บทที่ 1177

“คุณคิดถึงจิ่นหลีเหรอ” กู้ลี่เฉินถาม เขาไม่ควรที่จะถาม แต่ทิฐิที่มีทำให้เขาถามออกไป

หลิงอี้หรานตกตะลึงและยังคงนิ่งเงียบ

แต่ความเงียบของเธอทำให้เขารู้ชัดว่าการคาดเดาของเขาถูกต้องแล้ว

"ถึงจิ่นหลีจะยังอยู่ในใจคุณ แต่ผมจะรอจนกว่าคุณจะตัดเขาออกไปได้ และตกหลุมรักผม” กู้ลี่เฉินพึมพำ

“ไม่ใช่ว่าฉันยังตัดเขาไม่ได้หรอกค่ะ ฉันไม่มีความรู้สึกแบบนั้นกับเขาอีกแล้ว” หลิงอี้หรานปฏิเสธ

“ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ ก็คงดีสิครับ” กู้ลี่เฉินหัวเราะเบา ๆ “บางทีการรอคอยของผมคงจะสั้นลงกว่าเดิมได้ด้วย อี้หราน คุณไม่ได้เกลียดผมใช่ไหม?”

หลิงอี้หรานเม้มปาก ‘เกลียด? ฉันจะไปเกลียดเฉินเฉินได้ยังไง?’

ทันใดนั้นเองโทรศัพท์ของกู้ลี่เฉินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาจากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจากที่ฟังปลายสายไปสักพัก เขาพูดด้วยเสียงทุ้มว่า “โอเค เข้าใจแล้ว!”

เมื่อวางสายกู้ลี่เฉินก็มองหลิงอี้หรานหน้านิ่งและพูดว่า “เราเจอแล้วว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุ”

“อะไรนะ?” หลิงอี้หรานประหลาดใจ “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“แต่ไม่ใช่คนของผมนะที่เจอ เป็นไป๋ทิงซินที่เร็วกว่าผม ส่วนคนบงการโดนตำรวจจับไปแล้วและอยู่ระหว่างซักถามเพิ่มเติม”

“คนบงการคือใครเหรอคะ?” หลิงอี้หรานถาม

กู้ลี่เฉินกล่าวว่า “เกาจิ้งหรง เจ้าสาวที่ตระกูลไป๋หามาให้ไป๋ทิงซิน เกาจิ้งหรงคงตั้งใจจะฆ่าชินเหลียนอี แต่คุณไปอยู่ในรถคันเดียวกับเธอด้วย”

ชื่อนั้นทำให้หลิงอี้หรานนึกออกเพราะเธอได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้มาจากเหลียนอี เกาจิ้งหรงจงใจเข้าหาเหลียนอีเพื่อทำให้เธอกลัวและกดดันให้ไปจากไป๋ทิงซิน