บทที่ 5

พิษรักมาเฟีย : ตอนที่ 4

"เป็นไงบ้างพี่ดาว พวกเราเห็นพี่ดาวสีหน้าไม่ค่อยดีเลย" หนึ่งในพนักงานถามเจ้าของร้านที่พึ่งเดินเข้ามาหลังจากส่งแขกกลับเรียบร้อยแล้ว

"ไม่มีอะไรหรอก ไปๆเก็บของ ส่วนอาหารที่แขกยังไม่ได้กินก็เก็บใส่ถุงแบ่งๆกันไปนะ ไหนๆวันนี้ก็ไม่มีลูกค้าแล้ว พี่ให้พวกเรากลับไปพักผ่อนปิดร้านเร็วสักหนึ่งวัน"

"พี่ดาวลินขอโทษนะคะ ลินไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้" ฉันยกมือไหว้ขอโทษหญิงวัยกลางคนด้วยความรู้สึกผิด

"พี่ไม่ได้โกรธลินเลยนะ พี่รู้ว่าคุณโซเฟียเขาจ้องจะเล่นงานเราอยู่แล้ว"

"แต่ลินเป็นคนแบบนั้นออกไปก่อน ยังไงลินก็ผิด"

"ที่ลินพูดเป็นเพราะคุณโซเฟียพูดจาไม่ดีใส่พี่ต่างหากล่ะ"

"พวกเราก็เห็นด้วยนะลิน คุณคนนั้นเขาพูดจาไม่ดีกลับพวกเราก่อน" พนักงานต่างเห็นด้วยกับคำพูดของเจ้าของร้าน

"งั้นพี่ดาวหักเงินเดือนลินจนกว่าจะครบค่าเสียหายของวันนี้ได้เลยค่ะ"

"คิดมาก เราไม่ได้ผิดทำไมพี่ต้องหักเงินเราด้วยล่ะ เอาเถอะๆ ไม่ต้องคิดมากแล้ว ถือซะว่าวันนี้ไม่ใช่วันของร้านเราละกัน แยกย้ายๆ" หญิงวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้มและตบหลังเด็กสาวเบาๆเป็นการปลอบ ก่อนจะเดินออกไป

ฉันได้แต่มองตามหลังพี่เจ้าของร้านด้วยตาละห้อยก่อนจะแยกย้ายกันไปเก็บร้าน และนี่ถือเป็นครั้งแรกของทุกคนที่ร้านต้องปิดเร็วขนาดนี้ ทำให้รู้สึกแปลกๆ

ชาร์ล

รถยนต์คันหรูขับออกจากร้านอาหารระดับห้าดาว โดยมีชายหนุ่มหญิงสาวนั่งอยู่เบาะหลัง โซเฟียพยายามอ่อยชายหนุ่มเต็มที่ ด้วยชุดเดรสที่สั้นแค่คืบพอนั่งก็ยิ่งสั้นมากกว่าเดิมจนเกือบเห็นแพนตี้ด้านใน

"ถ้าชาร์ลหงุดหงิดให้โซเฟียคลายเครียดให้ไหมคะ" นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปที่แผงอกแกร่ง เธอไม่ได้ต้องการจะกินข้าวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แค่อยากมีเวลาร่วมกับชายหนุ่มเท่านั้น

"ไปส่งโซเฟียที่คอนโด" ชาร์ลไม่ได้สนใจท่าทางอ่อยของเธอแม้แต่น้อย แต่เขากลับสั่งให้ลูกน้องไปส่งเธอที่คอนโดแทน

"โซเฟียยังอยากอยู่กับชาร์ลอยู่เลยนะคะ"

"ลืมไปแล้วเหรอไง ว่าเรานัดทานข้าวเพราะจะคุยเรื่องธุรกิจ แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ" ชาร์ลปรายตามองหญิงสาวข้างกายอย่างเบื่อหน่าย เพราะวันนี้เขาต้องมาคุยกับเธอแต่การกระทำของเธอมันต้องการเรื่องอย่างว่ามากกว่าเรื่องงาน ถึงเขาจะสนใจเรื่องผู้หญิงแต่ถ้าเกี่ยวกับงานจะไม่เอามาปนกัน เขาไม่เคยเอาคู่ค้ามาเป็นคู่นอน

"โซเฟียไม่ได้ผิดนะคะ อีเด็กคนนั้นต่างหากที่หาเรื่องก่อน อีกอยากชาร์ลก็เป็นคนเดินออกจากนั้นเองด้วยซ้ำ ถ้าชาร์ลไม่ชอบร้านนั้นเราไปคุยร้านอื่นก็ได้นิคะ" โซเฟียพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นตอนที่เธอทำอะไรเด็กคนนั้นใต้โต๊ะ"

"นี่ชาร์ลหลงเสน่ห์อีเด็กชั้นต่ำคนนั้นเหรอคะ พึ่งรู้นะคะว่าชาร์ลตาต่ำถึงขั้นชอบเด็กเสิร์ฟไปแล้ว"

หมับ

มือหนาเอื้อมไปบีบคอหญิงสาวอย่างแรงด้วยความเดือดดาล

"อึก...เจ็บนะคะ"

"ถ้าเธอยังแหกปากใส่ฉันอีกครั้งเดียว....." ชาร์ลไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น แต่สายตาคมกริบจับจ้องไปที่หญิงสาวที่นั่งข้างๆอย่างคาดโทษ สายตาที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความเป็นมิตร และการกระทำของเขาทำให้หญิงสาวข้างกายเงียบลงทันที นิ้วแกร่งเพิ่มแรงบีบขึ้นเรื่อยๆก่อนจะสะบัดออกอย่างแรง

พรึบ

"แค่ก แค่กๆ" โซเฟียลูบลำคอตัวเองเบาๆ เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบเหมือนเดิม ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกมา

ใช้เวลาไม่นานรถยนต์คันหรูก็ขับมาจอดคอนโดแห่งหนึ่งและมีลูกน้องของเขาคอยเปิดประตูให้หญิงสาวลงจากรถ โดยที่ชายหนุ่มอีกคนไม่มีแม้แต่เหลียวสายตามองเธอเลยสักนิด ใบหน้าคมคายยังคงเรียบนิ่ง

❤️