ตอนที่ 7
บทที่ 7
November 4, 2026
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง รถคันหรูสีดำเงาก็เข้ามาจอดสนิทตรงลานจอดรถของคฤหาสน์ตระกูลวอล์กเกอร์ที่มีรถหรูจอดเรียงรายอยู่หลายคัน ทั้งรถสปอร์ตสำหรับสองคน ทั้งรถตู้สำหรับไปไหนมาไหนกันหลายๆ คนและรถสำหรับสี่ที่นั่งแบบที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ตอนนี้อีกหลายคัน
มาร์วินและพราวมุกเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกัน โดยที่หญิงสาวก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมพูดอะไรจนพวกเขาเดินเข้ามาถึงห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์
“กลับมาได้แล้วเหรอลูกชายตัวดี” ดารินทร์เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นลูกชายเดินเข้ามาในห้อง
“ผมกลับมาแล้ว” เสียงทุ้มของมาร์วินตอบกลับอย่างราบเรียบ
“อ้าว แล้วนั่นเสื้อใครล่ะมุก ใส่เสื้อใครกลับมาละลูก” ดารินทร์หันไปมองพราวมุก
“อ๋อ พอดีเกิดเรื่องที่มหาลัยนิดหน่อยค่ะแม่ รุ่นพี่เลยให้ยืมเสื้อคลุมมาใส่ไว้ก่อน”
“เกิดอะไรขึ้นล่ะลูก” ดารินทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย แต่เหมือนจะไม่ได้มีแค่ดารินทร์ที่อยากรู้ เพราะทั้งมาร์คอสและมาร์วินก็ยืนรอฟังคำตอบของหญิงสาวเหมือนกัน
“มีคนมาเล่นบอลที่หน้าคณะค่ะ แล้วก็เตะมาทางมุกแต่มีพี่คนหนึ่งมายืนขวางไว้บอลเลยไม่โดนมุกค่ะ มุกถือน้ำปั่นอยู่น้ำมันเลยหกใส่เสื้อนักศึกษาค่ะ”
พราวมุกตอบคำถามของมารดาพร้อมกับหยิบเสื้อสีขาวในถุงที่เธอขอจากร้านอาหารขึ้นมาให้พวกท่านดู
“แล้วหนูเจ็บตรงไหมไหน”
“ไม่เลยค่ะ”
“ดีแล้วลูก” ดารินทร์ลูบไหล่แบบบางของพราวมุก
“ส่วนลูกตามแม่กับพ่อเข้าไปคุยกันในห้องทำงานหน่อย” ดารินทร์ไม่อยากดุด่าลูกต่อหน้าคนอื่นให้ลูกชายรู้สึกอับอาย
พูดจบดารินทร์ก็รั้งสามีให้เดินไปยังห้องทำงานภายในคฤหาสน์ทันที มาร์วินไม่ได้เดินตามเข้าไปแต่เขาเอ่ยขึ้นอย่างกระแทกกระทั้นกับร่างบางที่ยืนถือเสื้อขาวอยู่
“ไม่ใช่ว่าเธอโดดเรียนไปกับผู้ชายมาจนเสื้อผ้ายับยู่ยี่ไปหมด ก็เลยจัดฉากเอาน้ำแดงมาราดเสื้อตัวเองหรอกนะ”
“ห๊ะ! มุกจะทำแบบนั้นไปทำไมคะ”
พราวมุกอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มไม่ชอบเธอ แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะมีความคิดแบบนี้กับเธอ
มาร์วินมองหญิงสาวด้วยสายตาเหยียดหยาม เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นชายหนุ่มก็เดินตรงไปยังห้องทำงานของบิดาทันที ส่วนคนตัวเล็กก็ถอนหายใจออกอย่างเหนื่อยอกเหนื่อยใจ
“เกิดอะไรขึ้นคะคุณหนู” จันทรัศม์เข้ามาในห้องโถงเห็นพราวมุกกำลังยืนถือเสื้ออยู่กลางห้อง สาวแก่จึงรีบตรงไปหาพราวมุกพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“ป้าจันทร์…เกิดเรื่องนิดหน่อยค่ะ”
“น่าจะซักไม่ออกนะคะคุณหนู เอามาค่ะเดี๋ยวป้าลองไปซักมือดูให้ก่อนนะคะ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” พราวมุกจึงยื่นเสื้อนักศึกษาสีขาวไปให้จันทรัศม์
ในห้องทำงานของคฤหาสน์
ร่างสูงใหญ่ของมาร์คอสนั่งอยู่ตรงโซฟาโดยมีดารินทร์นั่งอยู่ข้างๆ มาร์วินเดินเข้ามาในห้องทำงานและย่อตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามของบิดาและมารดา
“มีอะไรครับแม่”
“ทำไมลูกถึงไม่กลับบ้านเลย” ดารินทร์เอ่ยถามทันทีที่มาร์วินนั่งลงบนโซฟา
“ผมทำงาน”
“ไม่ใช่ว่ามัวแต่มั่วกับพวกสาวๆ ในฮาเร็มของลูกอยู่หรือไง”
“แม่…นั่นมันก็เป็นเรื่องปกติของผู้ชายไหม”
“ลูกไปยุ่งแต่กับผู้หญิงแบบนั้นแล้วเมื่อไหร่ลูกจะมีเมียมีครอบครัวสักทีละ แม่กับพ่ออยากอุ้มหลานจะแย่แล้วนะ”