บทที่ 1143

เขาต้องเลือกทำตามหัวใจของตัวเองเป็นอย่างแรก!

หลิงอี้หรานไม่รู้ว่าจะตอบโต้คำพูดของกู้ลี่เฉินอย่างไรไปครู่หนึ่ง และความเงียบก็ปกคลุมระหว่างพวกเขา

ในตอนนั้นเอง ที่นั่งข้าง ๆ อี้หรานว่างลงเพราะมีผู้โดยสารลุกขึ้นเพื่อลงรถพอดี

“คุณจะนั่งลงไหม? หรือคุณอยากจะยืนกับผม?” กู้ลี่เฉินถาม

หลิงอี้หรานเม้มปากและนั่งลง อย่างน้อยถ้าเธอนั่งลงแล้วเขายืน ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็คงไม่ใกล้ชิดกันจนเกินไป และความกดดันก็คงจะไม่ชัดเจนมากเกินไปด้วย

ทว่าในเวลาต่อมาเธอก็ต้องคืนคำพูดในความคิดก่อนหน้าทั้งหมดไป

กู้ลี่เฉินเดินมายังที่นั่งของเธอ เขาวางมือบนที่จับตรงเก้าอี้ ด้วยความสูงของเขาเมื่อเขาทำอย่างนั้นหลังของเขาจึงโน้มลงมาเล็กน้อย และทำให้ดูคล้ายกับว่าเขากำลังกักขังเธอไว้ด้วยแขนของเขา

หลิงอี้หรานรู้สึกได้เพียงความอึดอัดพลางก้มหน้าลงมองพื้น เธอพยายามเพิกเฉยต่อกู้ลี่เฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ

ถึงอย่างนั้น อีกหลายป้ายกว่าเธอจะลง อย่างน้อยก็ใช้เวลาตั้ง 40 นาทีเลยนะ!

หลิงอี้หรานหลับตาลง และทำเป็นว่างีบหลับไป

กู้ลี่เฉินก้มลงมองร่างบางซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ จากมุมที่เขามองแล้ว เขาเห็นผมสีดำ คิ้วโก่งของเธอ ดวงตาที่หลับลง และปลายจมูกเล็ก ๆ ... เธอช่างดูน่ารักมากเหลือเกิน

เขาตกหลุมรักเธอ และถูกเธอดึงดูดไปตั้งแต่ตอนไหนกันนะ?

ถ้าเป็นเพราะรูปลักษณ์ตั้งแต่แรก ทำไมดูเหมือนว่ายิ่งเวลาผ่านไป เขากลับยิ่งมีใจใฝ่หาเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะ

เขาบอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอะไรที่ดึงดูดใจเขา เป็นเพราะความอดทนของเธอ ความยุติธรรมของเธอ หรือ... การตกหลุมรักใครสักคนเป็นเรื่องที่ไม่มีเหตุผลหรือเปล่านะ? รัก ก็คือรัก อะไรอย่างนั้นเหรอ?