บทที่ 115

”แต่... นายใส่ ... "

ตอนนั้นเขาก็รู้ตัวว่าชุดที่เขาใส่เป็นชุดเดียวกับที่เขาใส่เมื่อวันก่อนที่ไปทานอาหารค่ำกับปู่ของเขา

“ถ้าฉันเป็นจินที่เธอรู้จัก ฉันคงไม่สามารถใส่ของแบบนี้ได้”

"อย่างไรก็ตาม หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เราผ่านมาเมื่อคืน ฉันไม่ต้องการปกปิดตัวตนของฉันอีกต่อไป อย่างไรก็ตามฉันจะต้องบอกเธอว่าฉันเป็นใครไม่ช้าก็เร็ว ถ้าฉันทำตอนนี้มันจะเร็วกว่าที่วางแผนไว้ในตอนแรกเล็กน้อย”

"และเมื่อเธอรู้ตัวตนที่แท้จริงของฉัน ฉันจะพาเธอไปอยู่ใต้ปีกของฉันได้ง่ายขึ้น"

“ถึงผมจะแต่งตัวต่างออกไป ผมก็ยังเป็นจินอยู่ใช่ไหม?” เขาถามด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ขณะที่เขามองเธอ

ในขณะนั้น แม้ว่าหลิง อี้หราน จะเป็นคนโง่แต่เธอก็สามารถรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอตระหนักว่ามีบางสิ่งที่ไม่เป็นไปตามที่เธอคิดไว้แต่แรก

“นายไม่ใช่คนจรจัดเหรอ?”

“ผมไม่ใช่" เขาสารภาพ

“แล้ว... ทำไมมาแกล้งเป็นคนเร่ร่อน?” ความรู้สึกของการถูกหลอกเกิดขึ้นภายในตัวเธอและเธอจ้องมองเขา สองมือของเธอกำผ้าปูที่นอนแน่นและนิ้วของเธอก็สั่นเล็กน้อย

“น้องชายที่ฉันคิดว่าไร้เดียงสาและไม่มีใครให้พึ่งพามันไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดเลย มันเคยเป็นความเชื่อของฉันเองตั้งแต่ต้นจนจบ”

“ก็อย่างที่เหลียนอีพูด ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย แต่ฉันก็รีบพาเขากลับบ้านมาด้วย”

“แล้วถ้าเขาไม่ใช่คนไร้บ้านจริง ๆ ทำไมเขาถึงมาอยู่กับฉันในห้องเช่าที่คับแคบแบบนั้น วันที่เราใช้ชีวิตร่วมกันมีความหมายกับเขาขนาดไหน?”

“ผมไม่ได้หลอก พี่สาวตั้งสมมติฐานขึ้นมา แต่ผมก็ไม่ได้แก้ไขมัน” เขาเถียง