บทที่ 142

อย่างไรก็ตาม อี้ จิ่นหลี ไม่แม้แต่จะมองไปที่เซียว จื่ออี้ เขาแค่พูดกับหลิง อี้หราน ว่า "พี่สาว พี่คิดว่าอย่างไร? มันเพียงพอแล้วหรือไม่?"

ในตอนนี้ไม่ว่าเธอจะไม่พอใจ หลิง อี้หราน มากแค่ไหน เซียว จื่ออี้ ก็ทำได้เพียงขอความเมตตาจากเธอ

“หลิง อี้หราน ฉัน... ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันไม่ควรปฏิบัติต่อเพื่อนของคุณแบบนั้น ฉัน... ฉันขอโทษเพื่อนของคุณ ได้โปรดช่วยฉันด้วย"

หลิง อี้หราน มองไปที่เซียว จื่ออี้ ซึ่งกำลังร้องไห้อย่างขมขื่นในขณะนี้ เธอรู้ดีว่าเธอขอความเมตตาเพราะ อี้ จิ่นหลี ไม่ใช่เพราะเธอ

เมื่อเห็นสถานะที่ เซียว จื่ออี้ อยู่ เธอก็ไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจใด ๆ สำหรับเธอเลย เมื่อเธอคิดถึงวิธีที่ ชิน เหลียนอี ถูกปฏิบัติเช่นนี้ เธอก็เกลียดเธอมากขึ้นและเธอก็โทษตัวเองเช่นกัน

เธอค่อนข้างจะยอมรับความอัปยศอดสูตัวเองแทนที่จะทำให้เหลียนอีต้องทนทุกข์ทรมาน

ชิน เหลียนอี ได้เสียสละเพื่อเธอมากแล้ว นับตั้งแต่ที่หลิง อี้หราน ได้รับการปล่อยตัวจากคุก เธอก็ไม่สามารถทำอะไรให้เหลียนอีได้ แม้ว่าเหลียนอีจะต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้เพราะเธอก็ตาม

“ถ้าอย่างนั้น ฉันอยากให้เธอขอโทษ ชิน เหลียนอี ต่อหน้าทุกคนที่เห็นฉากในวันนั้น เธอจะต้องรับผิดชอบในการจ่ายค่ารักษาพยาบาลค่าชดเชยการทำงานและอื่น ๆ ให้กับเหลียนอี” หลิง อี้หราน กล่าว

เซียว จื่ออี้ พยักหน้าและเห็นด้วยโดยไม่ลังเล คำขอโทษและการชดเชยเป็นการชดใช้เพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับการทำลายมือของเธอ

เกา ฉงหมิง ถอนเท้าออก เซียว จื่ออี้ จับมือที่ถูกเหยียบและเธอเจ็บปวดมากจนไม่สามารถถือไม้เท้าได้เลย

อี้ จิ่นหลี จึงสั่ง เกา ฉงหมิง "บอกเซียว จื่อฉี ให้เข้ามาและพาน้องสาวของเขาไป"

“ครับ” เกา ฉงหมิงตอบและเชิญ เซียว จื่อฉี จากนอกวอร์ดเข้ามา