บทที่ 150

พวกเขายังคง งงงวยกับหลักฐานทางวัตถุและคำให้การที่เป็นเอกฉันท์ของพยานจนถึงทุกวันนี้

“คนเหล่านั้นกล้าปฏิบัติต่อเธอแบบนั้นได้อย่างไร! พวกเขาเอาแต่วิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นจากเบื้องสูงทางศีลธรรมโดยไม่รู้อะไรเลย” ชิน เหลียนอี กล่าวอย่างขุ่นเคือง

หลิง อี้หราน ตอบอย่างใจเย็น "มันไม่มีความหมายสำหรับฉันหรอก”

ชิน เหลียนอี นึกถึงความเจ็บปวดทั้งหมดในร่างกายของเพื่อนของเธอและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจได้ “ตอนที่ฉันต้อนรับอี้หรานครั้งแรกหลังจากที่เธอออกจากคุก ฉันสังเกตเห็นบาดแผลทั้งหมดบนตัวเธอมีทั้งใหม่และเก่า แม้ว่าอี้หรานจะไม่เคยบอกฉันเกี่ยวกับสิ่งที่เธอต้องทนอยู่ในคุก แต่ฉันก็เดาได้”

“ฉันกลัวว่าอี้หรานจะได้พบเจอกับความยากลำบากในคุกทุกประเภท”

“จินคืออี้ จิ่นหลี จริง ๆ เหรอ?" ชิน เหลียนอี ถามเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา

“ใช่" หลิง อี้หราน พยักหน้า

“แต่... ถ้าเขาเป็นอี้ จิ่นหลี ทำไมเขาถึงแสร้งเป็นคนจรจัดและอยู่กับเธอในห้องเช่านานขนาดนี้ล่ะ?” เธอถาม “ฉันไม่สามารถเข้าใจประเด็นนี้ได้เลย อี้ จิ่นหลี มีความสนใจแปลก ๆ บ้างหรือเปล่านะ?”

“มันไม่มีอะไรนอกจากเกมสำหรับเขาเลย” หลิง อี้หราน ตอบอย่างขมขื่น “ตอนที่ฉันได้ยินเขาพูดแบบนั้นกับหูของฉันเองฉันรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ”

"จินที่ปฏิบัติกับฉันเป็นอย่างดีทำให้ฉันอุ่นมือ รอฉันอยู่ข้างประตูและคอยฟังความทุกข์ยากของฉันอย่างเงียบ ๆ ไม่มีอะไรมากไปกว่าภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นสำหรับเกมมันช่างไร้สาระและยังจริงมาก ๆ อีกด้วย”

“เกม?" ชิน เหลียนอี รู้สึกงุนงง

“ใช่ คนรวยพวกนั้นคงเบื่อชีวิตและอยากเล่นเกมฆ่าเวลา” หลิง อี้หราน ตอบเบา ๆ