บทที่ 13

ณ คฤหาสน์ของจัสติน

ช่วงเย็นของวันต่อมา ปาร์ตี้ส่วนตัวถูกจัดภายในคฤหาสน์สุดหรูหราใหญ่โตใจกลางกรุงของจัสติน เพื่อนหนุ่มหน้าฝรั่งของมาร์วิน

มาร์วินก้าวเดินเข้ามาภายในงานก็พบกับแขกเหรื่อทั้งดารานักแสดงชายหญิงมากมายมารวมตัวกันที่นี่ ปาร์ตี้ส่วนตัวถูกจัดขึ้นริมสระว่ายน้ำ ซึ่งทุกคนจะสวมใส่เป็นชุดว่ายน้ำหรือชุดสบายๆ เพื่อผ่อนคลายดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน สาวเสิร์ฟและเด็กเอ็นเตอร์เทนที่มาในงานทั้งหมดจะสวมใส่เป็นชุดว่ายน้ำทูพีชสีดำสุดเซ็กซี่ เพื่อสนองความพึงพอใจของเจ้าของคฤหาสน์ นั่นก็คือเพื่อนของเขานั่นเอง

ตอนเช้าของวันนี้เขาตื่นมาทานอาหารกับพ่อแม่และพราวมุกเหมือนดั่งเช่นทุกวัน พราวมุกก็ยังคงเธออยู่วันยังค่ำ เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาตลอดเวลาในระหว่างที่กินข้าว จนกระทั่งกินเสร็จเธอก็ขออนุญาตพ่อกับแม่ไปธุระข้างนอกกับเพื่อนสาวทันที

มาร์วินสวมเสื้อเชิ้ตสีดำผ้าเบาสบายปลดกระดุมลงมาเผยให้เห็นหน้าอกแกร่งขาวผ่องร่ำไร ด้านล่างชายหนุ่มใส่กางเกงขายาวเนื้อดีสีดำสนิทเขากัน ร่างกำยำกำลังนั่งยกแก้วบรั่นดีกระดกดื่มอยู่ตรงเตียงริมสระว่ายน้ำ โดยมีจัสตินนอนเอนกายอยู่เตียงข้างกันและมีสาวสวยใส่ชุดบิกินี่นั่งคอยบริการอยู่ใกล้ๆ พวกเขาตลอดเวลา

บรรยากาศภายในงานดำเนินการไปอย่างสนุกสนาน เสียงเพลงแนวEDMเบสหนักๆ จากดีเจที่มีค่าตัวหลักล้านถูกเปิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทุกคนต่างพากันโยกย้ายไปตามจังหวะเสียงเพลง

“ไอ้วิน เรื่องพื้นที่เปิดร้านเพชรกูให้เลขากูจัดเตรียมเอกสารส่งไปให้แล้วนะ”

จัสตินพูดขึ้นมา ข้างๆ กายของเขามีสาวสวยหน้าอกอวบอิ่มคนหนึ่งกำลังนอนเอนกายเกยตัวของจัสตินเอาไว้

“เออ มีอะไรมึงก็ให้เลขามึงติดต่อกับไอ้โจฮันได้เลย มันเป็นมือขวากู”

มาร์วินยกแก้วเหล้ากระดกพรวดเดียวหมดแก้ว หญิงสาวที่ยืนคอยบริการพวกเขาอยู่ก็รีบเดินมาใกล้ๆ และหยิบแก้วไปรินเหล้าให้ชายหนุ่มต่อ

“มึง..กูพูดตรงๆ เลยนะเพื่อน กูชอบน้องบุญธรรมมึงจริงๆ วะ กูขอเดินหน้าจีบเธอได้ไหมวะ” จัสตินเอ่ยทั้งๆ ที่ข้างกายยังคงมีสาวสวยนัวเนียกันอยู่ตลอดเวลา

“เรื่องของมึงเลย ยัยนั่นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับกูเลย”

ถึงมาร์วินจะตอบกลับเพื่อนไปเช่นนั้นแต่ภายในใจของเขากลับรู้สึกคุกรุ่นขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ

“น้องบุญธรรมมึงแม่งโคตรน่ารักเลยจริงๆ กูต้องเดินหน้าทำคะแนนแล้วละ ทั้งเรียบร้อย น่ารัก อ่อนหวาน ถ้าได้มาเป็นแม่ของลูกก็คงดีวะ”

“เออ”

สาวสวยหุ่นอวบอิ่มยื่นแก้วที่เติมเหล้าแล้วให้มาร์วิน ชายหนุ่มกระดกแก้วดื่มพรวดอีกครั้งและอีกครั้งตลอดทั้งงาน เขาไม่ได้รู้สึกสนุกเหมือนคนอื่นๆ ในปาร์ตี้เพราะมัวแต่นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ด้านพราวมุก

ร่างอรชรกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ของคฤหาสน์วอล์กเกอร์ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนกว่าแล้ว พราวมุกนอนไม่หลับจึงลงมาเดินเล่นเพื่อผ่อนคลายอารมณ์

หลังจากที่หญิงสาวทานมื้อเช้ากับครอบครัวเสร็จ เธอก็รีบออกไปนั่งอ่านหนังสือที่หอสมุดสาธารณะกับนินิวทันที เพราะไม่อยากเจอหน้ามาร์วินสักเท่าไหร่

พราวมุกสวมชุดนอนแขนยาวขายาวผ้าซาตินสีขาวสะอาดตากำลังยืนรับลมหนาวอยู่ภายในสวนดอกไม้พลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ระหว่างเธอและมาร์วินไปต่างๆ นานา

ในระหว่างนั้นเอง รถยนต์คันหรูสีดำเงาก็ค่อยๆ ขับเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทลงตรงลานจอดรถของคฤหาสน์ พราวมุกชะเง้อมองด้วยความสงสัย แต่ทว่าเขาก็พบกับร่างของผู้ชายที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุดเปิดประตูลงจากรถมาด้วยท่าทางโอนเอนทรงตัวไม่ค่อยไหว โจฮันรีบลงมาช่วยประคองร่างของเจ้านายแต่ก็โดนมาร์วินสะบัดแขนออกเสียก่อน

พราวมุกตั้งท่าจะเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มาร์วินมองมาทางนี้ มาร์วินเห็นร่างเล็กกำลังจะหันหลังเดินหนีเข้าไปในบ้าน ชายหนุ่มจึงตะโกนเรียกหญิงสาวเสียงดัง

“พราวมุก! มานี่!”

ร่างอรชรสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงทุ้มทรงพลังตะโกนเรียกชื่อของเธอ พราวมุกค่อยๆ หันกลับมามองชายหนุ่มแต่หญิงสาวยังคงยืนนิ่งไม่ยอมขยับตัวไปใกล้ๆ เขา

“ฉันบอกให้มานี่ไม่ได้ยินหรือไง”

มาร์วินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวพร้อมกับก้าวยาวๆ ตรงมาหาเธออย่างรวดเร็ว