บทที่ 121

หลิง อี้หราน ศึกษาการกระทำของพยาบาลอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ การแสดงออกของเธอไม่เปลี่ยนไปแม้ว่าเธอจะเห็นบาดแผลที่น่ารังเกียจบนฝ่ามือของเธอก็ตาม

เมื่อพยาบาลกำลังพันมือขวาของหลิง อี้หราน ด้วยผ้าก๊อซเธอก็ขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดโดยไม่เจตนา แต่เธอก็ไม่ได้ร้องออกมาดัง ๆ

"ให้ฉันทำเถอะ ออกไปได้" อี้ จิ่นหลี สั่งพยาบาล

พยาบาลก้มหัวออกจากห้องด้วยความเคารพ อี้ จิ่นหลี หยิบผ้าก๊อซและพันมือขวาของเธอด้วยท่าทางที่ฝึกฝนมาอย่างดี การเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนและระมัดระวังจนเธอแทบไม่รู้สึกเจ็บที่มือเลย

เมื่อเขาพันผ้าพันแผลเสร็จแล้วเขาก็เอาผ้าก๊อซลง "พยายามใช้มือขวาให้น้อยที่สุดในอีกสองสามวันอย่ากำมือแน่นเหมือนที่ทำเมื่อกี้ พี่อยากเสียเลือดอีกเท่าไหร่เหรอ?"

เธอศึกษาสิ่งที่เขาทำและสังเกตว่าปมถูกผูกไว้อย่างสวยงามมาก “ดูเหมือนนายจะฝึกฝนการพันแผลมามาก”

เงาวาบผ่านดวงตาของเขาอย่างรวดเร็ว “ผมเรียนรู้ทักษะการพันผ้าพันแผลเมื่อตอนที่ผมยังเด็ก” เขาพูดแล้วคิดกับตัวเองว่า “ในตอนนั้นพ่อกำลังวิ่งไปรอบ ๆ เพื่อตามหาแม่และบางครั้งเมื่อเขาสังเกตเห็นคนที่มีร่างคล้ายกัน เขาก็จะรีบไปข้างหน้าและหยุด เขาโดนทุบตีอย่างมากเพราะเหตุนั้น”

“และฉันมักจะช่วยพ่อทำแผล ฉันมีทักษะที่ดีหลังจากใช้เวลานานพอสมควร”

“ตั้งแต่พ่อตาย ฉันก็ไม่ได้พันผ้าพันแผลแบบนี้อีกเลย เธอเป็นคนเดียว”

“คราวหน้าอย่าถือเศษกระจกในมือพี่อีกนะ โชคดีที่ครั้งนี้ไม่โดนเส้นประสาทเสียหาย ถ้าไม่อย่างนั้นมือของพี่ได้พิการแน่” อี้ จิ่นหลี กล่าว

หลิง อี้หราน กัดริมฝีปากของเธอ “แต่ถ้าเมื่อคืนฉันไม่ได้ทำอย่างที่ทำไป ฉันคงไม่สามารถตั้งสติได้และคงสลบไปแล้ว… เขาคงมีอิสระที่จะทำในสิ่งที่ต้องการ”

“เจ็บไหม?” เขาถาม “ฉากที่ฉันเห็นหลังจากที่เธอจับชิ้นส่วนต่าง ๆ และเลือดออกอย่างไม่หยุดหย่อนนั้นตราตรึงใจฉันมาก”

“ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนใช้กำลังใจขนาดนี้เพื่อยึดสติของเธอไว้แม้ว่าจิตของเธอจะอยู่ในสภาพสับสนและกึ่งไม่รู้สึกตัว แต่กำลังใจของเธอก็ยังแข็งแกร่งพอที่จะทำให้เธอตื่นอยู่เสมอ"