ตอนที่ 5
บทที่ 5
November 4, 2026
ด้านพราวมุก
ร่างอรชรในชุดนักศึกษาเสื้อรัดรูปจนเห็นหน้าอกหน้าใจที่นูนเด่นขึ้นมาเกินขนาดตัวที่บอบบางของหญิงสาว ผมยาวสลวยถูกปล่อยลงมาคลอเคลียกับแผ่นหลังแบบบาง
หญิงสาวกำลังก้าวเดินย่างกรายเข้ามาในมหาวิทยาลัยอย่างช้าๆ สายตาหลายคู่ทั้งเหล่าชายหญิงต่างจับจ้องมาที่เธอทั้งด้วยความชื่นชม อิจฉาริษยา และหื่นกระหาย
พราวมุกชินกับสายตาพวกนี้ไปแล้ว เธอจึงไม่ค่อยได้สนใจคนรอบข้างมากเท่าไหร่นัก หญิงสาวรีบตรงดิ่งไปยังตึกคณะของตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าในจังหวะนั้นเองก็มีเสียงของหญิงสาวตะโกนเรียกเธอเสียงดัง
“มุก!!”
พราวมุกชะงักหยุดเดินพร้อมกับหันหลังกลับไปมองตามเสียงเรียกนั้นทันที
“นินิว..เพิ่งมาถึงเหมือนกันเหรอเนี่ย” พราวมุกเอ่ยกับเพื่อนสนิทอย่างนินิวที่เป็นเพื่อนคนแรกและคนเดียวของเธอ
นินิวเป็นสาวไทยแท้หน้าตาสะสวยคมเข้ม ครอบครัวของเธอค่อนข้างจะมีฐานะทำธุรกิจเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เสริมความงามและเครื่องสำอาง
“เมื่อคืนปาร์ตี้หนักไปหน่อยนะสิ ดีนะเนี่ยที่ฉันตื่นมาเรียนไหว” นินิวเดินมากอดเรียวแขนเล็กของพราวมุกเอาไว้
“แกก็ดื่มเบาๆ หน่อยสินินิว”
“บ่นอีกแล้วคุณแม่คนที่สอง ไปเข้าเรียนกันเถอะเดี๋ยวสาย”
นินิวเปลี่ยนเรื่องทันทีเพื่อไม่ให้พราวมุกบ่นเธอต่อพร้อมกับดึงรั้งเรียวแขนเล็กให้เดินไปที่คณะอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นทั้งสองสาวก็เข้าเรียนตามปกติ พราวมุกตั้งใจเรียนอย่างขยันขันแข็งส่วนเพื่อนรักของเธออย่างนินิวนั่นก็หลับๆ ตื่นๆ อยู่ทั้งคาบจวบจนหมดเวลาของคาบเรียนนั้น
“เลิกเรียนแล้วจะไปไหนกันดีวันนี้” นินิวเอ่ยถามเพื่อนรักในขณะที่พวกเธอกำลังซื้อน้ำปั่นกินกันอยู่ตรงร้านน้ำหน้าคณะนิเทศศาสตร์
“ไปโรงหนังไหม” พราวมุกตอบกลับ
“เอาสิ ฉันก็ไม่ได้เข้าโรงหนังนานแล้วเหมือนกัน”
“งั้นไปกันน”
หลังจากพวกเธอได้น้ำปั่นจากแม่ค้ามาคนละแก้ว พวกเธอก็เตรียมตัวจะเดินไปหน้ามหาลัยเพื่อขึ้นแท็กซี่ไปยังห้างสรรพสินค้าแต่ทว่าเสียงโทรศัพท์ของพราวมุกก็เสียงดังขึ้นมาเสียก่อน
ครืดด ครืดด
“นินิว ฉันฝากถือแก้วน้ำแป๊บหนึ่งนะ” พราวมุกถือข้าวของพะรุงพะรังทั้งหนังสือและแก้วน้ำ เธอไม่มีมือว่างหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าจึงฝากให้เพื่อนรักถือแก้วน้ำปั่นให้เธอก่อน
