"เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอไง" คิ้วหนาเลิกขึ้น เมื่อเห็นว่าเด็กสาวกำลังจะก้าวเดินออกไป สายตาคมกริบยังคงจับจ้องที่ผู้หญิงตัวเล็กไม่วางตา

"ขอโทษค่ะ ดิฉันจะให้เชฟมาอธิบายให้คุณฟังนะคะ ฉันเป็นแค่เด็กเสิร์ฟเรื่องรายละเอียดของอาหารคงบอกคุณไม่ได้"

เคล้ง…

ครืด....

ชาร์ลโยนช้อนให้กระทบกับจานเสียงดัง และเลื่อนเก้าอี้ออกก่อนจะลุกขึ้นอย่างไม่พอใจ

"กลับ!"

"ชาร์ลคะ แต่เรายังไม่ได้ทานเลยนะคะ"

"เธอควรดีใจนะโซเฟีย ที่เด็กคนนี้จะรับผิดชอบค่าเสียหายทุกอย่างในวันนี้" ใบหน้าคมคายหันไปพูดคุยกับหญิงสาวข้างกาย แต่คำพูดของเขาก็ทำให้เด็กสาวอีกคนได้ยิน

"งั้นกลับกันดีกว่าค่ะ เพราะยังไงเงินเดือนของเธอทั้งเดือนคงไม่มีปัญญาจะจ่ายแน่นอน ชาร์ลนี่เก่งจังเลยนะคะ ไม่ต้องออกแรงสักนิด" รอยยิ้มเยาะเย้ยฉายขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวชุดแดงด้วยความพึงพอใจ