บทที่ 1318

“นั่นมันเรื่องของฉัน เย่เหวินหมิง ตราบใดที่คุณสัญญาฉันสองอย่างนี้ ฉันจะให้สิทธิ์การเลี้ยงดูอาหยันน้อยแก่คุณ!” เธอก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่างระหว่างพวกเขา

“ในเมื่อเธอคิดว่าอาหยันน้อยเป็นภาระ ทำไมต้องรอสามเดือนด้วยล่ะ? ฉันเอาเขาไปตอนนี้เลยก็ได้”

“ไม่!” เธอตะโกนเสียงแหลมในลำคอ ราวกับว่ามีใครพยายามเอาชีวิตเธอไป “เย่เหวินหมิง ฉันแค่ต้องการเวลาอยู่กับเขาสามเดือน คุณจะให้สามเดือนนั่นกับฉันไม่ได้เลยเหรอ?”

“สามเดือน?” เขากล่าวเย้ย “ในเมื่อเธอไม่อยากได้ลูกชายอีกแล้ว ทำไมต้องดื้อด้านอยากได้สามเดือนนั่นด้วยล่ะ?”

เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น หลังจากนั้นก็กล่าวว่า “ถ้าไม่ให้สามเดือนนี้กับฉัน งั้น... ฉันก็ไม่ยอมแพ้เรื่องสิทธิ์การเลี้ยงลูก”

เขามองเธออย่างใช้ความคิด “อยู่ ๆ เธอก็มาที่นี่เพื่อบอกฉันเรื่องพวกนี้ หรือว่าเธอไปเจอใครเข้าและอยากจะเริ่มชีวิตใหม่เหรอ? เพราะแบบนั้นเธอก็เลยเปลี่ยนใจและอยากยอมแพ้เรื่องสิทธิ์เลี้ยงลูกงั้นเหรอ?”

เธอเงียบและไม่ยอมเปิดปากพูดอะไร

ถึงอย่างนั้นความเงียบของเธอเท่ากับการยอมรับสำหรับเขา!

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกราวกับว่ามีหนามแหลมตำหัวใจ และหนามเหล่านั้นก็เติบโตยาวขึ้น แหลมขึ้น และมอบความเจ็บปวดกับเขาอย่างต่อเนื่อง

“ทำไมไม่บอกมาล่ะว่าไปตกหลุมรักใคร? บางทีฉันอาจจะให้เงินเธอเป็นของขวัญที่เธอเคยรักฉันมากและให้กำเนิดอาหยันน้อยมา” เขากล่าวประชด

“เย่เหวินหมิง แค่บอกมาว่าคุณตกลงหรือไม่ตกลงก็พอ ที่เหลือเป็นเรื่องของฉัน คุณไม่ต้องมายุ่ง” โจวเชียนหยุนเดินถอยหลังอีกสองก้าวเพื่อให้ห่างออกจากเขา

ถึงอย่างนั้นฝีเท้าของเขาก็ยังคงก้าวเข้ามาหาเธอ ในไม่ช้าเขาก็ทำให้เธอหลังชนผนัง “เรื่องของฉันเหรอ? ผู้ชายที่เธอหลงรักดีพอกับฉันเหรอ? เขาน่าจะไม่รู้อดีตของเธอที่เคยกระโจนขึ้นเตียงมาหาฉันใช่ไหม? เขาคงไม่รู้ด้วยว่าต้องไหนที่เธออ่อนไหว ตรงไหนที่เธอมีไฝ... ทำไมไม่ให้ฉันบอกเขาให้ล่ะเวลาว่าง ๆ น่ะ?”