บทที่ 116

"หลายคนไม่สามารถช่วยได้ แต่ต้องการปกป้องเธอด้วยกำลังทั้งหมด”

“มีคนจำนวนมากเรียกฉันว่า โหดร้ายและเลือดเย็น แต่พวกเขาก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าฉันต้องการปกป้องเธอ"

“ไม่เป็นไร สิ่งที่พี่กลัวไม่ได้เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ตอนที่ผมรีบไปมันก็ทันเวลาพอดี" อี้ จิ่นหลี กล่าว

“มันคือเขาจริง ๆ ... ที่ช่วยฉันไว้!”

หลิง อี้หราน เงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่ใบหน้าที่อยู่ห่างจากเธออย่างงุนงง "แต่ทำไมนายถึงไปที่นั่นเพื่อช่วยฉันล่ะ?" เธอคิดกับตัวเองว่า "เมื่อวานนี้เขาไม่ได้มากับฉันด้วยซ้ำ!"

“พี่สาว พี่ลืมไปหรือเปล่า? พี่โทรหาผมและผมก็ไปช่วยพี่ได้" เขาตอบด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “โชคดีที่ผมไปถึงทันเวลา"

“หลังจากโทรศัพท์เท่านั้น เขาสามารถเดินทางได้ไกลกว่าร้อยกิโลเมตรเพื่อช่วยชีวิตฉัน?!"

หลิง อี้หราน รู้สึกถึงความตกใจที่ไม่สามารถอธิบายได้ที่เกิดขึ้นในหัวใจของเธอ

เขาพูดในขณะที่เขาอุ้มเธอไปที่เตียงและห่มผ้าให้เธออย่างระมัดระวัง “มือของพี่สาวถูกบาดด้วยเศษกระจก อาจต้องใช้เวลาสักสองสามวันในการรักษาถ้ามีแผลเป็น ผมจะหาหมอที่ดีที่สุดเพื่อเอาออกให้พี่”

หลังจากนั้น หลิง อี้หราน ก็สังเกตเห็นว่ามือขวาของเธอถูกพันด้วยผ้าก๊อซ เธอรู้สึกว้าวุ่นใจกับการเปิดเผยที่น่าตกใจมากมายโดยที่เธอไม่ได้ตระหนักเลยว่ามีความเจ็บปวดที่มือขวาของเธอ

“เมื่อวานพี่จำได้แค่ไหน?” อี้ จิ่นหลี ถามด้วยสีหน้าจริงจัง

หลิง อี้หราน กัดริมฝีปากของเธอเบา ๆ และไม่พยายามปิดบังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนในช่วงอาหารค่ำวันปีใหม่ถ่ายทอดทุกอย่างให้อี้ จิ่นหลี โดยไม่จำกัดใด ๆ

การแสดงออกของอี้ จิ่นหลี มืดลง “ญาติของพี่แท้ ๆ ... พวกเขาขายเธอให้กับคนโง่! พวกเขาช่างกล้ามาก!

“ถ้าใครกล้าคิดร้ายกับพี่ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!"