บทที่ 1226

ผู้อำนวยการฝ่ายบริหารสูดลมหายใจยาว สุดท้ายแล้วสายตาแปลก ๆ ก็หันมามองเมื่อพวกเขายืนอยู่ตรงนี้

จากนั้นผู้อำนวยการฝ่ายบริหารและเหล่าเจ้าหน้าที่ก็เห็นชายผู้ซึ่งไม่มีใครในเมืองเฉินกล้าทำให้ขุ่นเคืองใจประคองผู้หญิงในอ้อมแขนมานั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนโยน เขากดน้ำจากตู้กดน้ำแล้วส่งให้เธอ

นี่นายน้อยอี้... กำลังเสิร์ฟน้ำให้คนอื่นเหรอ?

พวกคนที่รู้ว่าอี้จิ่นหลีเป็นใครต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน เป็นเรื่องปกติที่คนอื่นจะเสิร์ฟน้ำให้นายน้อยอี้ แต่ไม่ใช่กลับกันแบบนี้

หลิงอี้หรานรับมาและดื่มไปนิดหน่อย อี้จิ่นหลีสอดมือเข้าไปในเสื้อสูทของตัวเองและหยิบเอากล่องเล็ก ๆ ที่มีบ๊วยเค็มอยู่ในนั้นออกมา เขาเอาออกมาหนึ่งชิ้นและส่งให้เธอ “กินนี่สิ ฉันได้ยินมาว่าช่วยหยุดอาการคลื่นไส้ได้เวลาท้อง”

หลิงอี้หรานรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้กินบ๊วยเข้าไป “ใครบอกคุณคะ ว่าบ๊วยช่วยเรื่องคลื่นไส้ได้?”

“เกาฉงหมิง” อี้จิ่นหลีพูดชื่อออกมา

“เกาฉงหมิงแต่งงานแล้วเหรอคะ?” หลิงอี้หรานถามด้วยความแปลกใจ สิ่งที่เธอรับรู้ก่อนหน้านี้คือเกาฉงหมิงดูเหมือนจะเป็นคนโสด

“เปล่า แต่เขาบอกว่าตอนแม่ท้องเขาเธอแพ้ท้องหนักมาก และดีขึ้นหลังจากกินบ๊วยเข้าไป” อี้จิ่นหลีกล่าว

หลิงอี้หรานหน้าแดงพูดไม่ออกพลางมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้า จู่ ๆ เธอก็นึกสงสัยขึ้นมาว่า ผู้ชายสองคนอย่างเขาและเกาฉงหมิงคุยกันเรื่องแพ้ท้องแล้ว... เอ่อ จะทำหน้าแบบไหนกันตอนคุยเรื่องนี้

หลิงอี้หรานรู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้พัก จากนั้นพวกเขาก็พากันไปถ่ายรูป

ทั้งสองนั่งคู่กัน ตอนนี้ช่างภาพรู้แล้วว่าอี้จิ่นหลีเป็นใคร ดังนั้นเขาจึงพูดจาสุภาพมากกว่าปกติ “พวกคุณ กรุณายิ้มหน่อยนะครับ...”