บทที่ 124

...หลังจากที่หลิง อี้หราน ล้างตัวเสร็จ อี้ จิ่นหลี ก็อุ้มเธอกลับไปที่เตียงและเธอก็เห็นว่าอาหารของเธอถูกเสิร์ฟแล้ว

แม้ว่ามันจะเป็นอาหารง่าย ๆ ที่ประกอบด้วยโจ๊กและอาหารอื่น ๆ แต่ก็ดูน่ารับประทาน ทันใดนั้นเสียงร้องจากท้องเธอก็ดังขึ้น

“หมอแนะนำให้พี่กินอาหารที่ย่อยง่าย” อี้ จิ่นหลี กล่าว

จากนั้นเขาก็เริ่มวางจานบนโต๊ะเหนือเตียงให้เธอ

ถ้าใครได้เห็นฉากนี้ ตาของพวกเขาจะต้องถลนออกมาจากเบ้าแน่นอน นายน้อยอี้ ชายที่ถูกเรียกว่าเป็นเมืองเฉิน กำลังอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง

หลิง อี้หราน หยิบช้อนส้อมและเริ่มกินอาหารของเธอ เมื่อเธอก้มศีรษะลงเพื่อรับประทานอาหารผมยาวของเธอก็ร่วงลงใบหน้าของเธอเกือบจะเข้าโจ๊ก

ขณะที่เธอกำลังจะมองหาที่มัดผม อี้ จิ่นหลี ก็แสดงให้เห็นว่าเขานำหน้าเธอไปหนึ่งก้าวและพูดว่า "ให้ผมทำเถอะ" ในขณะที่เขาพูดเขาหยิบที่มัดผมและหวี

เมื่อหลิง อี้หราน เห็นโลโก้บนที่มัดผมเธอก็รู้ว่ามันเป็นตราสินค้า ก่อนที่เธอจะถูกคุมขังเธอเคยซื้อเครื่องประดับผมยี่ห้อนี้มาสองสามชิ้นเนื่องจากรายได้ของเธอทำให้เธอสามารถซื้อได้ในตอนนั้น