บทที่ 6

พิษรักมาเฟีย : ตอนที่ 5

@มหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่ง

"ลิน!!!" เสียงหญิงสาวร้องเรียกชื่อเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่หน้าห้องเรียนพร้อมกับรีบเดินด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ

"ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบ" ฉันหันไปตามเสียงเรียกของเพื่อนสาวคนสนิททันทีหลังจากได้ยินเสียงเรียก วันนี้ฉันมานั่งรอเรียนเร็วกว่าปกติ เพราะถ้าให้นั่งอยู่ที่ห้องนอนคงคิดแต่เรื่องฟุ้งซ่าน ฉันพยายามคิดหาทางออกแต่มันกลับมืดแปดด้าน

"ทำไมวันนี้มาเร็วจัง"

"วันนี้เราเลิกงานเร็ว"

"เอ๋? ทำไมปิดMaskจนแทบจะถึงตาขนาดนั้นล่ะ" ทิวาเอียงคอถามด้วยความสงสัย

"อ่อ คือ...เราไม่ค่อยสบาย กลัวหวัดจะไปติดคนอื่น" ฉันต้องปั้นคำโกหก เพราะรอยแดงจากแรงตบเมื่อกลางวันยังคงเด่นหราอยู่บนแก้มฉันเหมือนเดิม และเหมือนจะแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงอมม่วงช้ำๆแล้วด้วย ถ้าเกิดทิวาเห็นขึ้นมาก็คงกลายเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ใช่ทิวาจะไปหาเรื่องผู้หญิงคนนั้นนะ แต่ฉันต้องตอบคำถามเธอไม่รู้จบ ด้วยเครื่องสำอางที่ตัวเองไม่เคยได้สัมผัสมันสักครั้ง ทำให้ฉันหาอะไรกลบรอยพวกนี้ไม่ได้เลย มีเพียงหน้ากากอนามัยที่หาซื้อได้ง่ายที่สุด

"อ๋อๆ ถ้าไม่ไหวบอกเรานะ หรือถ้าง่วงก็ฟุบนอนไปได้ ถ้าอาจารย์ถามเดี๋ยวเราบอกเองว่าลินไม่สบาย"

"ขอบใจน่ะ"

"วันนี้ได้ยินเพื่อนพูดกันว่าจะมีนัดมาวันอาทิตย์เก้าโมงเช้า จะมีบริษัทดังๆมาดึงตัวเด็กเก่งเข้าทำงานตอนเรียนจบ"

"ปีสี่ทั้งรอบปกติและรอบสมทบทั้งหมดอะเหรอ" ฉันถามด้วยความสงสัย เพราะฉันก็พึ่งรู้เรื่องตอนที่ทิวาบอกเนี่ยแหละ ภาคปกติคือนักศึกษาทั่วไปที่มาเรียนตามตารางปกติ ส่วนภาคสมทบคือฉันที่มาเรียนช่วงค่ำ

"ใช่ๆถ้าได้ทำบริษัทพวกนี้คงได้เงินเดือนหลายหมื่นเลย"

"เราไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่หรอก คิดว่าจบแล้วจะกลับไปหางานทำที่ต่างจังหวัดดีกว่า อย่างน้อยได้อยู่ใกล้พ่อกับแม่ ได้กินข้าวบ้าน"

"แต่มันคือโอกาสเลยนะลิน ไม่ลองทำไปสักปีสองปีหาประสบการณ์ก่อนล่ะ แล้วค่อยเอาประสบการณ์กลับไป เราสามารถเรียกเงินเดือนเองได้ด้วยนะ ยิ่งเรามาจากบริษัทชั้นนำของประเทศยังไงเงินเดือนก็เรียกได้สบายๆอยู่แล้ว"

"....." คำพูดของทิวาทำเอาฉันนิ่งไป มันถูกอย่างที่ทิวาพูดทุกอย่าง และทุกคนมักทำกันแบบนี้ แต่ยังอีกหลายเดือนกว่าฉันจะจบ ตอนนี้มีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าและฉันยังหาทางแก้ปัญหากับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้

หลายชั่วโมงผ่านไป...

ฉันฟังอาจารย์อธิบายไม่เข้าใจเลยสักคำเดียว ไม่รู้แม้แต่กระทั่งตอนนี้เรากำลังเรียนเรื่องอะไรอยู่ ถึงแม้ฉันจะไม่หลับ แต่สมองฉันมันเหม่อลอยออกไป ตั้งแต่เรียนมาอาการแบบนี้มันพึ่งเคยเกิดขึ้นกับตัวเอง

"เรื่องที่อาจารย์สอนก็มีเท่านี้ แล้วมีอีกหนึ่งเรื่องที่อาจารย์จะแจ้งคือ วันอาทิตย์นี้อยากให้ทุกคนเข้าร่วมสัมมนาของบริษัทยักษ์ใหญ่ที่จะมาเป็นแมวมองหาเด็กของเราร่วมทำงานด้วย ถ้าใครไม่ติดธุระอะไรช่วงเช้าของวันอาทิตย์ก็เข้ามาฟังแนวคิดและวิธีการทำงานของบริษัทใหญ่ๆกัน เวลาอยู่ในองค์กรระดับประเทศเขาทำตัวกันยังไง เห็นว่ามีบริษัทที่มีเครืออยู่ต่างประเทศก็เข้าร่วมสัมมนาครั้งนี้ด้วย มันคือโอกาสที่ทุกคนควรคว้าเอาไว้ ฝากนักศึกษาทุกคนด้วยนะคะ ส่วนอลินดามาพบอาจารย์ที่ห้องพักอาจารย์หน่อยนะ อาจารย์มีเรื่องจะคุยด้วย"อาจารย์พูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไป

"คะ?...หนูเหรอคะ" เหมือนได้ยินชื่อตัวเองแว่วเข้ามาในหูก็ทำเอาฉันลุกลี้ลุกลนถามด้วยความสงสัย

"ก็ลินนะสิ จะใครได้ล่ะ อาจารย์เขาบอกให้ลินไปหาที่ห้องพักอาจารย์ เหม่ออะไรอยู่ได้ หรือว่า....ลินมีความรัก" ทิวายิ้มแป้นพยายามหยอกล้อเพื่อนสาว

"บ้าเหรอทิวา เรานี่นะจะมีความรัก"

"ก็เห็นลินเอาแต่เหม่อตั้งแต่อาจารย์สอน จนอาจารย์เดินออกจากห้องไปแล้วลินพึ่งรู้สึกตัว นึกว่าเหม่อถึงแฟนหนุ่มซะอีก"

"ไปกันใหญ่แล้ว เราแค่คิดเรื่องงานนิดหน่อย" ฉันถึงกับส่ายหัวกับสิ่งที่ทิวาพูดเพราะมันไม่เป็นความจริงเลยสักนิด