บทที่ 8

วันรุ่งขึ้น

ดารินทร์ มาร์คอสและพราวมุกนั่งประจำที่บนโต๊ะอาหารช่วงเช้าของวัน เช้านี้ป้าจันทร์เตรียมอาหารเช้าเป็นขนมปังปิ้ง ออมเล็ต เบคอนกับน้ำส้มคันไว้สี่ที่ แต่ก็เป็นอีกวันที่มาร์วินไม่ตื่นมาทานอาหารเช้าร่วมกับทุกคน

“ไปตามมาร์วินมาทานอาหารเช้าหน่อย” เสียงของมาดามบอกกับเหล่าคนใช้ที่ยืนเรียงรายอยู่ ทำให้สาวใช้คนหนึ่งก้มหัวให้มาดามหนึ่งครั้งก่อนจะตั้งท่าเตรียมเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน มุก..ไปตามพี่เขามาทานอาหารเช้าให้พ่อหน่อยได้ไหมลูก” มาร์คอสเอ่ยขึ้นมา

เพราะเรื่องเมื่อวานจึงทำให้เขาครุ่นคิดหาวิธีที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของพี่น้องดีขึ้นกว่านี้ เขาอยากให้มาร์วินรักและเอ็นดูพราวมุกเหมือนน้องแท้ๆ สักที

“เอ่ออ..ได้ค่ะคุณพ่อ”

พราวมุกในชุดนักศึกษาตอบกลับน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้และเดินตรงไปยังคฤหาสน์ส่วนตัวของมาร์วินอย่างรวดเร็ว

“มาทำอะไรครับคุณหนู” บอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูบ้านเอ่ยถาม

“คุณพ่อให้มาตามพี่มาร์วินไปทานอาหารเช้าค่ะ คุณขึ้นไปตามเขาให้หน่อยได้ไหมคะ” พราวมุกตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“คุณหนูไปตามเองดีกว่านะครับ ผมขึ้นไปน่าจะโดนไล่ตะเพิดออกมาแน่ๆ” เขาก็ไม่กล้าที่จะไปปลุกเจ้านายของเขาเหมือนกันเพราะนอกจากโจฮันแล้วก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปในคฤหาสน์ถ้าเจ้านายไม่ได้เรียกใช้เลยสักคน แล้วโจฮันก็เพิ่งจะพาคนออกไปดูพื้นที่เมื่อสักพักนี่เอง

“งะ..งั้นก็ได้ค่ะ”

ชายชุดดำเปิดประตูให้หญิงสาว พราวมุกก้าวเดินเข้าไปในคฤหาสน์ของมาร์วินอย่างกล้าๆ กลัวๆ การตกแต่งภายในที่ดูมืดหม่นมันบ่งบอกถึงลักษณะนิสัยของผู้อยู่อาศัยจริงๆ

“ขึ้นไปชั้นสองห้องที่สองขวามือนะครับ”

พราวมุกพยักหน้าให้บอดี้การ์ดเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินเข้ามาเรื่อยๆ และเดินขึ้นไปยังชั้นสอง เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในบ้านของพี่ชายบุญธรรมหน้านิ่งเลย

ร่างแบบบางเดินมาจนถึงหน้าห้องที่บอดี้การ์ดคนนั้นบอกเอาไว้ เธอชั่งใจอยู่ชั่วครู่จากนั้นมือบางก็ยกขึ้นมาเคาะประตูห้องเสียงดัง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่มาร์วินคะ คุณพ่อให้มาตามไปทานอาหารเช้าค่ะ พี่มาร์วิน” หญิงสาวตะโกนเรียกชายหนุ่ม แต่ทว่าก็ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมาเลย พราวมุกจึงเคาะประตูห้องและตะโกนเรียกอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่มาร์วินคะ อยู่ไหมคะ”

เอาไงดีละเนี่ย

พราวมุกครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ หากเธอกลับไปแล้วบอกว่าไม่รู้ว่าชายหนุ่มอยู่ที่ไหน มาร์วินก็คงจะโดนพ่อแม่ดุว่าอีกว่าไม่กลับบ้าน ฉะนั้นเธอก็ดูให้แน่ใจก่อนว่าชายหนุ่มอยู่หรือไม่อยู่จริงๆ

มือบางเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูห้องนอนของชายหนุ่ม เธอพบว่ามันไม่ได้ล็อก ร่างบางถือวิสาวะเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที

ดวงตากลมโตมองไปที่เตียงนอนสีดำสนิทกลางห้อง เธอเห็นร่างกำยำท่อนบนเปลือยเปล่ากำลังนอนฟุบหน้าลงกับหมอนเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างขาวเนียนโผล่พ้นผ้าห่มผืนใหญ่ออกมา

“พี่มาร์วินคะ ตื่นได้แล้วค่ะ” หญิงสาวทำเป็นใจดีสู้เสือ

“พี่มาร์วิน” พราวมุกเรียกชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมกับมือบางเอื้อมไปสะกิดไหล่กว้างของชายหนุ่ม

สัญชาตญาณของชายหนุ่มเมื่อโดนรบกวนการนอนหลับ เขาจึงพลิกตัวหันหน้ากลับมาพร้อมกับดึงรั้งร่างเล็กลงมานอนบนเตียงพร้อมกับกอดรัดร่างเล็กเอาไว้

“กรี๊ดดดด ปล่อยนะพี่มาร์วิน” พราวมุกกรีดร้องเสียงดังเมื่อโดนกอดรัดอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอไม่เคยได้ใกล้ชิดกับผู้ชายมากขนาดนี้ กลิ่นหอมของร่างกำยำปะทะเข้ามาที่จมูกของหญิงสาว

“รำคาญ!!” มาร์วินตะโกนเสียงดังลั่นทั้งๆ ที่ดวงตาคมกริบยังคงหลับอยู่เหมือนเดิม

“พี่มาร์วินลืมตาขึ้นมาดูก่อนสิคะ นี่มุกเอง” พราวมุกยกมือขึ้นมาพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ไม่ให้ใกล้ชิดเธอไปมากกว่านี้

มาร์วินไม่รอช้า เขาจับล็อกคอร่างแบบบางเอาไว้พร้อมกับประกบจูบลงริมฝีปากเรียวเล็กอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณและความช่ำชอง

“อื้ออออ”

พราวมุกเบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ อยู่ดีๆ เธอก็หูอื้อตาลายขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ เธอไม่เคยโดนจูบเลยสักครั้งตั้งแต่เกิดมา พราวมุกสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของริมฝีปากหยักหนาและกลิ่นสาบของบุรุศเพศ