บทที่ 159

หลังจากนั้นอีกไม่กี่วันรอยแผลเป็นบนฝ่ามือของเธอก็จะจางหายไปเช่นเดียวกับความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับอี้ จิ่นหลี เมื่อเวลาผ่านไปมันจะหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลิง อี้หราน กำมือของเธอเป็นหมัดเบา ๆ แล้วเดินออกจากศูนย์บริการสุขาภิบาล

ก่อนที่เธอจะไปได้ไกลพอร์ชสีเทาเงินขวางทางเธอ ร่างเพรียวลงออกจากรถ เป็นตัวละครเอกที่เหล่าผู้หญิงพูดคุยกันในศูนย์บริการสุขาภิบาล - กู้ ลี่เฉิน

“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” หลิง อี้หราน ถาม

"ผมอยากจะเลี้ยงคุณด้วยอาหารเพื่อขอบคุณ" กู้ ลี่เฉิน กล่าว เขาเปิดประตูที่นั่งผู้โดยสารโดยตรงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาต้องการให้หลิง อี้หรานเข้าไปในรถ

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเพื่อช่วยคุณเกี่ยวกับสร้อยข้อมือของคุณเลยค่ะ ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน" หลิง อี้หราน พูดพร้อมกับยกเท้าขึ้นเพื่อพยายามจะผ่านเขาไป

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอก้าวไปได้เขาก็ยกมือขึ้นและขวางทางของเธอ ดวงตานกฟีนิกซ์ของเขาจับจ้องมาที่เธอ แต่การจ้องมองของเขาดูเหมือนจะซ่อนอยู่หลังใบหน้าซึ่งประกายด้วยรูปลักษณ์ที่เธอไม่เข้าใจ

“ผมไม่คุ้นเคยกับการเป็นหนี้บุญคุณใคร ดังนั้นผมต้องเลี้ยงคุณด้วยอาหารมื้อนี้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถปฏิเสธได้สายตาของนกฟีนิกซ์ของเขาลึกล้ำขึ้น

หลิง อี้หราน กัดริมฝีปากเล็กน้อย คนอย่างกู้ ลี่เฉิน อาจไม่เคยถูกใครปฏิเสธมาก่อน ยิ่งเธอปฏิเสธมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีแนวโน้มที่อีกฝ่ายจะดื้อดึงมากขึ้นเรื่อย ๆ ให้เธอไปกินข้าวมื้อนี้จะดีกว่า

อย่างไรก็ตาม หากเขาต้องการทำสิ่งที่ไม่ดีกับเธอจริง ๆ เขาคงทำไปแล้วเมื่อคืนนี้!

หลิง อี้หราน ไม่ได้พูดอะไรอีกและเข้าไปนั่งในที่ข้างคนขับ

กู้ ลี่เฉิน ปิดประตูเดินกลับไปที่ที่นั่งคนขับแล้วขับรถออกไป

ระหว่างทาง หลิง อี้หราน อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่นขณะที่เธอมองออกไปที่มุมมองที่กระพริบอยู่ตลอดเวลาในอดีต ย้อนกลับไปเมื่อเธอเพิ่งจบการศึกษาจากวิทยาลัยและเป็นทนายความเธอรู้สึกว่าทุกอย่างสามารถหาเหตุผลได้

อย่างไรก็ตาม หลังจากประสบมามากมายเธอก็ตระหนักว่าบางครั้งก็ขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายต้องการให้เหตุผลด้วยหรือไม่