บทที่ 1290

‘จินกังวลเรื่องอะไรกันนะ? เราคืนดีกันแล้วและเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ทุกอย่างกำลังไปในเส้นทางที่ถูกที่ควร!'

‘หรือจะเป็นความเข้าใจผิด?’

เมื่อจูบนั้นจบลง ใบหน้าของเขาก็ปกคลุมไปด้วยความปรารถนา และดวงตาดอกท้อทรงเสน่ห์ของเขาก็จ้องมองเธอไม่วางตา “อี้หราน...”

เสียงของเขาแหบพร่าและบดขยี้จิตวิญญาณ เขากระซิบชื่อเธอ แต่ดูเหมือนมันทำให้จิตวิญญาณของเธอสั่นไหว

“ฉัน... ฉันทำตอนนี้ไม่ได้ มันจะเสี่ยงแท้งได้นะ...” เธอทำได้เพียงย้ำเตือนเขา

“ฉันรู้ ฉันไม่ทำเรื่องนั้นกับเธอหรอก” เขาพูดขณะที่หอบเล็กน้อย เพราะเธอต่อสู้เพื่อลูกทั้งสามไว้ด้วยชีวิต เขาจึงจะทะนุถนอมพวกเขาไว้เช่นกัน “อย่าเพิ่งขยับนะ ให้ฉัน... กอดเธอไว้แบบนี้สักพัก”

เสียงของเขาให้ความรู้สึกรัก แขนของเขาโอบรอบตัวเธอไว้อย่างอ่อนโยน และใช้ความอดกลั้นทั้งหมดไปกับการสะกดกลั้นความปรารถนาในร่างกาย

หลิงอี้หรานอยู่เงียบ ๆ ในอ้อมแขนของอี้จิ่นหลี เธอรู้สึกได้ถึงร่างกายที่แข็งเกร็งของเขา และรับรู้ว่าเขากำลังพยายามอดกลั้นตัวเองไว้

‘บางทีเขาเต็มใจที่อดกลั้นเรื่องนี้ไว้เพื่อฉันกับลูก และทำให้ฉันรักเขามากขึ้น'

‘มากขึ้นเหรอ?’ หลิงอี้หรานชะงักไปกับความคิดที่แวบเข้ามาในหัวของเธอ จากนั้นเธอก็ยิ้มเบา ๆ

ดูเหมือนเธอจะรักเขามากขึ้นและมากขึ้น หลังจากเอาชนะปมในใจของเธอได้ ความรักนี้ก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน

หลิงอี้หรานกอดอี้จิ่นหลีตอบ และได้ยินเขาพึมพำในหูของเธอ “สัญญากับฉันสิว่า จะลืมอดีตไป ได้ไหม? เราเริ่มต้นกันใหม่นะ”

เธอตอบเขากลับด้วยรอยยิ้ม “ฉันคิดว่าเราเริ่มต้นกันใหม่แล้วซะอีก?”

“สัญญาสิว่าเธอจะลืมอดีตไป!” ดูเหมือนเขาจะยืนกรานฟังคำตอบจากเธอ