“เอามาเลย”
“ขอบใจจ้ะ”
หญิงสาวเอ่ยก่อนจะส่งแก้วน้ำให้กับนินิว มือบางคว้านหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายสีดำสนิทอยู่ชั่วครู่ เธอยกขึ้นมาดูก็พบว่ามันคือเบอร์แปลกจึงกดรับสายทันทีเพราะอาจจะเป็นบริษัทที่เธอไปส่งวิดีโอไปแคสติ้งงานถ่ายแบบเอาไว้ก็ได้
“สวัสดีค่ะ พราวมุกพูดสายค่ะ”
‘สวัสดีค่ะน้องพราวมุก เจ๊ชื่อเชอร์รี่นะ โทรมาจากเคเคโมเดลลิ่งนะจ๊ะ’
“ค่ะ”
ร่างบางยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อปลายสายที่โทรมาเป็นบริษัทที่เธอรออย่างใจจดใจจ่อมาหลายวัน
‘คือเจ๊ดูวิดีโอแนะนำตัวของน้องแล้วนะ แล้วเจ๊ก็ชอบสไตล์ของน้องมากเลย หน้าหวานๆ แต่หุ่นแซ่บแบบนี้..คุณน้องสะดวกเข้ามาแคสติ้งลองถ่ายโปรไฟล์กับพี่ที่บริษัทไหมคะ’
“วันไหนคะพี่”
‘เป็นพรุ่งนี้ค่ะคุณน้อง ช่วงบ่ายสองโมงนะ’
“ได้เลยค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะพี่”
‘จ้า..แค่นี้ก่อนนะจ๊ะ’
“สวัสดีค่ะ”
‘สวัสดีจ้า’
สิ้นเสียงปลายสายก็กดวางสายไปทันที พราวมุกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีอกดีใจ
“มีอะไรไหมมุก” นินิวเอ่ยถาม
“ฉันส่งโปรไฟล์ไปแคสติ้งถ่ายแบบมานะสิ แล้วพี่เขาก็โทรหาฉันให้เข้าไปคุยที่บริษัทพรุ่งนี้ด้วยแหละ”
“จริงเหรอ..ดีใจด้วยนะเพื่อน”
นินิวส่งยิ้มอบอุ่นให้เพื่อนสาว เธอรู้ดีว่าพราวมุกพยายามกับการจะได้เป็นนางแบบมามากแค่ไหน พราวมุกพยายามส่งโปรไฟล์ไปหลายที่แล้ว ทุกบริษัทตอบรับเธอหมดแต่พอพราวมุกไปขออนุญาตพ่อแม่บุญธรรมของเขา พวกท่านก็ตรวจสอบอย่างละเอียดจนรู้ว่าส่วนใหญ่เป็นโมเดลลิ่งที่มีข่าวเสียๆ หายๆ หรือเอารัดเอาเปรียบเด็กในสังกัด อีกทั้งยังมีหลอกให้เด็กไปถ่ายภาพโป๊เปลือยอีกด้วย
“ขอบใจนะนินิว”
“ว่าแต่พ่อแม่เธออนุญาตแล้วเหรอ”
“ใช่จ้ะ พวกท่านให้คนตรวจสอบที่นี่อย่างละเอียดแล้วก่อนที่ฉันจะส่งโปรไฟล์ไปอีก”
จริงๆ แล้วมาร์คอสกับดารินทร์ยังจะโทรไปฝากฝังกับบริษัทโมเดลลิ่งให้เธอเองเลยเสียด้วยซ้ำ แต่พราวมุกห้ามเอาไว้ก่อนเพราะเธออยากทำมันด้วยความสามารถของเธอเอง ไม่ใช่ใช้เส้นสายเพื่อให้เติบโตในวงการนี้
“แบบนี้ต้องฉลอง ชาบู..ปิ้งย่าง..กินอะไรดี” นินิวเอ่ยถาม
“ปิ้งย่างก็ดีนะ” พราวมุกตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส