บทที่ 1138

หลังจากได้ยินคำว่า ‘อี้หราน’ อี้จิ่นหลีซึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกลก็หยุดเดินขึ้นมากะทันหันและมองไปทางหลิงอี้หรานและชินเหลียนอี

เกาฉงหมิงที่ยืนอยู่ข้างอี้จิ่นหลีเองก็ได้ยินเช่นเดียวกันและมองไปทางนั้นด้วยเหมือนกัน เขารีบหันไปมองเจ้านายที่ยืนอยู่ถัดจากเขาในทันที

ถึงอย่างนั้นอี้จิ่นหลีกลับมองหลิงอี้หรานที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างเฉยเมยโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเขาเลย

“ไปกันเถอะ” เขาพูดเบาๆ ก่อนจะเดินลงเขาไป

จุดที่หลิงอี้หรานล้มอยู่ไม่ไกลจากบันได ดังนั้นถ้าจะออกไปอี้จิ่นหลีก็ต้องเดินผ่านหลิงอี้หรานไป

ในตอนนี้เองที่เหล่าผู้แสวงบุญซึ่งเคยอยู่ข้างนอกก็ได้เข้าไปอยู่ในห้องโถงจนหมด

ข้างนอกจึงว่างเปล่าและหลิงอี้หรานก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

เธอเห็นเพียงว่ามีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ

เขาคือ... อี้จิ่นหลี

เธอเงยหน้าและมองไปยังเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

มันไม่เหมือนกับตอนที่เธอชำเลืองมองเขาตอนที่เขาเดินออกมาจากห้องโถงนั้น เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอมองเห็นเขาได้ชัดมากขึ้น ๆ

ใบหน้าเย็นชาและสวยงามของเขายังคงดูดีเหมือนเดิม ยกเว้นก็เพียงสีหน้านั้นไม่ได้อ่อนโยนและดูโหยหาเธอเหมือนก่อนหน้านี้ และไม่เค้าความแตกสลายที่เขาแสดงให้เธอเห็นก่อนที่เธอจะออกจากคฤหาสน์มา

มีเพียงความเมินเฉยที่หลงเหลืออยู่เท่านั้น สายตาของเขาไม่เคยมองมาที่เธอ ราวกับว่าเธอจะไม่ได้มีโอกาสเข้าไปอยู่ในแววตาดอกท้อนั้นอีกแล้ว และเธอก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาอีก

หลิงอี้หรานขนลุกเมื่อเสียงฝีเท้านั้นผ่านเธอไป แต่อี้จิ่นหลีไม่เคยมองมาที่เธอสักครั้งเดียว