บทที่ 123

หลังจากที่อี้ จิ่นหลี บีบยาสีฟันลงบนแปรงสีฟันแล้วเขาก็เติมน้ำอุ่นลงในถ้วยก่อนที่จะวางไว้ในมือของเธอ

หลิง อี้หราน หน้าแดงและไม่รู้ว่าเธอจะแปรงฟันได้อย่างไรในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา เธอรายล้อมไปด้วยกลิ่นหอมของเขา

อี้ จิ่นหลี หยิบผ้าขนหนูมาชุบน้ำอุ่น

“ฉันทำเองได้... ” หลิง อี้หราน พูดพลางกัดริมฝีปาก

“ให้ผมทำไม่ง่ายกว่าเหรอ?” เขาถาม

แม้ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริง แต่พวกเขาก็ยืนใกล้กันมาก! แขนของเขาอยู่ข้างเธอและเมื่อเขาชุบผ้าขนหนูและบิดมัน ...

หลิง อี้หราน เงยหน้าขึ้นมองกระจก

ตลอดมาเธอรู้ว่า อี้ จิ่นหลี เป็นคนหน้าตาดี อย่างไรก็ตามหน้าผากของเขาไม่ได้ปิดหน้าม้าอีกต่อไปและเขาอยู่ในชุดสูทที่ดูสง่างาม ดูเหมือนเขาสูงขึ้นเกินเอื้อม

หลิง อี้หราน ไม่ได้เอะใจในอดีต แม้แต่เหลียนอียังคิดว่าเขาไม่ใช่คนจรจัด แต่เธอก็ยืนยันว่าเขาอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายกันกับเธอและคอยให้เขาอยู่เคียงข้างเธอ

“เป็นเพราะ... ฉันรู้สึกเหงาเหรอ?”

ความจริงก็คือ อี้ จิ่นหลี ไม่ใช่คนจรจัดและเป็นคนที่มีสถานะชัดเจน

หลิง อี้หราน สามารถบอกได้ว่า เครื่องแต่งกายของเขามีราคาแพงและแพทย์และพยาบาลก็ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพอย่างสูง

“พี่สาว คิดอะไรอยู่?” ทันใดนั้นความคิดของเธอก็ถูกตัดขาดโดยคำถามของเขา

เธอรู้สึกตัวและเห็นเขามองเธอในกระจก ดวงตาของพวกเขาสบกันและอี้หรานก็หนาวสั่น เธอดูเหมือนติดกับการจ้องมองของเขา