ตอนที่ 10
บทที่ 10
November 4, 2026
ร่างอรชรของโมนาสวมชุดเกาะอกสีขาวพร้อมกับกางเกงสีดำรัดรูป ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า แว่นตา และกระเป๋าของเธอเป็นของแบรนด์เนมทั้งหมดเกือบทั้งตัว ซึ่งมองจากไกลๆ ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอเป็นไฮโซหรือผู้ที่มีฐานะร่ำรวย ใบหน้าสวยสดถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางราคาแพงทำให้เธอดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น
โมนา สาวลูกครึ่งหน้าฝรั่งกำลังนั่งอ่านนิตยสารรอมาร์วินอยู่ตรงโซฟารับรองแขกชั้นล่างสุด บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากลิฟต์หรูก้าวตรงมาหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว
“คุณโมนาครับ นายให้ขึ้นไปได้ครับ” ชายชุดดำเอ่ย
“ขอบใจ”
โมนาไม่รอช้า เธอรีบก้าวตรงไปยังลิฟต์หรูและกดลิฟต์ขึ้นไปยังบนชั้นสูงสุดของตึกทันที หญิงสาวขึ้นลิฟต์มาจนถึงจุดหมาย เธอก้าวออกจากลิฟต์และตรงมายังห้องทำงานของมาร์วินโดยมีบอดี้การ์ดร่างใหญ่เดินตามมาติดๆ
เลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้องเงยหน้าขึ้นมามองผู้มาเยือนก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเพราะความสวยและความมาดมั่นของโมนา
โมนามองสำรวจเลขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นกัน เธอแค่นหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานโดยไม่เคาะประตูหรือขออนุญาตมาร์วินก่อนเลยด้วยซ้ำ จากนั้นเธอก็หายเข้าไปในห้องทำงานของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
“คะ..คุณ ผู้หญิงคนนั้นใครคะ” ริต้า เลขาสาวสวยเอ่ยถามบอดี้การ์ดที่เดินตามสาวมั่นหน้าฝรั่งมา
“คุณโมนาครับ” ชายชุดดำตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
“คือใครเหรอคะ”
“เรื่องของเจ้านายครับ คุณอย่ายุ่งเลยดีกว่า”
คำพูดของบอดี้การ์ดร่างกำยำทำให้เลขาถึงกับหน้าชาไปชั่วขณะ ริต้าส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ชายชุดดำก่อนจะนั่งลงทำงานของตัวเองต่อ
หลังจากนั้นโมนาก็เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางกรีดกราย มาร์วินไม่ได้สนใจเจ้าหล่อนสักเท่าไหร่ เขายังคงก้มหน้าก้มตาอยู่กับเอกสารบนโต๊ะที่กองเป็นภูเขา
“ไงคะวิน” โมนาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“มาทำไม” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ
“แค่แวะมาหาเองค่ะ”
“มีอะไรก็พูดมา ฉันมีงานต้องทำ”
“ยัยเลขาหน้าห้องคุณนี่ เคยกินกันมาแล้วเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างรู้ทัน
“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” มาร์วินเอนกายด้วยท่าทางสบายๆ กับพนักพิงของเก้าอี้
“หึ! คุณเนี่ยไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ”
“เธอก็เหมือนกันนะแหละ ยังทำตัวเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน”
“เมื่อไหร่คุณจะเลิกโกรธโมสักทีค่ะวิน”
ร่างอรชรก้าวเดินมายังเก้าอี้ที่มีร่างใหญ่นั่งอยู่พร้อมกับยกก้นงอนงามนั่งลงบนโต๊ะทำงานของมาร์วิน มือบางลูบไล้แก้มสากไปมาพลางส่งสายตายั่วยวนไปให้ชายหนุ่ม
“โกรธ? หึ..ระหว่างเรามันเกินคำว่าโกรธไปมากแล้วโมนา ฉันไม่มีความรู้สึกอะไรกับเธอแล้วทั้งนั้น”
“แต่ทุกครั้งที่โมกลับมาจากฝรั่งเศส เราก็มาสนุกกันตลอดไม่ใช่เหรอคะ”
“ก็แค่ระบายความต้องการใส่กัน แต่มันไม่ได้หมายความว่าฉันจะกลับไปรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมสักหน่อย”
“งั้นวันนี้เราก็สนุกด้วยกันเหมือนเดิมเถอะค่ะ สักวันวินจะต้องใจอ่อนให้โมแน่ๆ”
“จะทำอะไรก็รีบทำอย่าลีลา ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น”
“เพราะคุณเป็นแบบนี้ไงคะ โมถึงลืมคุณไม่เคยได้เลย”
พูดจบหญิงสาวก็ประกบจูบลงริมฝีปากหยักหนาทันที มือบางจับอังแก้มสากเอาไว้เบาๆ ก่อนจะส่งเรียวลิ้นเล็กไปเกี่ยวพันกับลิ้นสากร้อนอย่างช่ำชอง
ลิ้นเรียวเล็กชอนไชไปมาในอุ้งปากของชายหนุ่ม มาร์วินไม่ยอมให้หญิงสาวรุกอยู่ฝ่ายเดียว เขาแลบลิ้นออกมาดูดเลียลิ้นเล็กเช่นเดียวกัน ทั้งสองร่างจูบกันอย่างดูดดื่มอยู่นานสองนาน จนหญิงสาวเริ่มหายใจไม่ออกเธอจึงค่อยๆ ผละริมฝีปากออกอย่างช้าๆ
“ยอมรับมาเถอะค่ะวิน..ว่าเราสองคนยังคงเข้ากันได้ดีอยู่ แล้วโมก็ยังรู้ใจคุณมากกว่าผู้หญิงคนอื่นอีกด้วย”