บทที่ 122

อี้ จิ่นหลี รู้สึกจุกในลำคอและเขาพบว่าตัวเองไม่สามารถบอกเธอได้ว่าเขาคือ อี้ จิ่นหลี

เขาวางแผนที่จะบอกตัวตนของเขากับเธอ!

ผมยาวของเธอไหลลงมาที่ไหล่และใบหน้าของเธอดูซีดเซียวภายใต้แสงไฟ เธอมองเขาอย่างประหม่าด้วยดวงตาสีอัลมอนด์ราวกับว่าเธอกังวลกับบางสิ่งบางอย่างอยู่

ชีวิตดูเหมือนจะรุนแรงกับเธอและเธอยอมได้รับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรม

“พี่สาว พักผ่อนให้สบายในโรงพยาบาลและไม่ต้องกังวลอะไรหลังจากที่พี่ออกจากโรงพยาบาลผมจะบอกพี่ ว่าผมเป็นใคร" อี้ จิ่นหลี กล่าว

หลิง อี้หรานมองเขาอย่างลังเลก่อนจะพยักหน้า

หลังจากที่เธอแสดงความกังวลแล้วเธอก็หาวรู้สึกเหนื่อย

“พี่สาว ถ้าพี่เหนื่อยก็งีบสักพักนะ หมอบอกว่าพี่จะรู้สึกง่วงนอนในอีกไม่กี่วัน" อี้ จิ่นหลี พูดขณะที่เขาช่วยให้เธอนอนลง

หลังจากนั้นไม่นาน หลิง อี้หราน ก็หลับไป

อี้ จิ่นหลี เม้มริมฝีปากของเขาขณะที่เขามองไปที่ใบหน้าของเธอ เขาสัมผัสแก้มของเธออย่างอ่อนโยนและเลื่อนมือไปที่ริมฝีปากของเธอ

“พี่สาว บอกผมที ว่าผมจะบอกให้พี่รู้ความจริงได้อย่างไร?"

อย่างไรก็ตามไม่มีใครตอบเขา