บทที่ 1429

‘นั่นเลยเป็นเหตุผลที่เธอยิ้มให้ฉันแบบนั้น เธอยิ้มและขอบคุณฉัน

‘เพราะว่าเธอปล่อยวางความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อฉันไปได้แล้ว

‘และฉันเป็นคนโง่! ตอนนี้ฉันรู้ความจริงของรอยยิ้มนั้นแล้ว!’

เมื่อรถหยุดลงเขาก็ได้ยินคนขับอุทานว่า “คุณเย่ ทำไม... คุณถึงเลือดออก?”

เย่เหวินหมิงค่อย ๆ ลืมตา และมองตามสายตาของคนขับ เขายกมือแตะมุมปากและพบว่ามุมปากของเขามีเลือดไหล

เขากัดริมฝีปากแรงมากจนได้รับบาดเจ็บโดยไม่รู้ตัว

เย่เหวินหมิงเช็ดเลือดจากริมฝีปากออก จากนั้นเขาเปิดประตูและลงจากรถไป

ถึงอย่างนั้นในตอนที่เขากำลังจะเดินเข้าไปในตึกผู้ป่วยในของโรงพยาบาล เขาก็เห็นโจวเชียนหยุน คุณนายโจว และชายสองคนเมื่อก่อนหน้านี้ที่คอยเฝ้าหน้าห้องพักต่างพากันออกมาจากโรงพยาบาล โดยชายสองคนนั้นช่วยกันถือกระเป๋าสัมภาระไว้ในมือ

ดูเหมือนพวกเขาจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว!

เย่เหวินหมิงรีบพุ่งไปข้างหน้าทันที “เธอออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ?”

ทว่าเมื่อเขาพยายามจะเข้าใกล้โจวเชียนหยุน เขาก็ถูกชายสองคนนั้นหยุดเอาไว้

โจวเชียนหยุนไม่คิดว่าจะได้เจอเย่เหวินหมิงอีกแล้ว เธอคิดว่าวันนั้นเธอทำทุกอย่างชัดเจนไปแล้ว

“แล้วไงคะ? ฉันต้องบอกคุณด้วยเหรอว่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว?” โจวเชียนหยุนกล่าวอย่างเย็นชา

“แต่ร่างกายของเธอ...” น้ำเสียงของเขาหยุดลง ริมฝีปากของเขาสั่นเทา ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดูเหมือนเขาจะกลัวที่พูดต่อ