บทที่ 1319

“ไม่... ไม่เป็นไร...” เธอพูดอย่างยากลำบาก ในเวลาไม่ถึงหนึ่งหรือสองนาที ใบหน้าของเธอก็ขาวซีดราวกระดาษ และดูเหมือนจะเจ็บปวดมาก

สภาพของเธอดูเหมือนจะทำให้หัวใจของเขาเป็นกังวล “ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล”

“ไม่!” เธอจับแขนของเขาไว้อย่างแรงจนเจ็บ “ฉันไม่เป็นไร ปัญหาเดิม ๆ แหละ ฉันไม่เป็นไร... อีกไม่นานก็หาย คุณ... ยอมรับเงื่อนไขของฉันไหม?” เธอถามด้วยความยากลำบาก

เขาจ้องมองเธอ ‘ปัญหาเดิม ๆ เหรอ? เธอไปมีปัญหาพวกนี้ตอนไหน? ตอนที่เราอยู่ด้วยกันเธอไม่เคยเป็นแบบนี้'

‘หรือว่าเธอได้มันมาตอนที่อยู่ในคุกเหรอ?’

“คุณ... คุณจะ... ยอมรับไหม?” เธอถามอีกครั้งราวกับต้องการคาดคั้นเอาคำตอบ

เขามองเธอด้วยดวงตาสีเข้ม และหลังจากนั้นพักใหญ่ สุดท้ายเขาก็พูดขึ้นว่า “โอเค สามเดือนใช่ไหม? ก็ได้!”

มีรอยยิ้มโล่งใจปรากฏตรงมุมปากของเธอ ภาพของเธอที่ยิ้มด้วยใบหน้าซีดเซียวและอ่อนแรงนั้นทำให้เธอดูสวยงามแต่ก็บอบบาง ในตอนนั้นเย่เหวินหมิงไม่สามารถอธิบายได้ว่าเขารู้สึกอย่างไร

โจวเชียนหยุนคลายมือออกและยืนตัวตรงขณะที่สั่นเทิ้ม “งั้นฉัน... ก็จะส่งอาหยันน้อยให้คุณ... ในอีกสามเดือน คุณเย่ ฉันหวังว่าคุณจะดูแลอาหยันน้อยเป็นอย่างดีนะคะ”

เธอปล่อยมือออกจากแขนของเขาขณะพูดและมุ่งหน้าไปยังประตูห้องด้วยฝีเท้าไม่มั่นคง

“โจวเชียนหยุน!” เย่เหวินหมิงอดไม่ได้ที่จะร้องเรียกเธอ

ฝีเท้าของเธอหยุดลงและหันมาช้า ๆ “คุณเย่ มี... มีอะไรอีกเหรอคะ?”