ตอนที่ 6
บทที่ 6
November 4, 2026
สองสาวนั่งรถแท็กซี่มาจนถึงห้างหรูใจกลางเมืองกรุงที่มีวัยรุ่นและนักศึกษามากมายต่างแวะมาเดินเล่นกันหลังเลิกเรียนอย่างคับคั่ง พวกเธอตรงไปยังโซนร้านอาหารที่มีร้านอาหารหรูหลายร้าน ทั้งอาหารญี่ปุ่น อาหารเกาหลี ชาบูปิ้งย่างเยอะแยะเต็มไปหมด
พราวมุกและนินิวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านปิ้งย่างอาหารญี่ปุ่นและพวกเธอก็เข้าไปในร้านทันที
ด้านมาร์วิน
ร่างกำยำสวมชุดสูทสีดำสนิทกำลังลงพื้นที่มาดูร้านที่เหมาะกับการเปิดร้านเครื่องเพชรให้กับเพื่อนด้วยสีหน้าเรียบเฉย โดยมีชายอีกคนและเลขาของเขาเดินอยู่ข้างๆ กันและมีบอดี้การ์ดร่างใหญ่เดินตามหลังพวกเขามากันอีกหลายคน
เหล่าบรรดาพนักงานภายในห้างก็พากันยืนเกร็งเพราะเจ้าของห้างสรรพสินค้าลงพื้นที่มาด้วยตัวเองแบบนี้ หญิงสาวที่มาเดินเล่นก็พากันมองจับจ้องมาที่มาร์วินพร้อมกับสายตายั่วยวน
“มึงสนใจตรงไหน” มาร์วินเอ่ยถามเสียงราบเรียบ
หากมันไม่ใช่เพื่อนเขา เขาก็คงไม่เสียเวลามาด้วยตัวเองแบบนี้หรอกเพราะเรื่องแค่นี้เขาให้ลูกน้องจัดการเองก็ได้ แต่ยังไงมันก็ไม่ใช่เพื่อนที่เขาสนิทเหมือนสี่สหายในกลุ่มแต่เป็นเพื่อนที่ทำธุรกิจร่วมกันมากกว่า
“กูสนใจอยู่สองที่ ตรงนั้นกับตรงนี้” จัสติน เพื่อนของมาร์วินชี้ไปตรงร้านที่ตัวเองต้องการ
“เดี๋ยวกูขอกลับไปคิดก่อนแล้วเดี๋ยวให้เลขากูติดต่อไป” จัสตินหนุ่มหน้าฝรั่งเอ่ยต่อ
“ได้” มาร์วินตอบสั้นๆ
“งั้นเรื่องงานก็จบแค่นี้นะ”
“อือ”
“แต่กูมีเรื่องสนุกๆ จะมาบอก”
“อะไรวะ” มาร์วินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“จริงๆ ที่นัดมึงออกมาวันนี้ก็เพื่อจะชวนไปบ้านกู อีกสองวันกูจะจัดปาร์ตี้ส่วนตัวที่คฤหาสน์..มึงมาให้ได้นะ กูจัดตัวเด็ดๆ ให้มึงไว้หลายคนเลย” จัสตินเอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจเพื่อน
“เออ เดี๋ยวกูไป”
“โอเคเพื่อน”
“กลับกันเถอะ กูมีธุระต่อ” มาร์วินสองมือล้วงกระเป๋าเอ่ย
“เออกลับๆ”
จากนั้นพวกเขาก็เดินตรงไปยังลานจอดรถของชั้นนี้อย่างช้าๆ จัสตินมองไปเห็นหญิงสาวหน้าหวานน่ารัก เขาจึงจ้องมองไปที่เธอและเขาก็เหมือนต้องมนตร์สะกดไปชั่วขณะทันที
“มึง” จัสตินเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะกิดเพื่อนที่เดินอยู่ข้างๆ
“อะไร”
“นั่นมันน้องสาวมึงไม่ใช่เหรอวะ กูเห็นมึงพาไปออกงานด้วยบ่อยๆ”
สิ้นเสียงของจัสติน มาร์วินจึงมองไปตรงที่เพื่อนของเขาชี้ให้ดู เขาพบกับร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังเดินเล่นกับผู้หญิงอีกคนอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข
“ก็แค่น้องบุญธรรม” มาร์วินมักจะตอบเช่นนี้เสมอเวลาที่มีคนเอ่ยถามถึงเด็กสาวที่เขาหรือครอบครัวพาไปออกงานสังคมด้วยบ่อยๆ
“สวยดีนะ เป็นแค่น้องบุญธรรมก็แสดงว่ามึงไม่หวงน้องใช่ไหมวะ งั้นกูก็จีบได้สินะ”
“แล้วแต่มึง แต่กูบอกไว้ก่อนเลยว่าพ่อแม่กูหวงยัยเด็กนั่นมากเลยนะ”
“งั้นเหรอ..งั้นกูก็ต้องเข้าทางผู้ใหญ่แล้วไหมวะ”
จัสตินเอ่ยอย่างใช้ความคิด เขารู้สึกถูกใจเธอจริงๆ ปกติเคยเห็นเธอผ่านๆ ในรูปครอบครัวของตระกูลวอล์กเกอร์ แต่วันนี้พอได้มาเห็นตัวจริงเขากลับรู้สึกว่าเธอทั้งสวยน่ารักทั้งน่าค้นหามากจริงๆ
มาร์วินไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไป เขาเบี่ยงหน้าหนีและตั้งท่าจะเดินหนีไปทางอื่นแต่ทว่าเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน มาร์วินล้วงโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อสูทออกมา
MOM
หน้าจอโทรศัพท์โชว์ชื่อที่โทรเข้ามา มาร์วินจึงกดรับสายทันที
“ว่าไงครับแม่”
‘อยู่ไหน เมื่อไหร่จะกลับบ้าน’
“อยู่ที่ห้างครับ”
‘พราวมุกก็ไปห้าง พาน้องกลับมาด้วย’
“ครับ”
‘แล้วลูกก็รีบกลับมาด้วยนะ’
“ครับ”
มาร์วินกดวางสายทันทีที่พูดคุยกับมารดาเสร็จ ชายหนุ่มถอนหายใจออกเล็กน้อยก่อนจะก้าวตรงไปยังร่างเล็กอย่างรวดเร็ว