บทที่ 1324

ป้าสามตะลึงไป แต่จากนั้นก็พูดว่า “ยังไงเราก็ยังเป็นญาติกันนะ! เธอไม่กลัวว่าคนจะพูดลับหลังเธอที่ไม่ช่วยเราว่ายังไงเหรอ?”

“คนทำผิดยังไม่กลัวข่าวซุบซิบเลย ทำไมฉันที่เป็นเหยื่อต้องกลัวด้วยล่ะ? อีกอย่าง ลี่ฟางก็ไม่ได้เห็นฉันเป็นญาติในตอนที่ทำร้ายฉันด้วยซ้ำ” หลิงอี้หรานหัวเราะ

ใบหน้าของป้าสามซีดเผือดในทันที เธอพยายามใช้การกระทำแบบคนแก่สั่งสอนหลิงอี้หราน ด้วยการยกมือขึ้นเพื่อผลักหลิงอี้หราน แต่บอดี้การ์ดจับนิ้วของเธอเอาไว้ในตอนที่เอื้อมไปหาหลิงอี้หราน

ในทันใดนั้นนิ้วของป้าสามรู้สึกราวกับว่ากำลังจะหักจนเธอร้องออกมา

“ป้าสาม ไม่แตะฉันจะดีกว่านะคะ บอดี้การ์ดฉันไม่เงอะงะนะ คุณจะเป็นคนเดียวที่ต้องเจ็บตัวนะ ป้าสาม” หลิงอี้หรานกล่าวอย่างเย็นชา

ป้าสามโกรธจัด แต่ก็เจ็บนิ้วมากจนทำได้แค่ดึงมือออกและมองหลิงอี้หรานด้วยสายตาเป็นฟทนเป็นไฟ “โอเค โตแล้วสิ? คอยดูเถอะ ฉันจะดูว่าแกจะหยิ่งไปได้สักแค่ไหนกันเชียว!”

“ถ้ากล้าทำอะไรเธอ ผมรับประกันได้เลยว่าไม่ใช่แค่หวาลี่ฟาง แต่ทั้งครอบครัวคุณก็เข้าคุกได้เหมือนกัน!” จู่ ๆ กู้ลี่เฉินก็กล่าวออกมาเสียงดัง

ป้าสามตกใจจนหน้าซีดและจากไปเงียบ ๆ ด้วยความเสียหน้า

กู้ลี่เฉินมองหลิงอี้หราน จากนั้นเขาก็ถามออกมาอย่างยากลำบาก “คุณไม่เป็นไรนะ?”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” หลิงอี้หรานพูดด้วยรอยยิ้ม

เขามองแก้มขึ้นสีเรื่อและความสุขบนใบหน้าของเธอ เธอดูจะแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้ และดูเหมือนกับที่เธอบอกไว้ว่าไม่เป็นไร

ถึงอย่างนั้นหัวใจเขาก็มีแต่ความรวดร้าว