บทที่ 1428

เพียะ!

เสียงตบอันดังลั่นทำให้คงจื่ออินหยุดพูดในทันใดและเกือบล้มลงกับพื้นอีกครั้ง

ใบหน้าด้านหนึ่งของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันทีและบวมแดงพร้อมกับรอยฝ่ามือที่ชัดเจน

ถึงอย่างนั้นคงจื่ออินก็ดูเหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บและพูดอย่างประชดประชันว่า “ถึงโจวเชียนหยุนจะไร้มลทิน แต่เธอก็อยู่ได้ไม่นานหรอก เย่เหวินหมิง ฉันจะรอดูว่าคุณจะมีสภาพเป็นยังไงตอนที่โจวเชียนหยุนตาย!”

เย่เหวินหมิงหรี่ตาและมองคงจื่ออินในทันที “เธอรู้ได้ไงว่าเขาป่วย?”

คงจื่ออินหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ รู้ได้ไงเหรอ? ฉันรู้เรื่องโจวเชียนหยุนทุกอย่างดีกว่าคุณอีก! เย่เหวินหมิงคุณมันตาบอด!”

ริมฝีปากของเย่เหวินหมิงเม้มเข้าหากันแน่นจนเกือบเป็นเส้นตรง เขากัดฟัน ผ่านไปพักหนึ่งในที่สุดเขาก็กล่าวว่า “เธอพูดถูก ฉันมันตาบอด!”

เขาตาบอดจนโดนหลอกมานาน และไม่รู้ว่าใครคือคนที่สำคัญที่สุดในหัวใจ!

ดังนั้นแล้วเขาจึงเหมาะสมกับการลงโทษในทุกทาง

“คงจื่ออิน ฉันตาบอด และหัวใจของฉันก็มืดบอด ฉันจะชดใช้ในสิ่งที่ฉันทำ ในขณะที่เธอและตระกูลคงของเธอต้องล่มสลายและใช้ชีวิตที่เหลือของเธออยู่ในคุกเพื่อชดใช้ไปตลอดชีวิต!”

พูดจบเย่เหวินหมิงก็เดินจากไปราวกับเบื่อหน่ายกับการมองคนพวกนี้แล้ว

รอยยิ้มของคงจื่ออินระทมทุกข์ และยังคงตะโกนราวกับคนเสียสติ “เย่เหวินหมิง ฉันจะรอวันที่โจวเชียนหยุนตาย และดูว่าคุณจะมีจุดจบยังไง...”

จนกระทั่งเย่เหวินหมิงขึ้นรถไปและปิดประตูรถ เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่งของคงจื่ออินก็ดูเหมือนจะถูกตัดไป

เขาหลับตาลงช้า ๆ และสั่งคนขับตรงหน้าเขาว่า “ไปโรงพยาบาล”

ขณะที่รถขับไปอย่างช้า ๆ เขาก็พิงเบาะที่นั่งอย่างคนแก่ที่หมดอาลัยตายอยากในชีวิต