บทที่ 1142

“ผมเกือบจะมาไม่ทันซะแล้ว” เสียงราวกับสายลมยามค่ำคืนดังขึ้นในหูของเธอ

หลิงอี้หรานหันไปมองและเห็นกู้ลี่เฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ “ทำไมคุณถึงมาขึ้นรถเมล์ล่ะ?” เธอถามด้วยความประหลาดใจ

“เพราะผมยังอยากไปส่งคุณกลับบ้านไงล่ะ ในเมื่อคุณไม่ขึ้นรถผม ผมก็จะนั่งรถเมล์ไปกับคุณ” เขากล่าว

หลิงอี้หรานตะลึงไป บางทีเพราะเธอไม่คาดคิดเลยว่ากู้ลี่เฉินจะมานั่งรถเมล์ไปพร้อมกับเธอ

“จ่ายเงินก่อนโดยสารด้วยครับ” คนขับรถกล่าวเตือนขณะที่ขับรถออกจากป้ายรถเมล์

กู้ลี่เฉินคลำกระเป๋ากางเกงตัวเองแล้วดึงแบงก์ร้อยดอลลาร์และกำลังจะเอามันใส่ลงไปในกล่องจ่ายเงินค่าโดยสาร สุดท้ายแล้วแบงก์เล็กสุดที่เขามีก็มีแค่แบงก์นี้เท่านั้น

“เดี๋ยวก่อน!” หลิงอี้หรานรีบหยุดกู้ลี่เฉินไว้ “นี่คุณจะใส่แบงก์ร้อยลงไปงั้นเหรอ?”

“ก็ผมมีแค่แบงก์ร้อนนี่” กู้ลี่เฉินกล่าวเสียงเบา

หลิงอี้หรานเม้มปากเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ฉันจ่ายให้คุณเอง เก็บเงินคุณไปเถอะ” พูดจบเธอก็ใช้บัตรโดยสารรายเดือนแตะเครื่องจ่ายเงินค่าโดยสารก่อนจะเดินไปกลางรถ

ตอนนี้ไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วน และรถก็ค่อนข้างโล่ง แต่ว่าไม่มีที่นั่งเหลือเลย

หลิงอี้หรานเจอที่เหมาะ ๆ สำหรับยืนแล้ว เธอจับราวจับหลังเก้าอี้ไว้ขณะที่กู้ลี่เฉินยืนอยู่ข้างเธอ

“จะว่าไปแล้ว ผมก็ไม่ได้ขึ้นรถเมล์มานานแล้วเหมือนกัน วันนี้ผมได้ลองขึ้นอีกครั้งเลยนะ” กู้ลี่เฉินกล่าว

“คุณไม่ต้องไปส่งฉันที่บ้านก็ได้ค่ะ ฉันชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียวแล้ว และไม่ต้องการให้ใครมาส่งด้วย” หลิงอี้หรานพูด

“คุณชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียวแล้ว? หรือว่าคุณแค่ไม่ชินที่ผมไปส่งคุณที่บ้านกันล่ะ?” เขาถาม ดวงตาสีดำรูปนกฟินิกซ์ของเขามองเธอราวกับอ่านออกจนทะลุปรุโปร่ง