บทที่ 1352

“เย่เหวินหมิง คุณมันตาบอดจริง ๆ ! คุณไม่รู้หรอกว่าใครคือคนที่ช่วยคุณจริง ๆ!”

ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่า ยังไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมเรื่องการบริจาคไขกระดูก และเธอไม่อยากให้คงจื่ออินหันมาสนใจถ้าเธอโพล่งพูดออกไป เธอคงจะตะโกนบอกความจริงกับเย่เหวินหมิงไปเสียเดี๋ยวนี้แล้ว

เย่เหวินหมิงตะลึงไปแล้วเขาก็มองหลิงอี้หรานพลางพูดว่า “คุณหลิง ตอนนี้ผม… ควรเรียกคุณว่า คุณนายอี้สินะ ถึงคุณจะเป็นภรรยาของอี้จิ่นหลี ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณมีสิทธิจะมาวิพากษ์วิจารณ์ผมได้นะ”

หลิงอี้หรานมองเย่เหวินหมิงโดยไม่มีอาการสะดุ้ง หรือร่องรอยของความตื่นกลัว “เย่เหวินหมิง วันหนึ่ง คุณก็จะรู้เองว่าตัวเองทำผิดขนาดไหน!”

โจวเชียนหยุนดึงแขนหลิงอี้หรานไว้ เพราะกังวลว่าหลิงอี้หรานจะเกิดความขัดแย้งกัน อย่างไรหลิงอี้หรานก็อุ้มท้องเด็กสามคนอยู่

“พอแล้วล่ะ อี้หราน เธอไม่ต้องทำขนาดนี้เพื่อฉันก็ได้ ไม่คุ้มกันหรอกนะ” โจวเชียนหยุนกล่าว ขณะที่มองเย่เหวินหมิงเล็กน้อย

ดวงตาของเธอไม่มีความเศร้าอย่างนึกเยาะเย้ยตัวเองอีกแล้ว เธอแค่มองผ่านไปราวกับมองผ่านคนแปลกหน้า

“เย่เหวินหมิง สิ่งที่ฉันขอจากคุณคือช่วยดีกับอาหยันน้อยให้มากกว่านี้” เธอไม่มีอะไรต้องขอแล้วนอกจากสิ่งนี้

เธอใช้ทั้งความรักและความเกลียดไปกับผู้ชายคนนี้มากเกินไป ตอนนี้เธอพอแล้ว เธอไม่อยากสิ้นเปลืองความรู้สึกกับชายคนนี้อีกแล้ว

โจวเชียนหยุนพูดจบก็จับหลิงอี้หรานแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ อี้หราน”

เมื่อโจวเชียนหยุนและหลิงอี้หรานเดินออกจากร้านไปยังบันไดเลื่อน เย่เหวินหมิงก็ยังคงมองตามแผ่นหลังของโจวเชียนหยุน หัวใจของเขาตื่นกลัวขึ้นมาในทันที

ราวกับว่าเขาสูญเสียบางอย่างที่เขาไม่อยากจะยอมรับ