บทที่ 1146

เมื่อได้ยินอย่างนี้ดวงตาของหวาลี่ฟางก็เป็นประกายขึ้นมาในทันใด “เธอมีวิธีเหรอ?”

“ถ้าไม่มีฉันก็คงไม่มาหรอก เธอไม่ได้อยากเป็นคุณนายกู้คนต่อไปหรอกเหรอ? แต่แย่หน่อยนะที่ตอนนี้กู้ลี่เฉินดันไปตกหลุมรักหลิงอี้หรานซะแล้ว เธอคงจะไม่โอกาสแล้วล่ะ!” หลิงลั่วอินกล่าว

หวาลี่ฟางไม่ใช่คนโง่ เธอถามทันทีว่า “ทำไมเธอถึงช่วยฉัน?”

“เงิน ฉันอยากได้เงิน และหลิงอี้หรานก็เป็นตัวปัญหาขวางหูขวางตาฉันมานานแล้ว” หลิงลั่วอินกล่าว ถ้าไม่ใช่เพราะหลิงอี้หราน มีหรือเธอและครอบครัวของเธอจะตกอยู่ในสภาพแบบตอนนี้?

พ่อแม่ของเธอออกจากเมืองเฉินไปทำงานที่เมืองอื่นเพื่อหาเลี้ยงชีพ ในขณะที่เธออยู่ที่นี่ต่อและทำงานรับจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ แม้แต่งานทำความสะอาดก็ไม่ใช่งานประจำ เธอเพียงถูกเรียกมาทำงานแทนลูกจ้างที่ป่วยก็เท่านั้น

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอหวาลี่ฟางและได้รับ ‘สินบน’ ด้วย

หวาลี่ฟางขมวดคิ้ว อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้เธอก็เพิ่งโดนจ้าวต้าจู้แบล็คเมล์ไป นี่เธอจะโดนหลิงลั่วอินแบล็คเมล์อีกด้วยอย่างนั้นเหรอ?

“แล้วยังไง? นี่เธออยากได้ผลแต่ไม่อยากลงแรงงั้นสิ?” หลิงลั่วอินมองไปที่เธอด้วยสายตาเย้ยหยัน “ฉันจะร่วมมือกับเธอกำจัดหลิงอี้หราน ฉันได้เงิน เธอได้ผู้ชาย ฟังดูดีไหมล่ะ? ถ้าไม่มีหลิงอี้หราน เธอจะได้มีโอกาสแต่งเข้าตระกูลกู้ด้วย เพราะไม่ว่ายังไง...”

จู่ ๆ หลิงลั่วอินก็จงใจพูดลากเสียง ขณะที่ความเย้ยหยันก็ปรากฏชัดในดวงตาของเธอยิ่งขึ้น “เธอก็เป็นคนที่กู้ลี่เฉินตามหามานาน เธอแทนที่หลิงอี้หรานได้แล้ว เธอคงไม่อยากให้กู้ลี่เฉินรู้เรื่องนี้ขึ้นมาในวันใดวันหนึ่งใช่ไหมล่ะ?”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้หวาลี่ฟางก็ตัวแข็งทื่อขึ้นมาในทันที และดวงตาของเธอก็มองไปที่หลิงลั่วอินด้วยความสยดสยอง!

“ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร!” ถึงอย่างนั้นความหดหู่ก็ยังคงชัดเจนในน้ำเสียงของเธอ