บทที่ 12

งานประมูลเครื่องเพชรมูลค่าหลายล้านบาทดำเนินการตามขั้นตอนไปเรื่อยๆ ติณณ์กับพราวมุกนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานตามประสาวัยรุ่นโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้างหรือเครื่องเพชรราคาแพงที่ผู้คนแข่งกันประมูลบนเวทีเลยสักนิด

มาร์วินลอบมองพราวมุกที่นั่งหัวเราะยิ้มแย้มกับผู้ชายคนอื่นด้วยความหงุดหงิด ทีเวลาอยู่กับเขาเอาแต่ก้มหน้าก้มหน้าตัวเนื้อตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้าตลอด แต่พออยู่กับผู้ชายคนอื่นดูมีความสุขเหลือเกิน ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะอดทนไปได้อีกนานแค่ไหน ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยต้องอดทนกับผู้หญิงมากขนาดนี้

“คุณกิตติ..ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมมีธุระต่อ” มาร์วินลุกยืนพรวดพราดขึ้นมาพลางเอ่ยกับชายแก่ ทำให้ทั้งกิตติ ติณณภพและพราวมุกต่างพากันมองมาร์วินด้วยความหงุดหงิด

“จะกลับแล้วเหรอมาร์วิน งานยังไม่จบเลยนะ” กิตติเอ่ยถาม

“ครับ ขอตัวก่อนนะครับ”

“ลุก! กลับบ้านได้แล้ว” มาร์วินหันมาพูดกับพราวมุกด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“คะ..ค่ะ มุกกลับก่อนนะคะพี่ติณณ์..กลับก่อนนะคะคุณลุง..สวัสดีค่ะ” พราวมุกกุลีกุจอยืนขึ้นพลางยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม

“กลับกันดีๆ นะครับ ไว้เจอกันที่มหาลัยนะ สวัสดีครับพี่มาร์วิน” ติณณ์เอ่ยล่ำลาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

มาร์วินทำเป็นไม่สนใจและรีบเดินออกไปจากตรงนี้ทันที พราวมุกส่งยิ้มสดใสให้สองพ่อลูกก่อนจะเดินตามชายหนุ่มหน้านิ่งไปอย่างรวดเร็ว

มาร์วินเดินมาถึงรถคันหรูสีดำเงาก่อนหญิงสาว โจฮันที่ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างๆ รถเอ่ยถามเจ้านายด้วยความสงสัย

“จะกลับแล้วเหรอครับนาย”

“เออ จะกลับแล้ว” เสียงทุ้มทรงพลังตอบกลับอย่างหงุดหงิด

“คุณพราวมุกล่ะครับ” โจฮันถามต่อ

“กูไม่รู้! เอาบุหรี่มาดิ”

“นี่ครับนาย”

บอดี้การ์ดคนสนิทหยิบสิ่งที่เจ้านายต้องการออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทพร้อมกับยื่นซองบุหรี่และไฟแช็กให้มาร์วินอย่างช้าๆ

มาร์วินเอื้อมมือไปคว้าซองบุหรี่จากโจฮันอย่างรวดเร็ว เขาดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งม้วนและกดไฟแช็กต่อกับบุหรี่ จากนั้นชายหนุ่มก็ยกบุหรี่ม้วนนั้นขึ้นมาคาบไว้ที่ปากหยักหนาทันที

พราวมุกเดินมาจนถึงรถคันสีดำสนิท ดวงตากลมโตมองมาร์วินที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ รถโดยมีโจฮันยืนอยู่ด้านหลังของชายหนุ่ม เจ้าหล่อนจึงเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อนั่งรอพี่ชายบุญธรรมเธอให้สูบบุหรี่เสร็จเสียก่อน

ชายหนุ่มสูบบุหรี่ยังไม่ทันจะหมดม้วน เขาสูบไปได้แค่ครึ่งตัวก็โยนมันทิ้งลงไปที่พื้นพร้อมกับใช้เท้าเหยียบขยี้จนละเอียดและก้าวขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

พราวมุกหันหน้าออกไปมองด้านนอกกระจกรถเหมือนอย่างที่เคยทำอยู่เป็นประจำ เธอแสร้งทำเป็นไม่สนใจชายหนุ่ม จากนั้นโจฮันก็ตามขึ้นมาประจำตำแหน่งคนขับและค่อยๆ ขับรถคันหรูออกมาจากโรงแรมทันที

“หัดรู้จักป้องกันไว้หน่อยก็ดีนะ ท้องก่อนจะเรียนจบขึ้นมา ตระกูลของฉันคงได้ขายขี้หน้าเพราะเธอแน่ๆ”

มาร์วินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น พราวมุกอึ้งไปเล็กน้อยแต่เธอก็เริ่มจะชินชากับคำพูดพวกนี้ของชายหนุ่มแล้วละ

“ไม่ต้องห่วงค่ะ มุกไม่ทำให้ตระกูลของพี่ต้องเสื่อมเสียแน่นอนค่ะ”

“เดี๋ยวนี้ปากเก่งจังเลยนะพราวมุก”