บทที่ 9

หลังจากทุกคนทานอาหารเสร็จสรรพ มาร์วินก็เดินกลับไปที่คฤหาสน์เพื่ออาบน้ำชำระร่างกายทันที ส่วนพราวมุกก็ให้ป้าจันทร์ไปเอาเสื้อคลุมของรุ่นพี่เมื่อวานมาให้เธอและเดินไปยืนรอพี่ชายหน้านิ่งอยู่ตรงลานจอดรถ

ร่างกำยำสวมชุดสูทสีกรมเข้มเสื้อเชิ้ตด้านในสีดำกำลังย่างกรายมาที่ลานจอดรถของคฤหาสน์ พราวมุกมองชายหนุ่มอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น

มาร์วินจ้องมองชุดนักศึกษาของเธอที่มันดูจะรัดรูปเกินไป ไหนจะกระโปรงสั้นสีดำผ่าหน้านั่นอีก ตั้งแต่หญิงสาวเข้ามหาลัยเขาก็เริ่มรู้สึกเธอจะแต่งตัวล่อเสื้อล่อจระเข้น่าดูเลย

“นี่แน่ใจว่าแต่งตัวไปเรียน?”

“ทะ..ทำไมคะ” ร่างบางตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“คิดว่าจะไปหาผัว” ชายหนุ่มเน้นคำว่า ‘ผัว’ กระแทกใส่หญิงสาว

“พี่มาร์วิน ทำไมต้องพูดกับมุกแบบนี้ด้วยค่ะ”

พราวมุกตอบกลับชายหนุ่มน้ำเสียงแผ่วเบา ถึงปกติชายหนุ่มจะชอบพูดจาไม่ดีกับเธออยู่ตลอดเวลาก็เถอะ แต่ช่วงหลังๆ มานี้เขายิ่งเป็นหนักกว่าเมื่อก่อนมากๆ จนคำบางคำเธอรู้สึกว่ามันรุนแรงเกินไปจริงๆ

“ขึ้นรถ”

มาร์วินสั่งหญิงสาวเสียงดัง บอดี้การ์ดร่างกำยำที่ยืนอยู่ข้างๆ รถจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูรอเจ้านาย

“เชิญครับคุณหนู”

“ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยขอบคุณชายชุดดำและเดินไปขึ้นรถเบาะหลังของรถคันหรูสีดำเงาอย่างช้าๆ มาร์วินก้าวตามมาขึ้นรถด้วยท่าทางสบายๆ หลังจากนั้นรถคันหรูสีดำเงาก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ช้าๆ

“เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้..” เสียงทุ้มของมาร์วินเอ่ยขึ้นมา

“มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ มุกรู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ต้องพูดถึงมันหรอกค่ะ”

เสียงนั้นทำให้หญิงสาวที่กำลังมองข้างทางผ่านกระจกรถอยู่หันกลับมาหาชายหนุ่ม พราวมุกตัดบทชายหนุ่มเสียก่อนที่เขาจะพูดจบ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับเธอหรอก ชายหนุ่มอาจจะแค่ละเมอหรือฝันก็เท่านั้นเพราะมาร์วินไม่เกลียดเธอยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

“รู้ก็ดีแล้วล่ะ เพราะฉันไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวเธอเลยสักนิด”

“ค่ะ มุกรู้ดีข้อนี้ดีค่ะ”

สิ้นเสียงของพราวมุก เธอก็ส่งยิ้มอบอุ่นให้ชายหนุ่มและหันไปมองที่ข้างทางเหมือนเดิม

มาร์วินตวัดสายตาลอบมองใบหน้าหวานครึ่งเสี้ยวพร้อมกับเลื่อนสายตาไปสำรวจจมูก ปาก คางของหญิงสาว ความรู้สึกและสัมผัสจากเมื่อเช้าทำให้เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ทำไมเขาต้องมาอดทนกับเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยนะ ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดและความรู้สึกของตัวเองออกไป

บรรยากาศภายในรถเงียบกริบมาตลอดทาง เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงรถคันหรูก็มาจอดที่หน้ามหาวิทยาลัยชื่อดัง

“ขอบคุณที่แวะมาส่งนะคะ สวัสดีค่ะ”

พราวมุกยกมือขึ้นมาประนมกลางอกไหว้ชายหนุ่มอย่างนอบน้อมและกระชับกระเป๋าสะพายสีดำก่อนจะลงจากรถหรูทันที

ร่างอรชรย่างกรายเข้าไปในมหาวิทยาลัยช้าๆ ดวงตาคมกริบมองตามร่างเล็กไปเรื่อยๆ และยังกวาดสายตามองไปรอบตัวหญิงสาว เหล่าบรรดาชายหญิงต่างพากันจับจ้องมองพราวมุกตาเป็นมัน

“อย่าเพิ่งออกรถ”

“ครับนาย”

ชายหนุ่มนั่งมองร่างบางผ่านกระจกรถด้วยสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

พราวมุกเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยอย่างช้าๆ เธอกำลังจะเดินตรงไปยังคณะของตัวเอง แต่ทว่าก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นมาเสียก่อน เธอจึงหันหลังกลับไปมอง

“สวัสดีครับน้องมุก”

“พี่ติณณ์ สวัสดีค่ะ” ร่างบางยิ้มกว้างให้กับชายหนุ่มหน้าตาดีที่ช่วยเธอเอาไว้เมื่อวาน

“เข้าเรียนสายเหรอวันนี้”

“ค่ะ วันนี้มีเรียนตอนเก้าโมงค่ะ”

“พอดีเลยค่ะ..นี่ค่ะเสื้อคลุมของพี่ มุกซักให้เรียบร้อยแล้วนะคะ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยื่นถุงเสื้อให้รุ่นพี่

“จริงๆ แล้วพี่ก็มายืนรอเรานี่แหละ” ติณณ์เอ่ยด้วยท่าทางเขินอาย

“ทำไมถึงมายืนรอล่ะคะ”

“พี่ไม่อยากให้มุกไปที่คณะ”

“ทำไมคะ”

“ที่คณะผู้ชายเยอะนะสิ”