บทที่ 143

หากอี้ จิ่นหลี ช่วยหลิง อี้หราน แก้แค้นตระกูลเซียวจริง ๆ ตระกูลเซียวก็จะสูญเสียอย่างมากจนถึงจุดที่พวกเขาจะไม่เป็นหนึ่งในตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจในเมืองเฉินอีกต่อไป

"นาย… นายน้อยอี้ ผม... " เซียว จื่อฉี ต้องการที่จะปกป้องตัวเอง

อย่างไรก็ตาม หลิง อี้หราน ขัดจังหวะเขาและพูดกับอี้ จิ่นหลี ว่า "ไม่จำเป็น เขากลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉันไปแล้ว เมื่อเราเลิกกันในตอนนั้นฉันควรจะขอบคุณด้วยซ้ำ ฉันได้เห็นความสัมพันธ์อย่างชัดเจนเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์”

ใบหน้าของเซียว จื่อฉี เปลี่ยนเป็นซีดและเขารู้สึกพ่ายแพ้ เมื่อหลิง อี้หราน พูดคำเหล่านี้เธอไม่ได้มองเขาด้วยซ้ำ

“แบบนั้นก็ดี" อี้ จิ่นหลี ยืนขึ้นและเดินไปหาเซียว จื่อฉี เขาตบบ่าจื่อฉีแล้วพูดว่า "คุณควรขอบคุณเธอที่ไม่ต้องการแก้แค้นคุณ ไม่อย่างนั้นในปีหน้าเราจะไม่เห็นธุรกิจของตระกูลเซียวในเมืองนี้อีกเลย"

เซียว จื่อฉี รู้สึกกลัวและเหงื่อออกไปทั่ว เขาทำได้เพียงขอบคุณ หลิง อี้หราน ก่อนที่เขาจะช่วยเซียว จื่ออี้ ออกจากห้อง

จนกระทั่งพี่น้องทั้งสองออกจากโรงพยาบาลพวกเขาก็รู้สึกโล่งใจ

“พี่ชาย ทำไมพี่คิดว่า อี้ จิ่นหลี ถึงสนใจหลิง อี้หราน?” เซียว จื่ออี้ กล่าวอย่างโกรธเคือง

“ฉันบอกแล้วว่าอย่ายั่ว หลิง อี้หราน” เขาตอบอย่างอารมณ์เสีย

“หลิง อี้หราน พึ่งอี้ จิ่นหลี เพื่ออำนาจ! ถ้าไม่มีเขาเธอจะมีค่าอะไร!" เซียว จื้ออี้ เพิ่งทนทุกข์ทรมานมากและได้รับความอับอายขายหน้า ตอนนี้เธอเกลียด หลิง อี้หราน อย่างลึกฝังใจ

“เธอรู้ไหมว่าถ้าอี้หรานบอกว่าต้องการแก้แค้น ตระกูลเซียวจะต้องเจอกับหายนะร้ายแรง!” อย่างน้อยที่สุด เซียว จื่อฉี ก็ยังรู้สึกขอบคุณ หลิง อี้หราน อย่างน้อยที่สุดเธอก็ไม่ได้ดูถูกเหยียดหยามให้เสียหาย

“อี้ จิ่นหลี จะจัดการกับตระกูลเซียว ให้คนกวาดถนนจริง ๆ เหรอ?”

“เธอคิดอะไร?" เซียว จื่อฉี กลอกตาไปที่น้องสาวของเขา “อย่างไรก็ตาม เพื่อประโยชน์ของตระกูลเซียว อย่ายั่วหลิง อี้หราน อีก หรืออย่ามาหาเราเพื่อขอความช่วยเหลือในอนาคตอีก เพราะเธอจะลากครอบครัวทั้งหมดของเราลงไปด้วยถ้าเธอทำแบบนั้น!”