บทที่ 7

พิษรักมาเฟีย : ตอนที่ 6

ด้านของชาร์ล

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน

รถยนต์นับสิบคันขับมาจอดหน้าบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ได้ถูกขนานนามว่าเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และขยายเครือข่ายออกไปในหลายๆประเทศ ตึกสูงมากมายล้วนผ่านการก่อสร้างมาจากบริษัทนี้กันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพ้นท์เฮ้าส์ราคาร้อยล้านก็ไม่พ้นบริษัทแห่งนี้เป็นเจ้าของ ธุรกิจซื้อขายปล่อยเช่าเกี่ยวกับบ้าน ตึก คอนโด ส่วนใหญ่ในประเทศล้วนแต่เป็นของผู้บริหารหนุ่มมาดเข้มคนนี้คนเดียวทั้งนั้น เขาคือบุคคลที่หลายคนต่างจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะลงทุนอะไรก็จะประสบความสำเร็จ ทำให้นักลงทุนต่างๆอยากจะมาร่วมลงทุนด้วยกันทั้งนั้น

รถยนต์ประจำตำแหน่งขับมาจอดหน้าบริษัทอย่างเช่นเคย และหัวหน้าแผนกแต่ละฝ่ายจะได้รับสายจากลูกน้องคนสนิทว่าผู้บริหารจะเข้าบริษัทช่วงไหน ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าอย่างเช่นวันนี้ที่อยู่ดีๆผู้บริหารของบริษัทก็เข้าช่วงบ่าย ทำให้ทุกคนตาลีตาเหลือกรีบวิ่งแจ้นมารอรับเจ้านายหนุ่มอย่างพร้อมเพรียง เพราะเจ้านายหนุ่มของพวกเขาสามารถชี้ได้ทันทีว่าใครคนไหนยังไม่มา นั่นเป็นอีกความใส่ใจที่เขารู้ชื่อพนักงานทุกคนไม่ว่าจะเป็นน้องใหม่พึ่งเข้ามาทำงานวันนี้วันแรก

"คุณณัฐชาพนักงานใหม่ มาทำวันนี้วันแรกใช่ไหม" ฝีเท้าแกร่งหยุดชะงักก่อนจะหมุนตัวไปที่พนักงานคนหนึ่ง น้ำเสียงเข้มถามต่อหน้าพนักงานสาวที่ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตา

ซึ่งการกระทำแบบนี้กลายเป็นธรรมเนียมของบริษัทไปแล้ว ที่ต้องมารอรับเจ้านายไม่ว่าจะเวลาไหน ราวกับการเช็คชื่อเข้าทำงาน ไม่แปลกที่ชาร์ลจะจำหน้าพนักงานได้ทุกคนไม่เว้นแม้แต่แม่บ้านหรือรปภ.

"ชะ ใช่ค่ะ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพราะมาดนิ่งของเขาน่ากลัวจนเธอตัวสั่น

"บริษัทฉันเกี่ยวกับการซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ระดับล้าน เวลาเธอพูดคุยกับลูกค้าหรือฉันที่เป็นผู้บริหารไม่ควรก้มหน้า!!"

"ขอโทษค่ะ ดิฉันจะปรับปรุงตัวเองค่ะ"

"บอสคะ น้องพึ่งเข้ามาใหม่อาจจะอ่อนประสบการณ์ยังไงเดี๋ยวดิฉันจะให้ทุกคนคอยเทรนด์งานให้นะคะ ต่อไปจะไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองแน่ค่ะ" หัวหน้าแผนกรีบพูดช่วยลูกน้องทันที

"เธอควรรู้เอาไว้ว่าบริษัทฉันไม่ชอบตัวถ่วงความเจริญ ถ้าคิดว่าเข้ามาแค่แต่งหน้าสวยก็กลับไปซะ"

"ขอโทษค่ะบอส"

ชาร์ลปรายตามองทุกคนโดยรอบทำเอาทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่กล้าสบตา แต่ละคนยืนตัวแข็งทื่อราวกับโดนสาปให้เป็นหิน ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นลิฟต์สำหรับผู้บริหารไปอย่างเช่นทุกวัน

"ฟู่ววว....นี่บอสไปกินรังแตนที่ไหนมา ทำเอาข้าวเที่ยงไม่ย่อยเลย"

"เฮ้อ..."

"สมคำเล่าลือทั้งแก๊งค์จริงๆ เพื่อนฉันที่ทำงานอยู่บริษัทคุณคาไลน์ก็เคยเจอกับเหตุการณ์แบบนี้เลย แต่ว่าตั้งแต่คุณคาไลน์แต่งงานกลายเป็นคนละคนเลย เป็นผู้ชายอบอุ่น ยิ้มแย้มกับพนักงาน ขนาดเพื่อนฉันทำงานที่บริษัทนั้นมาหลายปียังแปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงนี้เลย"

"แล้วคิดว่าคุณชาร์ลจะเป็นเหมือนคุณคาไลน์เหรอไง แกเคยเห็นบอสควงผู้หญิงซ้ำหน้าบ้างไหมล่ะ ทุกวันนี้ต่อคิวกันเข้าบริษัทแทบจะเดินชนไหล่กันอยู่แล้ว"

"ก็จริง ฉันยังนึกภาพบอสแต่งงานไม่ออกจริงๆ แต่ผู้หญิงที่เข้ามาก็แซ่บอยู่นะ"

“ว่าแต่เลขาหน้าห้องคนใหม่ของบอสรอดไหม”

“ฉันว่าไม่เหลือ เพราะนี่หล่อนคนนั้นก็ไม่ลงมารับเหมือนพวกเรา คงคิดว่าเหนือกว่าที่ได้นอนกลับบอสสินะ”

“แต่ฉันว่ายัง บอสเปลี่ยนเลขาเป็นว่าเล่นเลยนะ และส่วนใหญ่พอโดนก็ต้องลาออกกันทั้งนั้น เพราะบอสเราขึ้นชื่อว่าไม่ชอบกินซ้ำ”

“พูดเหมือนอยู่ใต้เตียง”

"นินทาบอสลับหลัง ระวังพรุ่งนี้จะได้ซองขาวพร้อมเงินชดเชยแล้วไปหางานใหม่นะ" หัวหน้าแผนกหญิงวัยกลางคนพูดแทรกวงพนักงานที่ยืนพูดคุยกันอย่างออกอรรถรส

"ไปทำงาน!"

"ค๊าาาา..." พนักงานตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน และรีบแยกย้ายกันไปทำงาน ทุกคนรู้ดีว่าเรื่องโดนไล่ออกมันง่ายสำหรับผู้บริหารบริษัทนี้

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อมาถึงชั้นเป้าหมาย เป็นชั้นของผู้บริหาร ชายหนุ่มมาดเข้มเดินด้วยท่าทางสุขุมทะมัดทะแมงกำลังจะเดินเข้าห้องทำงาน โดยมีเลขาสาวสวยนมบึ้มคัพดีสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแบบบางจนเห็นบราเซียสีแดงชัดเจน สวมกระโปรงทรงเอสั้นแค่คืบยืนยิ้มร่าต้อนรับเจ้านายหนุ่ม

“สวัสดีค่ะบอส ลิลลี่ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ลงไปต้อนรับบอส เผอิญมีสายจากลูกค้าโทรเข้ามาพอดี” เลขาสาวพูดจีบปากจีบคอราวกับตัวเองเหนือกว่าคนอื่น

ชาร์ลปรายตามองเลขาสาวเพียงนิดก่อนจะเดินเข้าห้องไปโดยไม่ว่าอะไร